I'm just a walker

Για τον Θησαυρό

2012-01-24T18:51:00.000+02:00

Σήμερα διαλέξαμε μια διαδρομή που ξέραμε από παλιά και θελήσαμε να την φρεσκάρουμε στη μνήμη μας.

Η εκδρομή μας ξεκινά λίγο έξω από την Χωριστή. Περνώντας την και πριν φτάσουμε στη Δράμα στρίψαμε δεξιά στον κόμβο για Ξάνθη. Το κρύο και το ψιλόβροχο δεν άφηναν να ευχαριστηθούμε το τοπίο όπως θα κάναμε μιαν άλλη εποχή. Άνετα μπορούσες όμως να φανταστείς αυτά τα λιβάδια, τους ομαλούς λόφους και τα μικρά χωριά στεφανωμένα με τα χρώματα της Άνοιξης.

Πριν το ποτάμι πήραμε τον δρόμο για τα φράγματα. Αυτό της Πλατανόβρυσης φαινόταν να κατασκευάζεται(;) ακόμη. Πάντως η πρόσβαση σ' αυτό είχε απαγορευτεί. Συνεχίσαμε για το του Θησαυρού. Τα 22χλμ από την διασταύρωση μέχρι πάνω γίνονται σ' ένα δρόμο ασφαλτοστρωμένο μεν αλλά γεμάτο φθορές και πέτρες και χώμα απ' τις πλαγιές που δείχνουν να καταρρέουν σιγά-σιγά.

Περάσαμε το μεγάλο κατηφορικό τούνελ και βγήκαμε στη γέφυρα που ζεύει τις δυο όχθες. Λίγο ακόμα και φτάσαμε στις εγκαταστάσεις. Ο φύλακας στο κουβούκλιο της εισόδου μας έδειξε πως να ανεβούμε στη στέψη του φράγματος. Εκεί πάνω βγήκαμε να θαυμάσουμε το τοπίο. Πήγαμε πάνω, πήγαμε κάτω, περάσαμε απ' την άλλη πλευρά, το …περιεργαστήκαμε. Αριστερά στο βουνό φαινόταν να γίνονται κάποιες χωματουργικές εργασίες. Στο επίπεδο του νερού ήταν δύσκολο να κατεβούμε κι η στάθμη του νερού μου φάνηκε πολύ-πολύ χαμηλή. Δεν είχαμε κάτι άλλο να κάνουμε εκεί. Ούτε φωτογραφική δεν είχαμε πάρει. Ξεκινήσαμε λοιπόν για πίσω. Κάτω στη διασταύρωση στρίψαμε αριστερά για να συνεχίσουμε το δρόμο μας. Αμέσως βρεθήκαμε στο Παρανέστι. Διαλέξαμε να πάμε πρώτα στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του χωριού. Είχε το ενδιαφέρον του και θεωρώ πως μάλλον άξιζε τα 3 ευρώ κατ' άτομο. Αναζητήσαμε και το μαγαζάκι του Συνεταιρισμού με τα τοπικά προϊόντα. Είχε κλείσει. Ήταν 2 η ώρα και όλοι είχαν πάει για φαγητό. Αυτό κάναμε κι εμείς.

Η ταβερνούλα όπου είχαμε φάει άλλες φορές φαινόταν κλειστή. "Μεταφερθήκαμε απέναντι" έλεγε ένα χαρτί στη πόρτα. Το "απέναντι" ήταν ένα από τα κτήρια του σιδηροδρομικού σταθμού. Που φαινόταν εγκαταλειμμένος όπως και η ίδια η σιδηροδρομική γραμμή. Τι έγινε; Δεν περνάει τίποτα πια από 'κει;

Πάντως το μαγαζί ήταν πλήρως ανακαινισμένο. Μια πινακίδα ενημέρωνε ενδιαφερόμενους και μη ότι αυτό έγινε με τα λεφτά κάποιου προγράμματος κι εγώ μπορώ να βεβαιώσω ότι αυτά τα λεφτά "έπιασαν τόπο". Παρ' όλη την …"εξημέρωση", η δ/νση κράτησε αυτό που έκανε το μαγαζί διάσημο: τις τεράστιες μερίδες. Πήραμε τζατζίκι (πρέπει να ΄ταν κοντά στο μισό κιλό), τηγανητές πατάτες (ένα βουνό), μοσχαρίσια (που δεν χωρούσε στο πιάτο κι ήταν πολύ τρυφερή) και παϊδάκια αρνίσια (άλλο ένα βουνό), κρασάκι και κόλα. Σύνολο 30 ευρώ. Άνετα χόρταιναν τέσσερα(4) άτομα, για να μη πω παραπάνω. Ακόμα και το ψωμί ήταν φέτες από καρβέλι για …γίγαντες.

Όταν φάγαμε ο Συνεταιρισμός δεν είχε ανοίξει ακόμα κι έτσι δεν μπορέσαμε να κάνουμε το χατίρι της Ελένης. Συνεχίσαμε για Σταυρούπολη. Αυτή την φορά μπήκαμε στη κωμόπολη και γυρίσαμε τα στενά, λιθόστρωτα δρομάκια της. Την κυκλώσαμε, την διασχίσαμε και την αφήσαμε πίσω μας πηγαίνοντας για καφέ στο Νέμεσις, ένα εντυπωσιακό ξενοδοχειακό συγκρότημα, 4χλμ πιο κάτω.

Κάπου εδώ τελειώνει η βόλτα μας.
Επιστρέφοντας περάσαμε από τη γέφυρα της Σταυρούπολης. Σ' άλλες εποχές κάναμε βόλτες με τ' άλογα που περιμένουν κάτω απ' αυτήν τους επίδοξους αναβάτες. Συνεχίσαμε στο δύσκολο, όλο στροφές κι ερημικό δρόμο που μας έβγαλε στην Εγνατία. Η νύχτα μας πρόλαβε κάπου εκεί.

Απογραφή ΑμΕΑ

2012-01-18T15:34:00.002+02:00

Χρόνια πριν, με βάσει όσα δικαιολογητικά πρόβλεπε τότε ο νόμος, η Νομαρχιακή Α' ΥΕ με απόφασή της χαρακτήριζε (ή όχι) κάποιο άτομο ως ΑμΕΑ. Στην απόφασή της αυτή αναφερόταν το ποσοστό αναπηρίας του υποβάλλοντος την σχετική αίτηση και η χρονική διάρκεια ισχύος της ίδιας της απόφασης. Στις "επ' αορίστου" ή "εφ' όρου ζωής" το άτομο επιβεβαίωνε ανά τριετία:

_την κατάστασή του μέσω γνωμάτευσης "βαθμοφόρου" Νοσοκομειακού γιατρού και
_την ύπαρξη του δια της παρουσίας του στα γραφεία της υπηρεσίας
Τώρα, με αφορμή την οικονομική κρίση, τα "Άτομα με Ειδικές Ανάγκες" (όπως και κάθε άλλος δικαιούχος Προνοιακών Επιδομάτων) καλούνται να απογραφούν και πάλι. Κι αυτό ενώ ήδη από τις αρχές του Νοεμβρίου (του 2011) μια άλλη "απογραφή" τους είχε πραγματοποιηθεί, όταν έγγραφο του Δήμου τα καλούσε να προσκομίσουν στα γραφεία της Πρόνοιας, στο Διοικητήριο, κάποια "συμπληρωματικά" έγγραφα για "ενημέρωση του φακέλου" τους.
Στις πόσες απογραφές καθαρίζει τελικά το τοπίο;

Update (31 Ιανουαρίου):
Διευκρινίσεις της σχετικής δ/νσης του Υπουργείου ΥΚΑ σχετικά με την απογραφή ΑμεΑ στα ΚΕΠ υπάρχουν εδώ: http://www.disabled.gr/lib/?p=43052

Εξελίξεις και …Mutualism

2011-12-20T21:08:00.000+02:00

Παράδειγμα mutualism:

Ψάρι που ζει μέσα σε θαλάσσια ανεμώνη

Πέρασαν πάνω από 2 μήνες από την προηγούμενη σχετική καταγραφή και η ιδιότυπη συμβίωση (symbiosis ή κατ΄ άλλους βιολογική αμοιβαιότητα) φαίνεται να εξελίσσεται αργά αλλά σταθερά εις βάρος του ...ξενιστή.

Το μόνο ευχάριστο είναι η "παροχή υπηρεσιών" αιματολόγου (από την Ξάνθη) ο οποίος θα έρχεται λέει κάθε Τρίτη για να "βλέπει" τους φακέλους μας. Κάτι ακούγεται και για επικουρικό (που θα καλύψει προσωρινά το κενό). Να ελπίζω;

i 10

2011-11-04T09:26:00.001+02:00

Ναι. Ήρθε επιτέλους. Χτες.

Αφού πέρασαν 2 με 3 φορές αυτές οι "10 μέρες" μέσα στις όποιες έπρεπε να το παραλάβουμε, αφού αντιμετωπίσαμε καθυστερήσεις, απεργίες, εκτελωνισμούς, γραφειοκρατία κλπ, ναι, ήρθε!

Καλοτάξιδο να 'ναι. Κι ο Θεός να βάλει το χέρι του, γιατί δεν αντέχουμε άλλα "έκτακτα έξοδα". Βενζίνη και λάδια μόνο. Και όσον αφορά την βενζίνη όσο λιγότερη τόσο καλύτερα

Όχι

2011-10-28T14:03:00.000+03:00

Σύντομα οι "Αγανακτισμένοι" θα λέγονται "Εξαγριωμένοι".

Δυστυχώς.

Κι αν φτάσουμε εκεί δεν θα αρκεί μια παρέλαση για να εκτονωθεί η πίεση ούτε ένας (ή περισσότεροι) αγώνες ποδοσφαίρου. Στο (αρχαίο) ελληνικό δράμα, σε κάτι τέτοιες στιγμές, εμφανιζότανε ο "από μηχανής θεός" για να δώσει λύση. Στην περίπτωσή μας προτιμώ να ενεργήσει ο Αληθινός.

Κατάληψη

2011-10-18T18:07:00.000+03:00

Ραγδαίες οι εξελίξεις τελικά στη Μονάδα μας.

Στην είσοδό της, σήμερα, μια χάρτινη, κολλημένη με ταινία, επιγραφή, με ενημέρωσε ότι εντός υπάρχει πλέον και το Ιατρείο Ύπνου.
Οι φιλοξενούμενοί μας ήρθαν, σκέφτηκα. Μόνο που μπαίνοντας άρχισα να συνειδητοποιώ μια άλλη κατάσταση. Δεν φαίνεται να φιλοξενούμε αλλά να …μας φιλοξενούν.
Το ιατρείο της ιατρού μας ανήκει πλέον σε γιατρό της Πνευμονολογικής. Ένας δεύτερος γιατρός της ίδιας κλινικής έχει μετατρέψει σε ιατρείο έναν άλλο χώρο "μας". Η θέση (στάση) της νοσοκόμας μας καταλήφθηκε από κομπιούτερς και εκτυπωτή του Ιατρείου Ύπνου. Το ίδιο και η καρέκλα της. Και, αν και η υπόσχεση ήταν πως ούτε θα τους βλέπουμε ούτε θα τους ακούμε αφού αυτοί θα χρησιμοποιούν το χώρο "μας" ουσιαστικά μόνο το βράδυ, σήμερα, για παράδειγμα, και ανθρώπους που ήρθαν να κλείσουν ραντεβού είδα και άλλους που πέρασαν για να πάρουν αποτελέσματα και την υπάλληλο που χρησιμοποιεί τα κομπιούτερς και τον τεχνικό που εμφανίστηκε για κάποια επισκευή και τροποποιήσεις στις συνδέσεις τους και την μία εκ των γιατρών που "έβγαλε" το ωράριό της εδώ και όχι στο (άλλο) της γραφείο/ιατρείο στην Πνευμονολογική. Χώρια τα τηλέφωνά τους, κινητά και μη, που δεν έπαψαν να "χτυπάνε".
Κι απ' ό,τι έμαθα, αυτή είναι πια μια τυπική μέρα στη Μονάδα "μας".
Υπήρχαν αντιδράσεις; Υπήρχαν.
Και υπάρχουν και άλλες εν εξελίξει.

Δυστυχώς μια τέτοια κατάσταση δύσκολα ανατρέπεται. Δεν υπάρχει σθεναρή αντίσταση και πολλές παράμετροι είναι εναντίον "μας". Για παράδειγμα η γιατρός μας θα λείψει για ένα χρόνο(!!) περίπου.

50

2011-10-15T10:55:00.002+03:00

Μισός Αιώνας!!
Με όλες τις αντίξοες συνθήκες και παρ' όλες τις προβλέψεις.
Πενήντα χρόνια!! Πολύ πέρα από την ημερομηνία λήξης και τα όρια των προδιαγραφών.
Μεγάλη μέρα.
Σ' ευχαριστώ.

Τελευταίο μπάνιο

2011-10-11T18:29:00.000+03:00

Την πάτησα.

Ούτε την ευαισθησία μου θυμήθηκα, ούτε την πείρα μου χρησιμοποίησα.
Άφησα να παρασυρθώ από την εικόνα μιας θάλασσας πεντακάθαρης, ήμερης και δελεαστικής. Το ελαφρύ κυματάκι δε με φόβισε. Ούτε (κακώς) το αεράκι. Και το αποτόλμησα. Και το χάρηκα. Και το …πλήρωσα.
Μέχρι το βράδυ έψαχνα χαρτομάντιλα και αντιπυρετικά και καραμέλες για το λαιμό. Την άλλη μέρα (προχθές δηλαδή) ο καιρός χάλασε, για να ταιριάζει με την κατάσταση και την διάθεσή μου.
Το απαγορευτικό του Λιμεναρχείου μας εγκλώβισε στο νησί κι έτσι το επόμενο βήμα ήταν να περιμένω, Δευτέρα πρωί, την σειρά μου με πυώδη αμυγδαλίτιδα (τι πρωτότυπο;) στο Κέντρο Υγείας
Περαστικά μας

Ελλάδα

2011-09-28T13:35:00.003+03:00

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει!! Αξίωμα.

Οι Έλληνες;

Η Ελλάδα θα τα καταφέρει!! Είπαν χτες ημεδαποί επαΐοντες

Για τους Έλληνες …κρατάω μια μικρή επιφύλαξη.

Πάντως οι εταίροι μας δεν θα μας αφήσουν ακάλυπτους, αβοήθητους. Και, όπως πάντα, θα στερηθούν και πάλι για χάρη μας ό,τι δεν χρειάζονται

Χαλαρά

2011-09-26T21:28:00.000+03:00

Οι κοιμισμένοι δεν μας ήρθαν ακόμη. Η μεγάλη τους αδελφή επισκέφτηκε μόλις σήμερα την δικιά μας (πως συμβαίνει κι είμαι πάντα παρών σ' αυτές τις εξελίξεις;) και η μαμά τους τα βρήκε με την δικιά μας η οποία θα της παραχωρήσει το γραφείο της λόγω …monitors.

Πότε; Με αυτό το ρυθμό που κυλούν τα πράγματα κανείς δεν ξέρει.

Πέρασαν ήδη 24 μέρες απραξίας από την προηγούμενη "συνεδρία". Ε, ίσως στην επόμενη επίσκεψή μου να έχει διευθετηθεί το θέμα.

Πρωτοβρόχια

2011-09-06T18:38:00.000+03:00

Δεν την γλυτώνουμε. Λίγο από δω, λίγο από 'κει ο Χειμώνας και πάλι θα τρυπώσει και θα αναστατώσει τη ζωή μας. Η πρώτη φθινοπωρινή βροχή ήδη μουσκεύει την τέντα μου. Η θερμοκρασία έχει πέσει αισθητά και σιγά - σιγά οι καλοκαιρινές συνήθειες θα εγκαταλείπονται.

Με …χαλάει αυτό. Δεν τον θέλω τον Χειμώνα. Δεν τον θέλω.

Τέρμα το διάλειμμα

2011-09-05T09:52:00.000+03:00

Καλό ήταν όσο κράτησε, αν και λίγο.

Μέσα σ' ένα τρίμηνο από δημοσίευση* περιοδικού που την χαρακτήριζε "πρότυπο" και μόλις έναν χρόνο μετά την έναρξη λειτουργίας του Νοσοκομείου, η Μονάδα Μεσογειακής Αναιμίας "συρρικνώνεται". Σε επαλήθευση των φόβων μου (που από την αρχή είχα εκφράσει), η διοίκηση του Νοσοκομείου ψάχνοντας χώρο για να στεγάσει την Μονάδα Απεξάρτησης, μεταφέρει το Ιατρείο Ύπνου στο χώρο της Μεσογειακής.
Βέβαια, αν και καταλαμβάνεται χώρος μας, δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ ότι αυτή η ρύθμιση είναι η πιο "ανώδυνη" για μας.

Η δημοσίευση του περιοδικού "Κίνηση Εθελοντών", στο τεύχος 94 (Απρ-Ιουν2011), έλεγε (στη σελ. 36), για την Μονάδα "μας":

Η Μονάδα στο νοσοκομείο (…) έχει μια ιδιαιτερότητα που αξίζει να τονιστεί και να προβληθεί. Εκτός του ότι βρίσκεται σε ένα νέο και καινούργιο νοσοκομείο, οι χώροι της είναι πλήρως εναρμονισμένοι με το Θεσμικό Πλαίσιο. Γι' αυτό όπως θα διαβάσετε και στα στοιχεία της Μονάδας, έχει 3 θαλάμους με δυο κρεβάτια ο καθένας για 14 πάσχοντες. Και φυσικά όλους τους άλλους χώρους (σ.σ: 1 δωμάτιο γιατρών, 1 δωμάτιο νοσηλευτών, 1 εργαστήριο). Επίσης γιατρούς και νοσοκόμες όπως ορίζεται στο Θ.Π. Είναι Μονάδα, κατά κάποιο τρόπο, πρότυπο και μακάρι να είχαν όλοι οι πάσχοντες της χώρας τις ίδιες συνθήκες νοσηλείας.

Σαντορίνη

2011-08-19T10:57:00.003+03:00

"Στη Σαντορίνη υπάρχουν περισσότερα γαϊδούρια από ανθρώπους, περισσότερες εκκλησίες από σπίτια, περισσότερο κρασί από νερό"
Μ' αυτά τα λόγια ξεκινάει ένας τουριστικός οδηγός του μοναδικού, από πολλές απόψεις, νησιού της Θήρας, πιο γνωστού (διεθνώς) ως Σαντορίνη.
Εμείς ξεκινήσαμε για κει το πρωί της Κυριακής. Σύμφωνα με το πρόγραμμα θα ήμασταν στο ξενοδοχείο μας 4:45' το απόγευμα. Αλλά τι πάει σύμφωνα με το πρόγραμμα;
Τέσπα.
Η πτήση από Θεσ/νίκη διαρκεί 50'.
Όταν τελικά φτάσαμε (μετά από συνολική καθυστέρηση που υπολογίζω γύρω στη μιάμιση ώρα) μπορώ να πω ότι το ξενοδοχείο μας αποζημίωσε. Πολύ καλό. Πολύ. Με υπέροχο κήπο, πισίνα, καθαρό, πάνω στο δρόμο, χωρίς σκαλάκια, σε μικρή απόσταση από την κεντρική πλατεία των Φηρών και την αρχή των πεζοδρόμων. Μόνο του πρόβλημα η φασαρία από τα διερχόμενα αυτοκίνητα για όσους λαγοκοιμούνται.
Νάμαστε λοιπόν στο νησί-ηφαίστειο, απόγευμα Κυριακής και ψάχνουμε μέρος για να πιούμε το καφεδάκι μας με θέα το μοναδικό ηλιοβασίλεμα της Σαντορίνης. Μετά από μερικά ακατανόητα "δεν σερβίρουμε καφέ μετά τις 7μμ", πετυχαίνουμε το απόλυτο: Καλός (αλλά ακριβός) καφές σε ταράτσα με ατέλειωτη θέα και υπέροχη μουσική.
Την επομένη, μετά το πλούσιο πρωινό, κατεβήκαμε στο παλιό λιμάνι. Γύρω στα 600 πλατύσκαλα οδηγούν εκεί και έχεις να αντιμετωπίσεις τα γαϊδουράκια που ανεβοκατεβαίνουν σε μπουλούκια μεταφέροντας τουρίστες και την έντονη δυσοσμία από τα περιττώματά τους. Να σημειώσω εδώ ότι τα "γαϊδουράκια" είναι στην πραγματικότητα μουλάρια. Η διαδρομή με αυτά κρατάει 10' και κοστίζει 4 ευρώ. Τόσο κοστίζει και η διαδρομή με τελεφερίκ. Και αυτό χρησιμοποιήσαμε όταν, αφού χορτάσαμε το παλιό λιμάνι, θελήσαμε να επιστρέψουμε στη "χώρα".
Φάγαμε σ' ένα από τα δεκάδες φαγάδικα που το ένα μας φαινόταν πιο ακριβό από το άλλο. Γενικά η Σαντορίνη είναι ακριβή. Βάλε και το γεγονός ότι βρισκόμασταν στο ζενίθ της τουριστικής περιόδου, καταλαβαίνει κανείς για τι ποσά μιλάμε. Δεν λείπουν βέβαια και οι επιλογές για πρόχειρο φαγητό. Αλλά κι εδώ οι τιμές είναι "τσιμπημένες".
Ημέρα Τρίτη. Επιτέλους βρήκαμε κάποιο μηχανάκι για να νοικιάσουμε (30 ευρώ/ημέρα). Δυσεύρετα κι αυτά λόγω των ημερών (και ακριβά). Αλλά ήταν από τις καλύτερες κινήσεις που κάναμε. Μέσα σε μια μέρα γυρίσαμε όλο το νησί απ' άκρη σ' άκρη. Πρώτα στην Οία. Την γυρίσαμε, την περπατήσαμε, την φωτογραφήσαμε. Κατεβήκαμε στο Αμμούδι για μπάνιο. Επιστρέψαμε στο Ημεροβίγλι και μετά στο Φηροστεφάνι, προεκτάσεις και τα δυο των Φηρών προς τα βόρεια. Εκεί, με την καλντέρα κάτω από τα πόδια μας, δοκιμάσαμε την εκλεκτή κουζίνα της Mama Thira παραγγέλνοντας μπουρέκια φάβας με μπακαλιάρο, δεματάκια μελιτζάνας, ορεκτικά ρολάκια Σολωμού με τυρί, και χταπόδι σουβλάκι με ψητά λαχανικά στη σχάρα. Απίθανα.
Τ' απόγευμα ασχοληθήκαμε με το νότιο τμήμα του νησιού. Από τον καινούργιο δρόμο, τον παράλληλο με την καλντέρα, περάσαμε από Μεγαλοχώρι και Ακρωτήρι έως το πραγματικό ακρωτήριο, στο Φάρο με το ασύγκριτο ηλιοβασίλεμα και την πανέμορφη, απολαυστική θέα.
Ήμασταν πίσω περασμένες 9 μμ.
Τετάρτη, 17 του μηνός. Παραδώσαμε το μηχανάκι και κατεβήκαμε με λεωφορείο (1,60 ευρώ κάθε διαδρομή) στο Καμάρι, την μια από τις δύο παραλίες του νησιού με μαύρη άμμο. Η Κόκκινη και η Άσπρη ήθελαν πιο γερά πόδια από τα δικά μου. Όταν ήρθε η ώρα επιστρέψαμε στα Φηρά για φαγητό. Ίσως έπρεπε να μείνουμε εκεί, σε κάποιο από τα παραλιακά ταβερνάκια. Γιατί το εστιατόριο όπου καταλήξαμε τελικά, δίπλα στη κεντρική πλατεία στο κατωφερές, με απογοήτευσε. Τζατζίκι με υπερβολικό άνηθο, αρνάκι με μακαρόνια (που το ονομάζουν καπαμά!!) πνιγμένο στην κανέλα σε βαθμό που δεν αναγνωρίζεις τι τρως, σαρμαδάκια με χοντρά αμπελόφυλλα και κιμά και αυγολέμονο και χάλια (προ)τηγανισμένες πατάτες. Το μόνο αποτυχημένο γεύμα μας στη Σαντορίνη.
Τ' απόγευμα μετά τις βολτούλες, ανεβήκαμε στη Στάνη για καφέ και πρόσεξα ότι το μαγαζί σερβίρει τα πάντα. Και σε πολύ καλές τιμές.
Πέμπτη. Τελευταία μέρα. Κάναμε τις τελευταίες βόλτες και τις τελευταίες αγορές. Έχοντας συνεννοηθεί από την προηγούμενη για την μεταφορά μας στο αεροδρόμιο (ξανα)πήγαμε στη Στάνη αυτή την φορά για το τελευταίο γεύμα στο νησί. Πήραμε μια ποικιλία θαλασσινών και μια ξιφία στη σχάρα. Θα μπορούσαμε να χορτάσουμε με μόνο ένα από τα πιάτα τους. Μας κέρασαν ρακί και ένα λικέρ μαστίχας. Τόσο ωραίο που αγοράσαμε ένα μπουκαλάκι απ' αυτό, από το αεροδρόμιο.
Το αεροπλάνο ήρθε και έφυγε στην ώρα του. Πάλι δεν πέσαμε σε παράθυρο. Μέχρι το βράδυ, ήμασταν σπίτι μας κι η Σαντορίνη άρχισε σιγά σιγά να μεταβάλλεται σε ανάμνηση.

Σαντορίνη (Απολογισμός)

2011-08-19T09:22:00.004+03:00

Δεύτερη φορά στο νησί της Σάντα Ειρήνης.
Αυτή τη φορά:
_ Είδα :
Το ηλιοβασίλεμα με παρέα και επανειλημμένα, τις παραλίες Αμμούδι και Καμάρι, την Οία, το Ημεροβίγλι, το Φηροστεφάνι, κάποια χωριά της ενδοχώρας και τον Φάρο στο ακρωτήριο Μαύρο Βουνό.
Συνάντησα μπουλούκια από γιαπωνέζους και ανθρώπους από κάθε φυλή της Γης.
_ ΔΕΝ είδα :
Το ηφαίστειο από κοντά, ούτε να καπνίζει από μακριά. Δεν πήγα στη Θηρασιά ούτε στην Αρχαία Θήρα. Δεν πήγα στις "χρωματιστές" τους παραλίες, ούτε στην Περίσσα και Περίβολο. Αυτή την φορά δεν ασχολήθηκα με μουσεία και αρχαιότητες από επιλογή.
Δεν μπόρεσα να συναντήσω τον αγαπητό Δημήτρη στο Μεγαλοχώρι ούτε τους λοιπούς φίλους. Μας έλειψε η συναναστροφή μαζί τους.
_ Μου άρεσε (+) :
Η πισίνα, η ποικιλία και η ποιότητα στο φαγητό του ξενοδοχείου, το προσωπικό και η καθαριότητά του. Οι ντόπιοι μεζέδες και τα ποτά. Η θέα. Τα στενάκια. Το ηλιοβασίλεμα. Η ατμόσφαιρα. Οί πολλών ειδών επιλογές στο φαγητό. Τα "Χαλαράκια", η "Λάβα", η Mama Thira και η "Στάνη"
_ ΔΕΝ μου άρεσε (-) :
Η απαίτηση να πληρώνεις (όπως και στη Κρήτη) 7 ευρώ για δυο ξαπλώστρες και μια ομπρέλα στην παραλία χωρίς ποτό ή νερό. Οι πανάκριβες τιμές, η εκμετάλλευση και η προσπάθεια (από κάποιους) να μην κόβουν αποδείξεις.
_Έφαγα-Ήπια :
Θαλασσινά (φρέσκα και μη), ντόπια φάβα (που δεν με ενθουσίασε) και άλλα τοπικά προϊόντα, τσίπουρο κι εκείνο το υπέροχο λικέρ μαστίχας.

Σημ.:
Χάρτες τους νησιού βρίσκεις δωρεάν σε κάθε σου βήμα.
Χρήσιμα τηλέφωνα είναι του:
_Κέντρου Υγείας 22860 22237
_Τελεφερίκ (Cable Car) 22860 22977
_Αστυνομίας 22860 22649
_ΚΤΕΛ 22860 25404
_Γραφ. Τουρισμού ΕΟΤ 22860 27199
κι ένα καλό site για μια πρώτη ιδέα και πληροφορίες είναι το:
http://www.touristorama.com/location.php?locationID=31

Όνειρα χρυσά

2011-07-30T19:16:00.003+03:00

Χρυσό στo Π. Π. υγρού στίβου της Σαγκάης
Χρυσός στο υπέδαφος της επικράτειας
Αράχνες στα ταμεία της χώρας.
...
Ποιο κράτος είναι;!!

Δελτία Κοινωνικού Τουρισμού

2011-07-29T21:45:00.004+03:00

2009: Η Εργατική Εστία (ΕΕ) με στέλνει στα ΚΕΠ.
Το ΚΕΠ, μετά τις διευκρινήσεις μου ζητά να φέρω από την ΕΕ (που βρίσκεται στο Εργ. Κέντρο, στην άλλη άκρη της πόλης) και μια βεβαίωση ότι δεν δικαιούμαι πλέον απ' αυτούς (από την ΕΕ) Δελτία Κοινωνικού Τουρισμού
Η ΕΕ μου δίνει με τα πολλά την βεβαίωση και με …διαβεβαιώνει ότι δεν είναι απαραίτητη (η βεβαίωση)
2010: Έχοντας την περσινή εμπειρία πηγαίνω απευθείας στο ΚΕΠ για τα Δελτία. Χωρίς "βεβαίωση". Από το ΚΕΠ κάνουν μια σειρά από τηλεφωνήματα και με ξαναστέλνουν στην ΕΕ. Όταν πάω ο προϊστάμενος(;) με "κατσαδιάζει":
Ποιος σας είπε ότι δεν σας δίνουμε βεβαίωση;
2011: Τώρα ξέρω. Πάω στην ΕΕ και ζητάω την βεβαίωση αφού έχω περάσει πρώτα από τα ΚΕΠ. Μου την δίνουν χωρίς αντίρρηση αλλά φεύγοντας η αρμόδια μου λέει:
Δεν έπρεπε να σας την ζητήσουνε. Η περίπτωσή σας είναι "καθαρή". Γιατί σας
στείλανε; Καλή η γραφειοκρατία αλλά όταν είναι απαραίτητη. …"
Συμπέρασμα;

Που πάμε;

2011-07-25T21:28:00.003+03:00

Μπόροβιτς ή Λίμνη Πλαστήρα;
Δελεαστικές προτάσεις και οι δύο. Με τα υπέρ και τα κατά της η κάθε μια. Τι να προτιμήσω; Την "διεθνή" εκδήλωση ή την εγχώρια "σύναξη"; Ή μήπως την μουσική εξόρμηση της Βέροιας που ρίχτηκε τελευταία στο τραπέζι;
Χαίρομαι και μόνο που υπάρχουν τέτοιες κινήσεις. Κάποτε θα φαινόντουσαν αιρετικές ενέργειες, εκβλαστήματα της σαρκός και εκ του πονηρού. Τώρα, στο άλλο άκρο πια, πρέπει να κάνεις αξιολόγηση και διάκριση.
Για καλό να ΄ναι.
Όσο για μένα, λέω να υπερκεράσω αυτό το δίλλημα, με …μια βουτιά.
Σκέφτομαι τα μετερίζια σε Σκιάθο και Σαντορίνη.
Δεν ξέρω ακόμα. Σε λίγο.

Bob Dylan

2011-06-27T18:09:00.003+03:00

Στις 23 Μαΐου του 2007 αγόρασα ένα βιβλίο με τους στοίχους των albums του Bob Dylan. Είναι πρώτος τόμος του έργου (τελικά δεν εκδόθηκε ο δεύτερος) και καλύπτει την περίοδο 1962-2001 που με ενδιέφερε (κι ακόμα με ενδιαφέρει). Η ανάγνωσή του αποδείχθηκε πιο δύσκολη απ' ό,τι περίμενα.
Απόδειξη το ότι το "τελείωσα" μόλις σήμερα, 4 χρόνια μετά την αγορά του!!
Ο μεταφραστής των στίχων του Dylan και συγγραφέας του βιβλίου, απόλυτος θαυμαστής του τροβαδούρου, δεν μπόρεσε να το κάνει περισσότερο θελκτικό και ευκολοδιάβαστο. Η εμμονή του να βάζει στο χαρτί κάθε στίχο, όσες φορές κι αν επαναλαμβάνεται, χωρίς να χρησιμοποιεί τις ενδείξεις "δις", "ρεφραίν" κλπ, δυσκόλεψε τα πράγματα. Και μιλάμε για ένα έργο 390 σελίδων!!
Μου αρέσει η ποίηση. Και αρκετά από τα τραγούδια του Dylan μ' αρέσουν πολύ. Στο διάστημα μάλιστα που καλύπτει αυτός ο Α' τόμος είχα ξεχωρίσει 3-4 albums. Και περισσότερο για τους στοίχους αυτών των albums αγόρασα το βιβλίο. Αλλά ο μεταφραστής δεν θεώρησε σκόπιμο να τα περιλάβει, Μάλιστα πιστεύει, αν κατάλαβα καλά, πως αυτά προήλθαν κάτω από συνθήκες και σε μια περίοδο της ζωής του καλλιτέχνη που "δεν ήταν ό,τι καλύτερο για την έμπνευσή του" και πως εκεί "αλλεπάλληλες κακές, για ένα μέγεθος σαν τον Dylan βέβαια, συνθέσεις […] συγκατοικούν με λαμπρές μουσικά και στιχουργικά, στιγμές".
Διαφωνώ. Αλλά ως μη ειδικός, το μόνο που μπορώ να πω είναι, χρησιμοποιώντας στίχους του Bob:
"Μη παραβλέπεις και την δική μου επιλογή" *

___
* Aπό το τραγούδι με τίτλο Dear Landlord (:Καλέ μου Γαιοκτήμονα)
που συμπεριλαμβάνεται σ' αυτόν τον Α' τόμο του έργου
"BOB DYLAN, τραγούδια 1962-2001" , των Εκδόσεων ΙΑΝΟΣ.

Καταρράκτης Πλατανεώνα

2011-06-13T21:40:00.003+03:00

Ναι, τον βρήκαμε. Αφού ρώτησα γύρω στα 2000 άτομα, αφού έγιναν αμέτρητες συνεννοήσεις και ματαιώσεις και αναβολές και αφού καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως ό,τι κάνουμε θα το κάνουμε μόνοι μας, ξεκινήσαμε.
Φτάνοντας στην περιοχή, οι οδηγίες και ο μικρός χάρτης-σχεδιάγραμμα που είχα με βοήθησαν αρκετά. Στο δρόμο Αμυγδαλεώνα - Παλιά Καβάλα, 200 μέτρα μετά την διασταύρωση για Ζυγό, στα δεξιά του δρόμου, υπάρχει μάλιστα και σήμανση, μια ξύλινη πινακίδα που έσβησε την αγωνία και τον δισταγμό μας. Μπήκα με το αμάξι στο χωματόδρομο, πέρασα από τις στάνες που είχα σημειωμένες και συνέχισα για την αλάνα με τα πλατάνια που χρησίμευσε και σαν χώρος στάθμευσης. Μπορούσα να πάω το αυτοκίνητο ακόμα ψηλότερα, στη θέση "λατομεία", αλλά αποφασίσαμε να …ξεπεζέψουμε. Άλλωστε ήρθαμε για περπάτημα.
Δεν κάναμε άσχημα. Η διαδρομή ήταν καλή και μικρή. Μέχρι εκεί που φτάσαμε βέβαια. Σε μόλις ένα τέταρτο (περίπου) βρεθήκαμε στη κορυφή μιας κατηφορικής διακλάδωσης, στ' αριστερά, που οδηγούσε στο ποταμάκι που τόση ώρα ακούγαμε ανάμεσα στις πυκνές φυλλωσιές, και στο σκοπό της μικρής εκδρομής μας, τον διπλό Καταρράκτη της Π.Καβάλας. Κατεβαίνοντας τα σκαλοπάτια η δροσιά και τα πλατάνια μας περικύκλωσαν. Στη μισή απόσταση παρουσιάστηκε σε όλη του την μεγαλοπρέπεια, ανάμεσα από τα φυλλώματα, ρέοντας στη καθαρή επιφάνεια του βράχου που σκάβει και γλύφει υπομονετικά τόσα χρόνια. Στη βάση αυτής της διαδρομής διασχίσαμε μια μικρή, ξύλινη, θολωτή γέφυρα και περάσαμε σ' ένα μικρό πλάτωμα με κομμένους κορμούς δέντρων για καθίσματα, ξύλινα μεγάλα τραπέζια, πάγκους και κάποιες πρόχειρες πυροστιές. Ιδανικό μέρος για πικ-νικ. Αλλά για λίγα άτομα. Αυτή την ώρα ευτυχώς δεν ήταν κανείς. Μια πεζούλα περιόριζε το νερό που έπεφτε από αρκετό ύψος, σχηματίζοντας βαθιά λιμνούλα. Θα ήθελα να μπω, είχα έρθει προετοιμασμένος γι' αυτό, αλλά τα νερά, εκτός του ότι πρέπει να 'ταν παγωμένα, ήταν και θολά. Οι βροχές και ο αέρας των δύο τελευταίων ημερών είχαν κάνει την ζημιά τους και η ιδέα να βουτήξω δεν φαινόταν πια τόσο δελεαστική. Κι ας με παρότρυναν γι' αυτό τα σχοινιά που κρέμονταν απ' τον γερμένο πλάτανο ακριβώς γι' αυτό το λόγο.
Σκαρφαλώσαμε σ' ένα μονοπάτι, αριστερά της γεφυρούλας, μήπως και βρεθούμε στη πάνω λεκάνη που σχημάτιζε στο βράχο ο ίδιος καταρράκτης αλλά αυτό οδηγούσε στο …πουθενά. Ή τουλάχιστον έτσι φαινόταν. Κατεβήκαμε με δυσκολία.
Ξεκουραστήκαμε, απολαύσαμε το μέρος για όσο χρόνο μπορούσαμε περισσότερο και τελικά, αφού πήραμε τις απαραίτητες φωτογραφίες, τα μαζέψαμε για να φύγουμε.
Στη κορυφή της σκάλας, για μια στιγμή σκέφτηκα να συνεχίσουμε ν' ακολουθούμε το μονοπάτι προς τον νερόμυλο και την άλλη έξοδό του (κάτι λιγότερο από 2 χλμ) αλλά το πρόγραμμά μας είχε άλλα.
Να ξανάρθουμε. Πιο οργανωμένοι. Και σύντομα γιατί απ' ό,τι έμαθα το νερό κάποιες εποχές εξαφανίζεται.

Με τις μαμάδες

2011-05-28T13:38:00.005+03:00

Μετά από πολύ σχεδιασμό και μια τουλάχιστον αναβολή, χτες βρεθήκαμε και πάλι στην Κερκίνη. Αυτή την φορά με την μαμά και την …"μαμά". Αυτή την φορά σε μια άλλη εποχή, πιο …πράσινη. Γεμάτη ήχους, μυρωδιές, χρώματα. Γεμάτη ζωή. Για πρώτη φορά κάναμε βαρκάδα όχι στα συνηθισμένα νερά αλλά ανάμεσα από τα γεμάτα πουλιά και φωλιές δέντρα του υδρόβιου δάσους. Του μοναδικού στην Ελλάδα, του δεύτερου στην Ευρώπη.
Όταν ήρθε η ώρα, φάγαμε τις σπεσιαλιτέ του τόπου στην Ελωδία παρέα με κάποιους μαθητές και δασκάλους από το νομό της Καβάλας (πέντε σχολικά λεωφορεία ήταν στην περιοχή). Και τέλος, πριν το δειλινό, αποχαιρετίσαμε την λίμνη "μας" από τον εξώστη του "Πήλινου" στο Λιθότοπο. Πίνοντας καφεδάκι. Με καλή, μελαγχολική μουσική και υπέροχη θέα.
Εις το επανιδείν, μουρμούρισα φεύγοντας.

Απογραφή 2011

2011-05-17T20:24:00.002+03:00

Έγινε και η απογραφή μας. Δια τηλεφώνου(!). Γιατί την πρώτη μέρα δεν μας βρήκαν και καλά, γιατί την άλλη δεν θέλανε να μας ανησυχήσουν, ήταν αργά, κτλ κτλ.
Πάντως απογραφήκαμε. Και βρεθήκαμε διπλάσιοι απ' ότι πριν 10 χρόνια!! Γεγονός θαυμαστό και πολύ ευχάριστο, βεβαίως-βεβαίως. Αλλά και κάπως …ανησυχητικό.
Σκέψου να 'μαστε στην επόμενη απογραφή και πάλι διπλάσιοι!!

Σημ.: Το "Βεβαιωτικό Σημείωμα Απογραφής Ατόμου" (γιατί ατόμου;) βρέθηκε στο γραμματοκιβώτιό μας!!

χωρίς Νίκη

2011-05-07T20:58:00.000+03:00

Χάσαμε την Νίκη.
Αλλά εκείνη έφυγε νικήτρια, ελπίζω. Κι ο "εξελθών νικών και δια να νικήσει" τα έφερε έτσι ώστε ολόκληρη σύνοδος (έστω και τοπική) την κατευόδωσε. Εγώ όχι. Ας την θυμάμαι …αλλιώς.

Διπλή Πρωτομαγιά

2011-05-01T20:09:00.004+03:00

Μια μέρα πριν ο μήνας εκπνεύσει, φίλοι αποφάσισαν να "γιορτάσουν". Την Άνοιξη, την Πρωτομαγιά, το Σάββατο; Δεν έχει σημασία.
Αλλά παρόλο την από μέρες συνεννόηση, κάτι δεν κατάλαβα καλά (όπως αποδείχθηκε) και δεν ήμουν μαζί τους.
Αντ' αυτού (τι καλά!!) βρέθηκα με τον αδελφό μου και χάρηκα τ' ανίψια μου επί δύο ημέρες, ειδικά τον "μεγάλο" που βάλθηκε να με κάνει ...farmer

"Θεραπευτικός" Οδηγός

2011-04-07T13:49:00.006+03:00

Ήρθε στα χέρια μου την 1η Μαρτίου.
Ο "Θεραπευτικός Οδηγός Για Την Κλινική Αντιμετώπιση Της Θαλασσαιμίας", σ' αυτή την 2η (αναθεωρημένη) έκδοσή του, προαναγγελλόταν από το 92o τεύχος του περιοδικού "Κίνηση Εθελοντών". Οι υπεύθυνοι του περιοδικού μου έστειλαν πρόθυμα ένα αντίτυπο όταν αυτός τελικά κυκλοφόρησε.
Καθότι είναι γεμάτος με ιατρικές ορολογίες, δύσπεπτες για έναν κοινό θνητό, με δυσκόλεψε αρκετά. Μόλις αυτές τις μέρες τέλειωσα (έκανα πάνω από μήνα) τις 200 σελίδες του.
Χρήσιμος;
Περισσότερο νομίζω (για να μη πω: αποκλειστικά) στους ειδικούς, στους επαγγελματίες της υγείας που θα αντιμετωπίσουν τέτοιες περιπτώσεις. Είτε περιστασιακά, είτε πιο συχνά λόγω θέσης στις ειδικές Μονάδες των Νοσοκομείων.
Εμένα κάπου με τρόμαξε.
Πάλεψα μέσα μου για να το τελειώσω. Δεν ήξερα αν ήθελα να μάθω όλα αυτά. Αν ήθελα να ξέρω. Συνέχισα όμως γιατί δεν πιστεύω στην άγνοια.
Δεν μετανιώνω.
Έτσι κι αλλιώς ζω από Θαύμα.

Μαχαιριά

2011-03-21T19:56:00.002+02:00

Πέμπτη απόγευμα θα 'ταν ή κάποια στιγμή μέσα στην Παρασκευή. Όποτε κι αν ήταν, το κτύπημα της σελ. 62 ήταν τρομακτικό. Τερατογένεση. Η λέξη κόλαφος στην πρώτη -πρώτη παράγραφο.
Που αχρήστευε(;) επώδυνες προσπάθειες 6 ετών και δηλητηρίαζε ελπίδες κι επιτυχίες.
Δύσκολο το Σαββατοκύριακο που επακολούθησε.
Σήμερα επιδίωξα συνάντηση με "τον καθ' ύλην αρμόδιον". Μου είπε τις γνώμες του. Τι άκουσε. Τι ήξερε. Γενικά. Για λεπτομέρειες και εξειδίκευση θα περιμένω.
Χωρίς την Δύναμη νομίζω πως θα είχα καταρρεύσει (ή εκραγεί).

Ένδυμα

2011-02-28T20:15:00.002+02:00

Του το χάρισαν με την πρώτη αναπνοή. Τον κάλυπτε όλον 2 φορές. Και τον προστάτευε. Άσπρο, ζεστό, απαλό στην αφή, μαλακό.
Μέχρι να μάθει να περπατάει, ήδη τα ποδαράκια του προεξείχαν αρκετά. Σύντομα μπορούσες να το χαρακτηρίσεις "κοντό". Με το πέρασμα του χρόνου άρχισε να μοιάζει μικροσκοπικό επάνω του. Σε κάθε προσπάθεια να πεισθεί να πάρει μεγαλύτερο, να ανανεωθεί, απαντούσε: "Εμένα ο πατέρας μου αυτό μου χάρισε".

Νέο χτύπημα (5ο)

2011-02-01T13:30:00.005+02:00

Καλό μήνα εύχομαι.
Και προσεύχομαι γι' αυτό, γιατί ο προηγούμενος ήταν πολύ …άγριος.
Η επιστροφή μας (από Κερκίνη) στη καθημερινότητα σήμαινε και επιστροφή στις …ιώσεις.
Από την Τρίτη ξεκίνησα και πάλι αντιβιώσεις (και αντιβηχικά, και αντιπυρετικά, κλπ, κλπ), μα μέχρι την Τετάρτη τ' απόγευμα κατάφερα να πιάσω τους 39,4ο C. Ήταν η ώρα να φωνάξω τους ειδικούς. "Θα αργήσω λίγο", μου είπε ο γιατρός που πέτυχα και έφτασε σπίτι μου κατά τις 10 με 10:30' μμ. Μ' εξέτασε, μου έριξε δυο ενέσεις, μου είπε πως θα βγάλω το βράδυ και την επομένη μου συνταγογράφησε την αγωγή. Αν το πράγμα είχε λήξει εκεί δεν θα έδινα συνέχεια.
Αλλά την Δευτέρα το πρωί (χτες) ξύπνησα με πόνο στο στήθος ο οποίος μέχρι το βράδυ έγινε ανυπόφορος. Στις 10 περίπου δεν άντεχα άλλο και πήγα στο Νοσοκομείο. Ανέφερα στο ΤΕΠ το πρόβλημα (και το ιστορικό) και από 'κει ξεκίνησε ένας φαύλος κύκλος εξετάσεων, αναμονής, άλλων εξετάσεων, νέας αναμονής και κόντρα αναμονής μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες (σήμερα) έως ότου αυτοί σήκωσαν τα χέρια ψηλά (Τι να είναι άραγε; Δεν ξανάρχεστε την Πέμπτη;) κι εγώ σηκώθηκα κι έφυγα αφού (ευτυχώς) ο πόνος είχε καταλαγιάσει.
Άλλο κακό να μη μας βρει.

Εξοδος Νο 7

2011-01-24T19:58:00.005+02:00

Η σημερινή είναι σημαδιακή μέρα για μας και δεν θέλαμε να την περάσουμε ...βουβά. Αν και ήμασταν ακόμα στην ανάρρωση το αποφασίσαμε. Ξεκινήσαμε από χτες, μεσημεράκι Κυριακής, για Θεσ/νίκη. Η κατάλληλη ώρα μας βρήκε στα Λαδάδικα έξω απ' του Κρικέλα. Το είχα σταμπάρει το μαγαζί από παλιά και τώρα ήταν ευκαιρία να το … ελέγξουμε. Τι φάγαμε; Αγριόχοιρο και (τα φημισμένα του) κεφτεδάκια. Υπήρχε ωραία ατμόσφαιρα, η ποιότητα ήταν εμφανής και οι γεύσεις δεν μας απογοήτευσαν. Όχι όμως και το μενού που μου φάνηκε φτωχό. Περίμενα κάτι παραπάνω. Στα θετικά η έλλειψη καπνού και καπνιστών.
Καθώς είχαμε ήδη συνεννοηθεί για τις επόμενες κινήσεις, ξεκινήσαμε για το Cosmos. Βρήκαμε τους δικούς μας να μας περιμένουν και περάσαμε ένα πολύ ωραίο απόγευμα σε μια καθαρή καφετέρια που κάνει υπέροχο καπουτσίνο, στο πάνω όροφο. Συνεχίσαμε στο σπίτι τους αφού ταλαιπωρηθήκαμε κάπως στη προσπάθεια να βρούμε χώρο για παρκάρισμα. Χαρήκαμε την παρέα τους, ανανεώσαμε τους δεσμούς μας, μιλήσαμε, μιλήσαμε και, όταν ήρθε η ώρα, αναχωρήσαμε για το δεύτερο σκέλος του προγράμματός μας που έτσι κι αλλιώς ήταν πολύ ελαστικό.
Πήραμε λοιπόν το δρόμο για Σέρρες και πριν το ποτάμι στρίψαμε για Λιθότοπο και Κερκίνη. Η λίμνη "μας" κρυβόταν στη σκοτεινιά της βραδιάς και δεν μπορέσαμε να την ευχαριστηθούμε. Το στέκι μας ήταν εκεί. Το κατάλυμα μας περίμενε. Μιλήσαμε με τον "δικό" μας Γιάννη, κάναμε μια βόλτα στο παγωμένο χωριό και αποσυρθήκαμε στο δωμάτιό μας.
Σαν ξυπνήσαμε σήμερα χαρήκαμε τον χειμωνιάτικο ήλιο, επισκεφτήκαμε το λιμανάκι και οδηγήσαμε αργά προς το φράγμα για να χαρούμε τις εικόνες των πουλιών, της φύσης και της ηρεμίας αυτού του τόπου που τόσο πολύ έχουμε αγαπήσει.
Στην επιστροφή ακολουθώντας την γνωστή διαδρομή, περάσαμε έξω από Σέρρες και συνεχίσαμε για Δράμα. Τελειώσαμε με ένα ονειρεμένο γεύμα στα νερά της Αγ. Βαρβάρας με ανατολίτικες γεύσεις και καλομαγειρεμένο (χωρίς υπερβολές, χωρίς καπνούς και με πολύ καλύτερες τιμές) σπιτικό φαγητό.

Τέλος οι ΜΗΤΕΡΕΣ

2011-01-10T16:02:00.008+02:00

Νέος χρόνος – Περσινά "καινά δαιμόνια".
Η λέξη "ΜΗΤΕΡΑ", με οδηγία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου καταργείται, τουλάχιστον στην Ε.Ε. Ήδη εξαφανίζεται από "υπηρεσιακά δημοσιεύματα και έγγραφα". Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο υποδεικνύει την απόφαση 12267/2010, και δια αυτής σχεδιάζει(;) την απαγόρευσή της.
Στο όνομα της "ισότητας" (πόσο έχει κακοποιηθεί αυτή η έννοια;!!), άλλη μια επίθεση κατά της παραδοσιακής οικογένειας.
Το σχετικό άρθρο (δημοσιεύτηκε στις 17 Νοεμβρίου 2010), λέει (μεταφρασμένο από τα Γερμανικά):

"ΤΕΡΜΑ ΟΙ ΜΗΤΕΡΕΣ !!!
Συλλογικὴ παραφροσύνη… - από το κακό στο χειρότερο!
Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο υποδεικνύει την υποβολή αποφάσεως 12267, διά της οποίας μεταξύ άλλων συνιστάται να καταπολεμηθεί ως σεξιστική στερεοτυπία (!) η χρήσης του όρου «μητέρα». Συνιστάται λοιπόν η παράκαμψης της χρήσης της εννοίας αυτής, ως ανασταλτικής της «ισότητας των φύλων». Έτσι αξιολογείται ο ρόλος της μητέρας ως παθητική λειτουργία.
Ιδιαιτέρως «προοδευμένη» επ' αυτού προκύπτει η Ελβετία. Σύμφωνα προς νέαν οδηγία περί της υπερεσιακώς ενδεικνυομένης γλώσσας, εμπίπτει η χρήσης των εννοιών «πατέρας» και «μητέρα» εις την κατηγορία των καλουμένων «εννοιών διακρίσεων»· συνεπώς τα παιδιά δεν θα μπορούν επισήμως να έχουν πατέρα και μητέρα αλλά «γονεϊκὰ μέρη» ή «α΄ καὶ β΄ γονικὸ» ως γονείς. «Η οδηγία είναι υποχρεωτική προκειμένου περί υπηρεσιακών δημοσιευμάτων και εγγράφων», εξήγησε η Isabel Kamber, υποδιευθύντρια του Γερμανικού τομέα της Κεντρικής Γλωσσικής Υπηρεσίας της ομοσπονδιακής καγκελαρίας της Ελβετίας.
Τοιουτοτρόπως ευθυγραμμίζονται οι πολιτικοί ιθύνοντες της Βέρνης προς την γραμμή της κατ' εφαρμογή της ισότητας των φύλων υποβολής αποφάσεως 12267 του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Η συγκεκριμένη υποβολή θα είναι και ευνοϊκή προς την διεκδίκηση γονεϊκότητας υπό ομοφυλοφίλων ζευγών· οπότε κάποιο παιδί με «κοινωνικούς γονείς» δύο λεσβίες γυναίκες, δεν θα είχε πλέον (όπως τώρα) μία μητέρα και μία θετή μητέρα αλλά δύο «γονεϊκά μέρη»: γονεϊκό μέρος 1 και γονεϊκό μέρος 2.
Θα είναι όμως αναγκαίως και συνεπές προς την ως άνω γραμμή να αλλάξει και ο παππούς εις προγονέα 1, η γιαγιά εις προγονέα 2 - ή, ακόμη καλλίτερα, εις προγονεϊκόν μέρος 1.1, προγονεϊκόν μέρος 1.2 καθώς και προγονεϊκόν μέρος 2.1 και προγονεϊκόν μέρος 2.2......
Θα διερωτάται κανείς ευλόγως, τι είδους σκληρά φάρμακα παίρνουν εκεί στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο;"

Αρχικό κείμενο:
Mutter gibt’s nicht mehr…
Der Europarat berät die Beschlußvorlage 12267, in der unter anderem empfohlen wird, die Verwendung des Begriffes „Mutter“ als ein sexistisches Stereotyp (!) zu bekämpfen. Es wird empfohlen, die Verwendung dieses Begriffes zu unterlassen, da es die „Gender-Gleichheit“ behindere. Die Rolle der Mutter wird demnach als passive Funktion bewertet.
Besonders weit ist da die Schweiz „fortgeschritten“. Laut neuem Leitfaden für die amtlich verbindliche Sprache in der Schweiz scheint die Verwendung der Begriffe „Vater“ und „Mutter“ unter die Rubrik „diskriminierende Begriffe“ zu fallen. Kinder könnten demnach in der offiziellen Amtsprache keinen Vater und Mutter, sondern den Begriff „der Elternteil“ oder „das Elter“ als Abstammung haben. „Der Leitfaden ist für amtliche Publikationen verbindlich“, erklärte Isabel Kamber, stellvertretende Leiterin Zentrale Sprachdienste, Sektion Deutsch, der Bundeskanzlei in der Schweiz.
Damit folgen die politisch Verantwortlichen in Bern den Vorschlägen in der Beschlußvorlage 12267 im Ausschuß für Chancengleichheit von Männer und Frauen des Europarates. Diese Regelung würde auch den Erwerb der Elternschaft durch homosexuelle Paare erleichtern. Ein Kind, dessen soziale Eltern zwei lesbische Frauen sind, hätte dann eben nicht mehr eine Mutter und eine Stiefmutter, sondern zwei „Elter“: Elter 1 und Elter 2.
Folgerichtig wäre dann aber auch, daß aus Großmutter und Großvater – Großelter 1 und Großelter 2 wird – oder noch besser – Großelter 1.1 und Großelter 1.2 sowie Großelter 2.1 und Großelter 2.2……………
Stehen der Europarat und manche Politiker unter Drogen, fragen wir uns???

Ανανέωση

2010-12-17T13:47:00.001+02:00

Σήμερα τέλειωνε η προθεσμία για ανανέωση. Στην αρχή το πήρα ελαφριά. Θα κάνω ένα τηλέφωνο 2-3 μέρες πριν και θα ταχτοποιηθεί το ζήτημα, σκέφτηκα. Έλα όμως που δεν μπορούσα να βγάλω γραμμή! Τα τηλέφωνα είχαν αλλάξει, το τηλεφωνικό κέντρο δεν έλεγε να πάρει ανάσα κι όταν τελικά κατάφερα να μιλήσω με την αρμόδιο αυτή μου έδωσε ένα άλλο νούμερο. Έπρεπε να πάρω μια συγκεκριμένη ώρα και τελικά να τους καταβάλω και 35 euro. Και πως θα τα στείλω; Για λίγο έπαιξε το να κατέβω αυτοπροσώπως στη Θεσ/νίκη(!!) άλλα στην τελική το λογιστήριο με καθησύχασε. Θα καταθέσω το ποσό σε λογαριασμό της Πειραιώς.
Όταν γίνεται κι αυτό, είμαστε ήδη στις 16 του μηνός.
Τώρα, πριν λίγο, πήρα (τηλεφωνικά πάλι) και την επιβεβαίωση. Μην ανησυχείτε, μου είπαν. Το ποσό κατατέθηκε και ενημερώθηκαν.
Του χρόνου πάλι!!

Πολιορκημένοι

2010-12-04T14:47:00.002+02:00

Μετά την Κρήτη δεν ξεμυτίσαμε. Και μας έτρωγε. Γι' αυτό και η πρόσκληση για διανυκτέρευση στη Βέροια δόνησε τις χορδές που έπρεπε και μας αναστάτωσε. Όμως ούτε ο καιρός είναι μαζί μας ούτε η περίοδος ανάρρωσης μετά από δύο χτυπήματα λοίμωξης αναπνευστικού (που συνέβησαν σε διάστημα μόλις 5 εβδομάδων) ενδείκνυται για χειμερινές εξορμήσεις. Ο φόβος υπερίσχυσε.
Φωτεινή, Στέλιο (και οι λοιποί), καλά να περάσετε.

Adios

2010-11-17T16:09:00.000+02:00

Δεν πέρασε πάρα πολύ καιρός απ' όταν κοντραριζόμασταν για το ποιος παίρνει περισσότερα φάρμακα από τον άλλο. Χτες αργά, έφυγε. Καθισμένος στη πολυθρόνα του όπως το 'θελε. Νικητής και πάλι.
Όσο για μένα …συνεχώς τριγυρίζει στο μυαλό μου το τέλος απ' το 10ο της Α' Κορινθ. που λέει:
προς εαυτούς συγκρίνοντες εαυτούς ανοηταίνουσιν

Εκλογές

2010-11-07T18:39:00.003+02:00

Μέρα εκλογών σήμερα. Και, αν και δεν πρόκειται για βουλευτικές, θυμήθηκα ένα "σύνθημα" που διάβασα πρόσφατα και που έλεγε περίπου το εξής:
Ψηφίζουμε Αλή Μπαμπά. Αυτός τουλάχιστον έχει μόνο 40 κλέφτες!!
Χαμογέλασα. Μ' άρεσε πάρα πολύ. Έξυπνο και περιεκτικό.
Και φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι θα είχαν αυτή την αντίδραση διαβάζοντας το.
Κι αυτό ακριβώς είναι που μ' έβαλε σε κάποιες …δεύτερες σκέψεις.
Γιατί να έχουμε φτάσει σ' αυτό το σημείο απαξίωσης πολιτικής και πολιτικών; Πόσο μας έχουν πληγώσει; Πως θα μπορέσουν να ανατρέψουν ένα τέτοιο κλίμα;
Και μετά αναρωτιούνται για τα μεγάλα ποσοστά αποχής;!!

Η κάρτα του πολίτη

2010-11-02T11:40:00.010+02:00

Αυτό είναι το πρώτο video που βάζω στο blog μου.
Αιτία (και αφορμή) το θέμα του. Το οποίο είναι κάτι που με προβληματίζει πολύ. Πάρα πολύ.
Ανεξάρτητα από το τρόπο παρουσίασης που επιχειρείται εδώ ή τις απόψεις οποιουδήποτε, πιστεύω ότι θα έπρεπε να προβληματίζει (τουλάχιστον) τους πάντες.

Συμπληρωματικά το RFID Tracking που είδα εδώ κάνει κάθε σκέψη για το μέλλον ...εφιάλτη

Σήμερα

2010-10-15T17:29:00.003+03:00

"Παρά μια πεντήκοντα", κι ακόμα είμαι εδώ!
Κι ακόμα το παλεύω. Και προχωρώ.
tY

Όχι πάλι

2010-10-13T20:46:00.002+03:00

Τι θα γίνει όταν πέσουν τα χιόνια;
Ακόμα δεν φτάσαμε ούτε στου φθινοπώρου τα μέσα και από κάπου την άρπαξα την ίωση.
Το πρώτο καμπανάκι: ο ερεθισμένος λαιμός, αυτό το ενοχλητικό γαργαλητό πίσω απ' την γλώσσα. Παρ' όλα τα BronchoVaxom οι αντιστάσεις μου κατέρρευσαν πολύ νωρίς. Ξεκίνησα την αντιβίωση και τον περιορισμό κατ' οίκον. Κρίμα, κι είχα άλλο πρόγραμμα γι' αυτές τις μέρες!!

Κοινόχρηστα

2010-09-27T15:06:00.004+03:00

Πέρασε (επιτέλους) ένας χρόνος από τότε που ανέλαβα τα κοινόχρηστα της οικοδομής. Ένας δύσκολος χρόνος όπως αποδείχτηκε. Δυσκολότερος κι απ' ό,τι περίμενα και φοβόμουν. Κι όσο εύκολα μπλέχτηκα, τόσο δύσκολο ήταν να απαλλαγώ. Ένας νοικάρης, δυο επαγγελματίες και μερικοί συνταξιούχοι είναι το υλικό. Ποιος ν' αναλάβει; Προβληματισμός που θα μας απασχολούσε και σε μια φυσιολογική κατάσταση. Και στη δική μας οικοδομή η έννοια "φυσιολογικό" είναι άγνωστη. Καταστατικό δεν υπάρχει, να τα "δώσουμε" "έξω" δεν συμφωνούμε, το πετρέλαιο μας ανησυχεί (όπως όλους), το ασανσέρ έχει πρόβλημα, τα οικονομικά, η εμπιστοσύνη, η ψυχολογία χειροτερεύουν.
Μ' αυτά και με τα' άλλα, είναι να μη θεωρώ θαύμα το ότι βρέθηκε αντικαταστάτης;!!

Κρήτη 18-25

2010-08-26T23:17:00.003+03:00

Το αεροπλάνο πετούσε στις 18:45'
Βρεθήκαμε στο αεροδρόμιο πολύ πριν το καθορισμένο ραντεβού με τον αντιπρόσωπο και τριγυρίζαμε στους χώρους και ιδιαίτερα στα duty free. Όταν ήρθε η ώρα και τελειώσαμε με τις διαδικασίες, επιβιβαστήκαμε. Φτάσαμε στο Νίκος Καζαντζάκης 10' λεπτά νωρίτερα, χρόνο που αναλώσαμε, με το παραπάνω, περιμένοντας τις βαλίτσες. Τελικά συναντηθήκαμε με τον αρχηγό και με το λεωφορείο του γραφείου πήγαμε στο ξενοδοχείο (συγκρότημα θα έλεγα) Lavris, στις Κ. Γούβες, που για τις επόμενες μέρες θα γινόταν το σπίτι μας.
Τακτοποιηθήκαμε, ανακαλύψαμε τις 5 (!!!) πισίνες η μία εκ των οποίων εσωτερική και έξω απ' την πόρτα του δωματίου μας. Και ανεβήκαμε για φαγητό.
Μπουφές 4 αστέρων (όσο και το ξενοδοχείο). Δοκιμάσαμε κάτι που έμοιαζε με παστίτσιο και κάτι που έμοιαζε με ψητό. Απ' ότι θα μάθαινα με τον καιρό, όλα εδώ …μοιάζουν. Τίποτα δεν είναι ίδιο, όπως το ξέρεις. Ή σχεδόν τίποτα. Πρέπει να ρωτάς για το περιεχόμενο και τα συστατικά. Αλλιώς μένεις με την όρεξη.
2η μέρα
Μετά το (πλουσιότατο) πρωινό φύγαμε για Κνωσό. Η ξεναγός ήταν πολύ καλή. Η έκταση των αρχαίων μεγάλη και κουραστική.
Συνήλθαμε με το κλιματισμό του λεωφορείου και πήραμε δυνάμεις να γνωρίσουμε (εν μέρει) την πόλη του Ηρακλείου. Τέλος πήγαμε για μπάνιο στην περιοχή "Ανάληψη", ανατολικά του τόπου που μέναμε. Η θάλασσα είχε κύμα και πέτρες. Ένας συνδυασμός που στοιχειώνει τις περισσότερες παραλίες του νησιού, αφαιρεί την χαρά της θάλασσας και σπρώχνει τους τουρίστες στις πισίνες. Ή στις ξαπλώστρες.
Εκεί φάγαμε για μεσημέρι.
Το απογευματάκι εγκαινιάσαμε την "ιδιωτική" μας πισίνα και αργότερα, μετά το βραδινό ελαφρύ γεύμα, μας πήγαν στον "Λιμένα Χερσονήσου". Ένας δρόμος γεμάτος μπαράκια, καφετέριες, δυνατή μουσική και μαγαζάκια με σουβενίρ. Με πολύ κόσμο. Τόσο, που άλλες χρονιές δεν μπορούσες να διασχίσεις. Τώρα η κρίση ήταν αισθητή και εδώ.
3η μέρα
Είχαμε καλές θέσεις, μπροστά, στο λεωφορείο. Μας πήγαν για μπάνιο στην Αγ.Πελαγία, κάπου μεταξύ Ηρακλείου και Ρεθύμνου. Μια τοποθεσία που ομολογουμένως άξιζε. Και η παραλία, και η θάλασσα και το τοπίο. Σε αντίθεση με το (εγκαταλειμμένο πια) οροπέδιο του Λασιθίου όπου μας οδήγησαν αμέσως μετά χάνοντας στην ουσία την υπόλοιπη μέρα μας. Κάπου εκεί μας μάντρωσαν σε ένα μαγαζί για μεσημεριανό. Τίποτα το ιδιαίτερο. Αν εξαιρέσουμε την τσικουδιά που μας κέρασαν.
Όταν γυρίσαμε με το καλό, νοικιάσαμε ένα topless Matiz για 2 μέρες.
Το ίδιο απόγευμα πήγαμε Ηράκλειο να βρούμε και να δούμε επιτέλους δικούς μας ανθρώπους.
4η μέρα
Τα του προγράμματος δεν μας ενδιέφεραν. Πήραμε το ματιζάκι και κατεβήκαμε παραλιακά. Επισκεφτήκαμε τον "Θαλασσόκοσμο", ένα εντυπωσιακό ενυδρείο (8 ευρώ το άτομο παρακαλώ) και μετά …βουτήξαμε. Υπέροχη θάλασσα με αμμώδη βυθό και παραλία, ρηχή, με δυνατά και συνεχή κύματα. Με ένα απολαυστικό αεράκι αλλά χωρίς καθόλου σκιά ή δέντρα.
Το μεσημέρι φάγαμε το μοναδικό που δεν άξιζε γεύμα του ξενοδοχείο. Ίσως επειδή αργήσαμε να πάμε. Ξεκουραστήκαμε λίγο και ξανακατεβήκαμε Ηράκλειο. Περάσαμε την βραδιά όπως θέλαμε. Και "κατά συγκυρία" καλύτερα κι απ' ότι περιμέναμε.
5η μέρα
Κυριακή. Ξεκινήσαμε για Ρέθυμνο. Πάντα με το Matiz. Περιηγηθήκαμε στη παλιά πόλη και τα σοκάκια, βρήκαμε αυτό που θέλαμε στην έξοδο της πόλης κι, όταν μεσημέριασε, στη κατάλληλη στιγμή, μας βρήκε αυτός που θέλαμε και μας οδήγησε στου Ζήση. Όχι παραλιακή αλλά μεγάλη ταβέρνα, επιλογή των ντόπιων, φτηνή, με τοπικές σπεσιαλιτέ και κρασί. Δυστυχώς δεν είχε χοχλιούς μπουμπουριστούς (είχαν τελειώσει). Φάγαμε απακιά και κουνέλι στη σχάρα. Νοστιμότατα, όπως και το ντόπιο κόκκινο κρασί που μου θύμισε κάπως το κονιάκ.
Στην επιστροφή περάσαμε από το …Bali !!! (Ναι, ναι: Bali). Υπέροχη τοποθεσία με 4-5 κλειστούς κολπίσκους με ωραία θάλασσα και αμμουδιά. Όπως ήμασταν φαγωμένοι δεν έλεγε για μπάνιο. Πίσω στις Γούβες παραδώσαμε το Matiz, ξεκουραστήκαμε και απλωθήκαμε στις πισίνες.

6η μέρα
Χτες χάσαμε κάποια από τα μέρη που ήθελα να δω. Σήμερα ενσωματωθήκαμε και πάλι στο γκρουπ. Το πρόγραμμα ήταν φορτωμένο. Μονή Αρκαδίου, Ρέθυμνο (καφέ στο λιμάνι, στη παλιά πόλη), λίμνη Κουρνά, τάφοι Βενιζέλων, Χανιά.
Στη λίμνη κάναμε μπάνιο και (λιμναίο) ποδήλατο. Στη λίγη ώρα που μας απέμεινε καθίσαμε να φάμε κουνέλι στιφάδο, θαλασσινά και (επιτέλους) χοχλιούς μπουμπουριστούς. Δεν με ενθουσίασαν. Τους προτιμώ τηγανητούς χωρίς το κέλυφος.
Στα Χανιά, στο παλιό λιμάνι γυρίσαμε λίγο στα σοκάκια και τέλος βρήκαμε ένα café με πολύ δροσιά. Εκεί περιμέναμε και συναντήσαμε την Χριστίνα, μια παλιά φίλη που οσονούπω πολιτογραφείται Κρητικιά.
7η μέρα
Τελευταία ουσιαστικά. Μας πηγαίνουν στο ενυδρείο (που εμείς έχουμε ήδη δει) και μετά διασχίζουμε κάθετα την Κρήτη. Κάμπος Μεσαρά, Παναγ.Καλυβιανή, Φαιστός, Μάταλα. Από το Κρητικό στο Λιβυκό πέλαγος. Εδώ οι αναμνήσεις ξυπνάνε και το μπάνιο επιβάλλεται. Το μεσημεριανό μας είναι αστακόσουπα (της δίνω 10 με τόνο) και χορταστικές σαλάτες. Είμαστε πολύ κουρασμένοι για να κάνουμε οτιδήποτε το απόγευμα.

8η μέρα
Τετάρτη. Η μέρα της επιστροφής. Το τμήμα του γρουπ που έχει έρθει με πλοίο φεύγει νωρίς από το ξενοδοχείο με προορισμό το λιμάνι. Μαζί τους το λεωφορείο με τον οδηγό και τον αρχηγό. Τα λίγα άτομα που μένουμε εκεί βολοδέρνουμε μεταξύ παραλίας, εστιατορίων, λόμπυ και πισίνας. Οι ώρες περνάν δύσκολα. Το απόγευμα στις 7:00' ένα mini bus θα μας πάει στο αεροδρόμιο και τα σχετικά θα επαναληφθούν.

Κρήτη 18-25 (Απολογισμός)

2010-08-26T22:47:00.004+03:00

Τρίτη φορά στη μεγαλόννησο. Όσο νάναι έχω πάρει μια ιδέα:

_Τι χαρακτηρίζει λοιπόν (για μένα) την Κρήτη ;
Άγριες παραλίες, δυσπρόσιτες, πολύ κύμα, αεράκι, πισίνες σε κάθε τουριστικό κατάλυμα, απέραντες εκτάσεις με ξαπλώστρες μπροστά στη θάλασσα στην οποία δεν μπαίνει κανείς.
Παξιμάδια (τάκος) παντού, στιφάδο, τσικουδιά (ρακί) σε διάφορες ποιότητες, μικρές (πολύ μικρές) ελιές, ιδιαιτερότητα στις συνταγές, κουνέλι στα κάρβουνα (δεν το 'χω δει αλλού), χοχλιοί, ντόπιο κόκκινο κρασί, απακιά.
Έλλειψη πρασίνου (κατά τόπους), ντοπιολαλιά, η διαφορά στη τιμή από μαγαζί σε μαγαζί στο ίδιο μέρος, η επιμονή να σου πουλήσουν εμφιαλωμένο νερό κι όταν δεν συντρέχει λόγος.
_ Είδα :
Κνωσσό, Φαιστό, Καρχαρίες στο Ενυδρείο Θαλασσόκοσμος, την Χερσόνησο το βράδυ, την εγκατάλειψη στις παλιές Αμερικάνικες βάσεις, τα Μάταλα, τη παλιά πόλη των Χανίων, το εγκαταλειμμένο οροπέδιο Λασιθίου (αυτό για ποιο λόγο έπρεπε να το δούμε, χάνοντας μάλιστα ολόκληρη μέρα, δεν το κατάλαβα), το Bali !!
_ ΔΕΝ είδα :
Το Βάι, την Σπιναλόγκα, την Σητεία, τον Αγ.Νικόλαο, λίγο περισσότερο Ν.Κρήτη, το φαράγγι της Σαμαριάς που το 'χω απωθημένο (τρίτη -3η- φορά στη Κρήτη και πάλι δεν κατάφερα να πάω).
_ Συνάντησα :
Τον Σαμουήλ που ήξερα από μικρός, την Χριστίνα με τον αρραβωνιαστικό της από τα Χανιά, το Μανούσο με τους γιους του που, παρ' όλη την πίεση που είχε εκείνη την μέρα ειδικά, μας οδήγησε στου Ζήση.
_ Μου άρεσε (+) :
Οι πισίνες, η ποικιλία και η ποιότητα στο φαγητό του ξενοδοχείου, το προσωπικό του, η ξεναγός στη Κνωσό, οι ντόπιοι μεζέδες και ποτά, το ενυδρείο, το Bali, τα Χανιά και το Ρέθυμνο, οι επαφές που κάναμε.
_ ΔΕΝ μου άρεσε (-) :
Οι θάλασσες (εκτός εξαιρέσεων), οι δρόμοι, η απαίτηση να πληρώνεις 6 ευρώ για 2 ξαπλώστρες και μια ομπρέλα στην παραλία χωρίς ποτό ή νερό, τα "μαντρώματα" του αρχηγού, το ίδιο το πρόγραμμα και η οργάνωση της εκδρομής.
_Έφαγα-Ήπια :
Συκοκεφτέδες με νεράντζι και φιστίκι Αιγίνης, ντόπιο κόκκινο κρασάκι χύμα, απακιά, κουνέλι στα κάρβουνα, χοχλιούς μπουμπουριστούς, τσικουδιά (απ' την καλή), αστακόσουπα.

Νήπια

2010-08-10T15:40:00.007+03:00

αφιερωμένο στον Κων/νο

Στην αρχή κάνουμε άοκνες προσπάθειες για να μάθουμε στα παιδιά μας να μιλάμε. Μετά επικεντρωνόμαστε στο να μιλάνε σωστά. Κάπου στη διαδρομή αντιλαμβανόμαστε ότι πρέπει να μάθουν και να σιωπούν. Αλλά αυτό ακριβώς είναι το δυσκολότερο. Κάτι που κάποια απ' αυτά ίσως δεν μάθουν ποτέ. Απόδειξη: εμείς. Οι ήδη ...ενήλικες. Που ενώ ξέρουμε πως "κάποιες φορές είναι καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς", κάνουμε (να πω πάντα;) την λάθος επιλογή.
Και μπορεί τα λόγια μας να είναι "πτερόεντα", οι συνέπειές τους όμως;

Στο Νέο Νοσοκομείο

2010-07-13T14:56:00.005+03:00

Πρώτη μου στο νέο Νοσοκομείο.
Η μονάδα ξεκίνησε από την προηγούμενη Τρίτη. Πριν μια βδομάδα ακριβώς. Καλύτερα έτσι. Οι όποιες "δοκιμές" δεν έγιναν με (και πάνω σε) 'μένα.
Οι πρώτες εντυπώσεις; Θετικές βέβαια. Όλα καινούργια, καθαρά, αποστειρωμένα θα έλεγα. Και άνετα.
Νέα γραμμή ΚΤΕΛ καθιερώθηκε και το λεωφορείο μ' άφησε μέσα στο προαύλιο, ακριβώς στην είσοδο των εξωτερικών ιατρείων. Η κεντρική είναι λίγα μέτρα πιο κει, στα δεξιά. Κατέβηκα ένα επίπεδο. Δεν πέρασα από την αιμοδοσία που τώρα είναι στον ίδιο όροφο με "μας". Θα πάω μετά, είπα και τελικά το ξέχασα. Ακολούθησα τις σημάνσεις και οδηγήθηκα στο χώρο "μας". Ο οποίος είναι τεράστιος. Με τρία αυτόνομα δίκλινα, γραφείο γιατρού, γραφείο προϊσταμένης, "στάση" νοσοκόμων, βοηθητικούς χώρους, φαρδείς διαδρόμους κλπ κλπ.
Θα τα "κρατήσουμε" όλα αυτά; Αμφιβάλλω. Όταν μάλιστα ξέρω πως ο αριθμός των κλινών του νέου αυτού νοσοκομείου υπολείπεται κατά πολύ του συνολικού "παλιού" και "παραρτήματος" που συγχωνεύτηκαν. Αρκετές κλινικές ασφυκτιούν στο χώρο που τους παραχωρήθηκε. Νομίζω πως το ότι δεν γειτνιάζουμε με κάποια απ' αυτές μας έχει "σώσει" προς το παρόν.
Όταν τέλειωσα με το καλό, βγήκα από την "δικιά μας" έξοδο, που οδηγεί στο πάρκιγκ των γιατρών, στη πίσω πλευρά του κτηρίου. Από κει η θέα προς την πόλη είναι υπέροχη. Πανοραμική. Ήθελα να τριγυρίσω λίγο, να εξοικειωθώ με τον χώρο αλλά έπρεπε να φύγω. Άργησα σήμερα. Κι έχουμε και επισκέψεις!!

Αποτυπώματα

2010-07-05T13:47:00.005+03:00

Την διαδρομή Πρίνος-Καβάλα και τανάπαλιν την έχω κάνει αμέτρητες φορές. Διαρκεί κάτι λιγότερο από 1 ½ ώρα που περνά δύσκολα. Κάτι πρέπει να κάνεις. Θα πιεις ένα καφέ, θα διαβάσεις κάτι, θ' ασχοληθείς λίγο με το κινητό, θα συζητήσεις. Κάποιοι (τουρίστες ή όχι), προτιμούν να ταΐζουν τα θαλασσοπούλια προτείνοντας έξω από την κουπαστή κάποιο μπισκότο. Αν το πάρουν απ' το χέρι τους τα πουλιά, θεωρείται επιτυχία. Εγώ όταν βαριέμαι, και βαριέμαι εύκολα, βγαίνω για μια βόλτα. Αναζητώ την πλευρά του πλοίου που δεν βλέπει ο ήλιος και κοιτώ τους σχηματισμούς των ιπτάμενων συνταξιδιωτών μας, το πέταγμα, την στρατηγική τους. Επικεντρώνομαι σε κάποιο συγκεκριμένο γλάρο, και ακολουθώ με τα μάτια τις κινήσεις του, μέχρι που κουράζεται και κάθεται για λίγο στην επιφάνεια της θάλασσας. Άλλες φορές πάω στο πίσω μέρος, πάνω από τις μηχανές. Οι προπέλες αναδεύουν την θάλασσα με δύναμη και πλούσιος αφρός δημιουργείται. Μ΄ αρέσει να βλέπω αυτόν τον κοχλασμό. Και το αφρισμένο μονοπάτι που δείχνει την πορεία του πλοίου και που σβήνει σιγά-σιγά. Όπως σβήνει και χάνεται και η στεριά που αφήσαμε πριν λίγη ώρα. Πρώτα οι λεπτομέρειες, άνθρωποι, δέντρα, αυτοκίνητα, αργότερα οι δρόμοι και τα κτήρια μέχρι και τα χωριά. Στο τέλος ακόμα κι αυτός ο ορεινός όγκος ξεθωριάζει στα μάτια μας. Κάποιες στιγμές όλα φαίνονται ειδυλλιακά. Κάποιες στιγμές μόνο. Μέχρι κάποια επιπλέουσα σακούλα (και όχι μόνον), να σου χαλάσει την διάθεση.
Ακόμη κι εδώ, το λιγδιασμένο ανθρώπινο αποτύπωμα είναι παρόν για να λερώνει τον πίνακα.

Παροχές Ασθενείας

2010-06-25T13:33:00.001+03:00

Πες ότι χρειάζεται να επισκεφτείς "εξωτερικό" γιατρό ο οποίος αφού σε εξετάζει συνταγογραφεί κάποια φάρμακα συμφώνα με την διάγνωση του. Αγοράζεις λοιπόν τα φάρμακα και αποφασίζεις να καταθέσεις αίτηση στο ταμείο σου για να σου αποδοθεί το ποσό που προβλέπει ο νόμος για την δαπάνη σου.
Ερώτηση: Σε πόσες "ουρές" θα περιμένεις;
Απάντηση: Ας τις μετρήσουμε
_ Πρώτα στον αρμόδιο υπάλληλο ο οποίος ελέγχει τα δικαιολογητικά, συμπληρώνει την αίτηση και της δίνει αριθμό πρωτοκόλλου. Θα μας πει και πότε θα πρέπει να ξαναπάμε για να την έχει έτοιμη(;).
Η "ουρά" του φτάνει μέχρι την διπλανή αίθουσα.
_ Την (όποια) άλλη μέρα πάλι στον ίδιο υπάλληλο. Με την ίδια σε μήκος "ουρά".
Θα κάνει κάποιες σημειώσεις (μπροστά μας) και θα μας την δώσει έτοιμη(!) για να την πάμε εμείς (!) στον ελεγκτή γιατρό.
_ Οι ελεγκτές είναι 3 αλλά οι 2 λείπουν και όλοι οι ασφαλισμένοι συνωστίζονται μπροστά στον ηρωικό που έχει μείνει στη θέση του. Σιγά-σιγά θα μας εξυπηρετήσει όλους. Γιατί βιάζομαι;
_ Με το χαρτί στο χέρι και την κόκκινη έγκριση πρέπει τώρα να ανεβούμε πάνω στα γραφεία της δ/σης, στο τμήμα Παροχών Ασθενείας. Παίρνουμε ένα νούμερο από το αυτόματο μηχάνημα και περιμένουμε. Σ' αυτή την "ουρά" έχουμε την πολυτέλεια να μπορούμε να καθόμαστε (σε πολυθρόνα μάλιστα) μέχρι να 'ρθει η σειρά μας.
_ Όταν το νούμερό μας αναβοσβήνει στην οθόνη, πλησιάζουμε την συγκεκριμένη υπάλληλο στο γκισέ η οποία θα πάρει να χαρτιά μας για να κάνει ακόμα ένα έλεγχο, να υπολογίσει το ποσό επιστροφής και να εκδώσει το διπλότυπο πληρωμής.
Ξανακαθόμαστε μέχρι να μας φωνάξει.
_ Όταν μας καλεί, παίρνουμε το διπλότυπο και πάμε ταμείο. Τελευταία "ουρά".
Η δεύτερη κράτησε πάνω από μία ώρα. Με τις άλλες έχασα τον λογαριασμό.
Σύνολο: εξ (6).

TAXIS

2010-06-02T18:21:00.003+03:00

Η ιστορία ξεκινά το 2009. Μέσα στο καλοκαίρι μου έρχεται το Εκκαθαριστικό Σημείωμα ΕΤΑΚ (για ακίνητα του 2008) σύμφωνα με το οποίο έπρεπε να πληρώσω ένα μικροποσό. Στον πρόχειρο έλεγχο που έκανα στις εγγραφές συνειδητοποίησα ότι υπάρχουν λάθη. Απευθύνθηκα λοιπόν στην αρμόδια ΔΟΥ όπου και μου συνέστησαν να πληρώσω το τέλος παρά τις όποιες αντιρρήσεις μου. Αυτές μου είπαν μπορούσα να τις καταθέσω εγγράφως υποβάλλοντας τροποποιητική δήλωση Ε9. Έτσι και έκανα, πιο πολύ για να μη διαιωνιστούν ανακρίβειες και αναληθή στοιχεία που δεν ξέρεις τι επιπτώσεις θα 'χουν στο μέλλον.
Τέλη Φεβρουαρίου ήταν μάλλον όταν έρχεται από την Δ.Ο.Υ. το νέο, διορθωμένο και σωστό Εκκαθαριστικό Σημείωμα. Εκεί φαίνεται τι έχω πληρώσει και τι θα έπρεπε να έχω πληρώσει. Προκύπτει λοιπόν μια διαφορά γύρω στα 2 ½ ευρώ, υπέρ μου. Γελοίο ποσό αλλά επειδή φυσάω πλέον και το γιαούρτι, ξαναπάω στον έφορο και ρωτώ. Όταν το ποσό επιστροφής είναι κάτω από 3 ευρώ, μου λέει, δεν αποδίδεται στον δικαιούχο, δεν υπάρχει μηχανισμός για κάτι τέτοιο.
Άρα τελειώσαμε, του λέω. Ναι, μου λέει και φεύγω ήσυχος.
Δυο, τρεις μήνες μετά έρχεται η ώρα να υποβάλω την φορολογική μου δήλωση. Εξοικειωμένος από χρόνια με την διαδικασία την στέλνω ηλεκτρονικά. Άλλωστε ποιος θέλει να κάθεται με τις ώρες στη ουρά;
Τυπώνω μάλιστα και το εκκαθαριστικό σημείωμα σύμφωνα με το οποίο θα έχω επιστροφή χρημάτων. Κι ενώ περιμένω από μέρα σε μέρα να εισπράξω, βρίσκω Δευτεριάτικα, ένα σημείωμα από το TAXIS στη πόρτα μου. Να που πρέπει να κατέβω και πάλι στη Νομαρχία. Την επομένη, με το χαρτί στο χέρι γυρνώ ρωτώντας από γραφείο σε γραφείο. Τελικά μου υποδεικνύουν μία συγκεκριμένη υπάλληλο.
_ Είναι για εισπράξετε το ΕΤΑΚ που πληρώσατε το 2009 κι ήταν λάθος. Και για να πληρώσετε το Τέλος όπως έχει διαμορφωθεί σύμφωνα με το νέο Εκκαθαριστικό Σημείωμα που πήρατε. Ουσιαστικά θα πάρετε πίσω 2,81ευρώ. Δεν είναι τίποτα σαν αξία αλλά μπλοκάρει την εκκαθάριση της φορολογική σας δήλωσης.
_ Μα εγώ ήρθα όταν πήρα στα χέρια μου το καινούριο εκκαθαριστικό και μου είπατε ότι για ποσά κάτω από 3 ευρώ δεν υπάρχει μηχανισμός επιστροφής και κάτι τέτοια.
_ Δεν ήρθατε σε μένα! Σε μένα ήρθατε;!!
Εντάξει, δεν πήγα σ' αυτήν κι ούτε θυμόμουν με ποιον υπάλληλο μίλησα αλλά στο κάτω κάτω δεν πήγα σε άσχετο. Νομίζω;
Τέσπα. Πλήρωσα, εισέπραξα και έφυγα για να φέρω, την άλλη μέρα, όλα τα δικαιολογητικά της φορολογικής μου δήλωσης την οποία έπρεπε να ελέγξει(;) κάποια έφορος.
Την Τετάρτη (12 Μαΐου) παρουσιάζομαι με όλο μου τον φάκελο. Μετά τις συστάσεις η αρμόδια προχωρά σε λεπτομερή έλεγχο. Βρίσκει ένα λάθος στα ποσά των ιατρικών εξετάσεων και προχωράμε στην υποβολή τροποποιητικής.
Μικρή η διαφορά, μου λέει, πάλι θα έχετε επιστροφή φόρου κατά τι όμως λιγότερο. Θα σας έρθει ειδοποιητήριο. Τώρα πρέπει να μας δώσετε 80 ευρώ.
_ Γιατί;
_ Για την τροποποιητική. Όταν καταθέτουμε τέτοια δήλωση και το αποτέλεσμα είναι πιστωτικό, τότε υποχρεούστε να καταβάλλετε ένα τέλος 80 ευρώ.
Μέχρι να συνέλθω απ' το σοκ, με προλαβαίνει.
_ Α, μα δεν είσαστε εκπρόθεσμος. Εντάξει, δεν χρειάζεται να πληρώσετε τίποτε.
Φεύγω συλλογιζόμενος αυτά τα 80 ευρώ. Αν υποθέσουμε ότι κάνει κάποιος τροποποιητική δήλωση και με βάσει αυτή προκύπτει ότι πρέπει να του επιστραφούν 20, 30 ή …70 ευρώ, θα πρέπει άραγε να πληρώσει 80 για να τα πάρει;!!
Φτάνοντας σπίτι βλέπω στο γραμματοκιβώτιο ειδοποίηση από το TAXIS. Εκκαθαριστικό Σημείωμα με την "Ιδιαίτερη Επισήμανση" ότι για το επιστρεφόμενο ποσό θα λάβω ειδοποίηση από την Δ.Ο.Υ. μου.
Αυτό μάλλον έπρεπε να μου έρθει πριν απ' το σημείωμα του TAXIS που βρήκα την προηγούμενη Δευτέρα στη πόρτα μου.
Την Πέμπτη ξαναπαίρνω την άγουσα μόνο και μόνο για να το επιβεβαιώσω. Και πράγματι ήταν όπως το φαντάστηκα. Θα πάρετε νέο ειδοποιητήριο, μου λέει η υπάλληλος, και θα έρθετε εδώ για είσπραξη. Όχι στη τράπεζα.
Μένει μόνο να περιμένω.
Και περίμενα μέχρι χτες. Σήμερα με το πολυπόθητο χαρτί στο χέρι πήγα στην προϊσταμένη και μετά στην δ/ντρια και μετά στο Ταμείο. Ουφφφ

Πενηντάρηδες

2010-05-20T15:52:00.001+03:00

"Στην ηλικία των 50+ οι άνθρωποι γίνονται πιο αισιόδοξοι και αντιμετωπίζουν θετικά την καθημερινότητά τους". Αυτό είναι το συμπέρασμα μεγάλης έρευνας που πορίσματά της δημοσιεύθηκαν στην επιστημονική επιθεώρηση «Ρroceedings of the Νational Αcademy of Sciences».
Επιπλέον η δημοσιογράφος των «Νew Υork Τimes» για ιατρικά θέματα Μπάρμπαρα Στράουτς, υποστηρίζει ότι "ο εγκέφαλος ενός 50χρονου βρίσκεται στο απόγειό του όσον αφορά τη νοητική, τη συλλογιστική ικανότητα και την κοινωνικότητα".
Αυτά ισχυρίζεται άρθρο που δημοσιεύτηκε χτες στο Βήμα και κάποιος καλοθελητής μου το έριξε στο (e)mailbox. Μάλλον κάτι ήθελε να μου πει.
Εντάξει, δεν έφτασα ακόμη εκεί αλλά κοντεύω.
Και είναι ενθαρρυντικό να βλέπεις το μέλλον μ' αυτό το πρίσμα!
Εκεί που κολλάω λίγο είναι πως η έρευνα (τηλεφωνικό γκάλοπ),
1ον διεξήχθη (σε περισσότερα από 340.000 άτομα) στις Ηνωμένες Πολιτείες και
2ον είναι παλιά (του 2008).
Που σημαίνει άλλη ιδιοσυγκρασία, άλλες συνθήκες, χωρίς το φόβητρο της οικονομικής κρίσης που ενέσκηψε πρόσφατα!!
Θα 'ταν πολύ ενδιαφέρον να είχαμε μια όμοια φέτος για να δούμε τις όποιες διαφορές

Βάσει Εγκυκλίου

2010-05-14T09:00:00.003+03:00

Είναι κοινός τόπος ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της σε αίμα και πως ο εθελοντισμός σ' αυτό τον τομέα πάσχει. Σύλλογοι όπως αυτός των Εθελοντών Αιμοδοτών &' Δωρητών Οργάνων της Λήμνου κάνουν την διαφορά. Πέρυσι (με 15.000 Λημνιούς) συγκέντρωσαν 1.064 μονάδες αίματος. Φέτος, η πρώτη τους εθελοντική αιμοδοσία για το 2010 απέφερε 363 μονάδες.
Το αίμα αυτό, που συγκεντρώθηκε στο νησί στις 18 έως 20 Μαρτίου, έπρεπε να μεταφερθεί άμεσα και κάτω από τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις στην Αθήνα. Αλλά η "Olympic Air", η μόνη που συνδέει αεροπορικά το νησί με την πρωτεύουσα, αρνήθηκε να κάνει την μεταφορά.
Η εταιρεία απαιτούσε (βάσει εγκυκλίου) την μεταφορά του αίματος σε ειδική συσκευασία και την πιστοποίηση ότι είναι ασφαλές με υπογραφή γιατρού. Αλλά το νησί δεν έχει την υποδομή για κάτι τέτοιο. Γι' αυτό και ο έλεγχος γίνεται σε νοσοκομείο των Αθηνών.
Αδιέξοδο, δηλαδή.
Τελικά, για την ιστορία του πράγματος, το αίμα μεταφέρθηκε με το πλοίο της γραμμής!!
Τώρα, αν έτσι θα γίνεται από δω και πέρα η μεταφορά του και κάθε πότε έχει πλοίο για Πειραιά ... άγνωστο.

Πηγή: Περιοδικό «Θέματα Μ.Α.» (τεύχος 61)

Ε.ΚΕ.Α.

2010-05-13T19:59:00.010+03:00

Το Κέντρο Κλασματοποίησης Πλάσματος Αίματος (διεύθυνση του ΕΚΕΑ) δημιουργήθηκε για να λειτουργεί σαν μονάδα κλασματοποίησης για όλη την Νοτιοανατολική Ευρώπη, φιλοδοξώντας να συναγωνιστεί τ' αντίστοιχα της Ολλανδίας και της Ελβετίας. Στεγάζεται σ' ένα υπερσύγχρονο κτήριο στους Θρακομακεδόνες που άρχισε να κτίζεται το 2000 κι ολοκληρώθηκε το 2002. Αλλά οι πύλες του δεν άνοιξαν ποτέ!!
Έτσι η χώρα μας (εξακολουθεί να) είναι αναγκασμένη να στέλνει για επεξεργασία στο εξωτερικό τις όποιες ποσότητες αίματος συλλέγει.
Και τώρα;
Τι γίνεται με την υπόθεση;
Μα …ό,τι συμβαίνει πάντα σ' αυτό το τόπο:
_Η ηγεσία του υπ. Υγείας προέβει σε έγγραφη εντολή ελέγχου στο ΣΕΥΥΠ (Σώμα Επιθεωρητών Υγείας &' Πρόνοιας), για συνολική και διαχρονική έρευνα του θέματος και έδωσε εντολή για άμεσο νομικό έλεγχο της εκτέλεσης της σύμβασης με την Ολλανδική (;) εταιρεία.
_Η ΠΟΣΕΑ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Εθελοντών Αιμοδοτών) καταγγέλλει ότι η προθεσμία για την ολοκλήρωση του πορίσματος και την παρουσίαση των αποτελεσμάτων έχει παρέλθει οπότε τον λόγο έχει η Δικαιοσύνη.
_Σχεδιάζει επίσης να καταθέσει (αν δεν το έκανε ήδη) μηνυτήρια αναφορά κατά παντός υπευθύνου, ακόμα και κατά των αρμοδίων υπ. Υγείας από το 2002 μέχρι σήμερα, για το σκάνδαλο του Πλάσματος. Αφορά 40 τόνους (!!) πλάσμα που παραμένουν αναξιοποίητοι σε αποθήκες σε Ολλανδία και Ελλάδα παρόλο που το δημόσιο πληρώνει αδρά. Και παρόλο που εισάγουμε αίμα και παράγωγά του από το εξωτερικό.
_Το ΥΥΚΑ (Υπ. Υγείας &' Κοιν. Ασφαλίσεων) προτείνει στο ΕΚΕΑ (Εθν. Κέντρο Αιμοδοσίας) να συγχωνευτεί με το Κέντρο Κληρονομικών Νόσων Αίματος
_Η Ομοσπονδία Θαλασσαιμικών (ΕΟΘΑ), η οποία εξ αντικειμένου θα έπρεπε να βιάζεται, καθυστερεί στη επιλογή μελών για συγκρότηση νέου ΔΣ για το ΕΚΕΑ, οδηγώντας (και μ' αυτό τον τρόπο) το Κέντρο σε απραξία.
Λοιπόν μ' αυτά και μ' εκείνα ... ποιος θα πληρώσει;

Πηγή: Περιοδικό «Θέματα Μ.Α.» (τεύχος 61)

Εργαλεία

2010-04-09T11:40:00.003+03:00

Σήμερα σκεφτόμουν τα εργαλεία που 'χω μαζεμένα στη ντουλάπα. Έξω στο μπαλκόνι.
Όταν μπήκα στο σπίτι έκανα μια αλουμινένια κατά πως την ήθελα για να τα βάζω εκεί. Μ' αρέσει να δουλεύω με τα χέρια. Και το 'χα απωθημένο. Αγόραζα λοιπόν ό,τι νόμιζα ότι θα χρειαστώ και μάζεψα και βίδες και παξιμάδια και καρφιά και κολάρα και τρυπάνια και κατσαβίδια και πλάνη και εργαλειοθήκες και Μπλακεντντέκερ κλπ κλπ. Και τώρα μένουν εκεί να σκονίζονται και να φθείρονται, μέσα στην αλουμινένια τους ντουλάπα. Όλα πλην ελαχίστων. Τα δουλεύω ακόμα, αλλά πόσο συχνά; Κι αξίζει να τα 'χεις για μια φορά στις τόσες;
Έτσι φοβάμαι ότι μένουν και τα εργαλεία που μου χάρισαν, που με εμπιστεύθηκαν. Ο αναμεταδότης σκονίζεται σε μια άκρη, η πυξίδα είναι εκεί και την ελέγχω αλλά δεν διαβάζω το μάνουαλ όσο συχνά θα 'πρεπε. Το μαχαίρι υποψιάζομαι ότι έχει στομώσει. Και τα άλλα;
Μένουν εκεί να σκονίζονται και να φθείρονται. Όλα πλην ελαχίστων. Τα δουλεύω ακόμα. Αλλά πόσο συχνά;
Και αυτά είναι δάνειο!!

Καλό μήνα

2010-04-02T12:06:00.005+03:00

Με τριγύριζε από την Κυριακή (για να μη πω από πιο μπροστά). Την Δευτέρα έκανα το καθιερωμένο servis και περίμενα να πάνε καλύτερα τα πράγματα. Παρ' όλα αυτά, την Τρίτη ξεκίνησα και τις συνηθισμένες αντιβιώσεις.
Κι όμως!! Την Τετάρτη είχαμε …επιδείνωση με κάτι λιγότερο από 39.
Έτσι την επομένη επισκέφτηκα την ειδικό. Μ' έστειλε για ακτινογραφίες και αργότερα στο φαρμακείο για τριπλή αντιβίωση που περιλάμβανε ενέσεις. "Βρογχοπνευμονία μου φαίνεται. Αλλιώς θα πας στο Νοσοκομείο", μου είπε.
Να 'μαι λοιπόν από χτες, 1η Απριλίου, με μια σακούλα φάρμακα, με βήχα που γδέρνει τον λαιμό μου και με εξουθενώνει και αυστηρές οδηγίες "εγκλεισμού" μέχρι την άλλη Τετάρτη οπότε και θα με ξαναδούν.

Άλλη μία

2010-03-26T22:29:00.004+02:00

Ήταν γύρω στις 9 το βράδυ όταν το θυμήθηκα. Αργά. Αλλά μόλις το μεσημέρι είχα συνειδητοποιήσει ότι χτες δεν είχα κάνει την καθιερωμένη μου βόλτα. Αν ήθελα να μείνω πιστός στο πρόγραμμά μου έπρεπε να ξεκινήσω έστω και τώρα.
Κατηφόρισα λοιπόν την Ομονοίας προς την κεντρική πλατεία. Τα κλειστά λόγω κρίσης μαγαζιά (που όσο πάνε και πληθαίνουν) δημιουργούσαν μαύρα κενά στο φωτεινό χαμόγελο της πόλης. Πριν τον Ανανιάδη μια παράξενη μουσική έφτασε στ' αυτιά μου. Άφησα τα πόδια μου να με οδηγήσουν μέχρι την πηγή της. Ένα φολκλορικό συγκρότημα είχε καταλάβει μια θέση δίπλα στο σιντριβάνι. Γέμιζε την ατμόσφαιρα με Ινδιάνικους, απ' ότι αποδείχθηκε, ήχους και προσπαθούσε να προωθήσει το προϊόν του με διάφορα επικοινωνιακά τρικ. Συνέχισα προς Βενιζέλου διασχίζοντας την Ελευθερίας και από Εμπορική και Παλλάδιο πέρασα στην αποβάθρα. Λίγος κόσμος, λίγες βαρκούλες. Προχώρησα προς τελωνείο, στο λιμάνι. Έφτασα στην νέα αίθουσα αναμονής επιβατών και βλέποντας ότι η πύλη προς τον λιμενοβραχίονα είναι ανοικτή, συνέχισα προς τα 'κει.
Λίγα γιωτ αποτραβηγμένα σε στέρεο έδαφος, μερικές ντάνες από δίχτυα στοιβαγμένες εδώ κι εκεί, λιγοστά φώτα, κάποια επικίνδυνα χάσματα ανάμεσα στα μπλόκια παρά τις παρεμβάσεις που φαίνεται ότι έγιναν. Έφτασα μέχρι τον πράσινο φάρο. Κάποιος είχε περάσει το κιγκλίδωμα και ψάρευε.
Έλεγξα το ρολόι μου. Είχαν περάσει 26 λεπτά. Τώρα επιστροφή. Ένα ελαφρύ αεράκι με συνόδευε και μια υπέροχη θέα. Τα νυχτερινά φωτά της πόλης μου έφερναν πάντα μελαγχολία.
Κατευθύνθηκα προς τις αφετηρίες των Αστικών. Πήρα ν' ακολουθώ την Κουντουριώτου και από το ύψος των (παλιών) Δικαστηρίων επέστρεψα στην κίνηση και στον τόπο απ' όπου ξεκίνησα επί της Ομονοίας. Ήθελε γύρω στα δέκα λεπτά ακόμη για να συμπληρωθεί η ώρα. Και κάπου τόσα χρειάστηκα για να φτάσω στο ...check point.

Περπατώντας

2010-02-18T20:00:00.007+02:00

Βρέθηκα στο πολυκατάστημα πίσω από τον ΟΑΕΔ έχοντας υπολογίσει ότι η επιστροφή μου (με τα πόδια) θα αποτελούσε την σημερινή διαδρομή μου των 4 χλμ που τόσο προσπαθώ να διατηρήσω. Παρέδωσα το αυτοκίνητο στον επόμενο οδηγό του που θα το επέστρεφε στη Θάσο μέσω Κεραμωτής, και …ξεκίνησα.
Βγήκα στον κεντρικό και βαδίζοντας δίπλα στα εγκαταλειμμένα στρατόπεδα, προχώρησα δυτικά. Καλή μέρα. Ανοιξιάτικη. Το βάδισμα άνετο. Τα αμάξια λίγα. Η κίνηση το ίδιο. Τεράστια η διαφορά από τις καλοκαιρινές που ο χώρος σφύζει από ζωή, καθώς η ακρογιαλιά, σ' αυτό το μέρος της πόλης, τραβά τους λουόμενους της περιοχής και είναι μια καλή λύση για όσους δεν μπορούν ή δεν ευκαιρούν να φύγουν μακρύτερα. Έφτασα στου Μπέλου. Έστριψα αριστερά και περνώντας πάνω απ' τα παλιά σφαγεία, κύκλωσα το ιστορικό δασάκι στην "Παναγούδα" που φύτεψε ο Βενιζέλος κι ακόμα μένει ζωντανό σε πείσμα όσων θέλουν να "καθαρίσουν" τον χώρο.
Μια-δυο στροφές αργότερα βρέθηκα κάτω από το παλιό (κι ακόμα σε λειτουργία) Νοσοκομείο. Η μεταφορά στο νέο έχει αναβληθεί επ' αόριστον. Πιο πέρα το παραδοσιακό καρνάγιο. Μια ανηφορίτσα ακόμη και περνώντας κάτω απ' το σύμβολο της πόλης νάμαι στην πλατεία δικαστηρίων που κι αυτά περιμένουν την μεταστέγασή τους.
Έφτασα. Στην ώρα μου μάλιστα για το ραντεβού που έχω στα ιατρεία της Ομονοίας.

Τέλος κεφαλαίου

2010-02-05T16:41:00.004+02:00

Αυτή την φορά ήταν στο χέρι μου. Ήθελα βέβαια να καθαρίσει πρώτα το τοπίο από τα τρακτέρ, αλλά δεν μπορούσα να το αναβάλλω για πολύ. Τηλεφώνησα λοιπόν την Δευτέρα και κλείσαμε για την Παρασκευή. Αν και τα μπλόκα δεν είχαν λυθεί, ξεκινήσαμε για την Θεσ/νίκη ελπίζοντας να φτάσουμε στην ώρα μας απρόσκοπτα.
Και πράγματι δεν είχαμε κανένα πρόβλημα. Σύντομα ήμουν πίσω, έχοντας επιτέλους τελειώσει μ' αυτό το κεφάλαιο που κράτησε … ΠΟΛΥ.
Κατά την διάρκεια της επιστροφής ήρθε το τηλεφώνημα που σηματοδοτούσε και τυπικά την (καλή) ολοκλήρωση του εγχειρήματος.
Επόμενο βήμα; Θα γίνει στις 16 του μηνός.

6ος Χρόνος

2010-01-24T20:55:00.007+02:00

Ήθελα να ξεκινήσουμε νωρίτερα αλλά καθυστερήσαμε περιμένοντας το πετρέλαιο.
Μεσημέριασε όταν φτάσαμε στη Δράμα. Η ιδέα να φάμε κάτι εκεί μου άρεσε μια και επιτέλους θα δοκίμαζα το φημισμένο "πενιρλί με σουβλάκι" του Σίμου για το οποίο είχα ακούσει τόσα. Δυστυχώς επαληθεύτηκε η παροιμία για τα πολλά κεράσια και το μικρό καλάθι.
Έξω απ' την πόλη πήραμε το δρόμο για Σέρρες αυτόν που περνά από Αλιστράτη. Με το που φτάσαμε στις Σέρρες έπρεπε να στρίψω αριστερά μετά το νέο Νοσοκομείο αλλά δεν το 'ξερα και μπήκα στη πόλη που με μπέρδεψε λίγο με τις αλλόκοτες μονοδρομήσεις. Όταν την διασχίσαμε τελικά ακολουθήσαμε το δρόμο για Θεσ/νίκη μέχρι που μια πινακίδα μας επισήμανε την διασταύρωση για Λιθότοπο. Κάναμε δεξιά σε γνώριμα μονοπάτια και μνήμες. Αναγνωρίσαμε παλιά σημάδια, εντοπίσαμε νέες παρεμβάσεις. Φτάσαμε στον Οικοπεριηγητή. Δωμάτιο; Πρέπει να πάμε στο "νέο" τους κτήριο, στο "Αρχοντικό της Λίμνης". Λίγα μέτρα πιο πέρα. Πλησιάσαμε με δισταγμό, μας αγκάλιασε με το αναγνωρίσιμο γούστο και μεράκι του Ρέκλου. Τακτοποιηθήκαμε και ξεκουραστήκαμε. Βγήκαμε για καφέ στο χωριό όταν σουρούπωνε και καταλήξαμε για φαγητό στο νέο εστιατόριο του Οικοπεριηγητή στο 2ο όροφο. Βουβάλι φυσικά. Στη γάστρα και φιλέτο. Υπέροχα. Και αυτά, και τα …συμπαρομαρτούντα.
Μια νύχτα περνά γρήγορα. Μετά το (πλούσιο) πρωινό φύγαμε για Κιλκίς αφήνοντας εκεί τα πράγματά μας. Διαδρομή μιας ώρας. Επισκεφτήκαμε φίλους και φύγαμε προς το μεσημέρι αφήνοντας την πόλη ακόμα παγωμένη και μουδιασμένη παρά τον (χλωμό έστω) ήλιο. Πίσω στην Κερκίνη, αποχαιρετήσαμε, φορτώσαμε κι αναχωρήσαμε ακολουθώντας τον παραλίμνιο δρόμο προς Νότο. Κάπου μαζέψαμε απ' τα μεγάλα αλλά εύθραυστα κοχύλια που ξεβράζονται στην όχθη και ανανεώσαμε μνήμες στην ηρεμία του χειμωνιάτικου τοπίου. Στον Λιθότοπο διαλέξαμε το "Πανόραμα" για να φάμε. Ψάρια της λίμνης φυσικά. Πήραμε Γριβάδι (τηγανητό, όπως πάντα) και γλύφαμε τα δάχτυλά μας.
Όταν ήρθε η ώρα, ξεκινήσαμε υπολογίζοντας να 'μαστε σπίτι πριν νυχτώσει. Το "προσκύνημα" στην Κερκίνη μας, έλαβε τέλος.

Υ.Γ.
Σαν γυρίσαμε είχαμε να αντιμετωπίσουμε την πεζή καθημερινότητα στο πρόσωπο ενός καυστήρα που δεν λειτουργούσε από την προηγούμενη και μιας, κρύας φυσικά, πολυκατοικίας που δεν μπορούσε να ζεσταθεί

2/3

2010-01-18T15:32:00.006+02:00

Σήμερα τέλειωσα με το δεύτερο μέρος της "τριλογίας".
Όλα, αυτή τη φορά, τέλειωσαν ομαλά και γρήγορα.
Κανένα πρόβλημα (!!)
Παρά τα μπλόκα των αγροτών, που με προβληματίζουν για το πότε θα μπορέσω να ολοκληρώσω το ..."έργο".
Θέλω να κλείσει πια αυτό το κεφάλαιο. Να προχωρήσω.

Valuation

2009-12-30T14:46:00.007+02:00

Τι έμαθα;!! Η ιστοσελίδα μου, το "I'm just a walker", αξίζει, λέει, 3.620,40 ντόλαρς ($).
Ποιος το λέει; Μα… η BizInformation, μια σελίδα που μετράει τις αντικειμενικές αξίες από sites &' blogs!
Τι θα δούμε ακόμα;;
Χμμμ ...θα μπορούσα να δω την "αξία" της ιστοσελίδας σε ευρώ αν ήξερα/μπορούσα να μπω στα Greek Ranks! Οι σελίδες που μπαίνουν εκεί, εμφανίζουν αυτόματα όλες τις πληροφορίες στα ελληνικά, και η αξία τους μετριέται σε γιούρος (€).
Όσο για την εν λόγω σελίδα, εκτός από τις χρηματικές αξίες, εμφανίζει και τους δείκτες «Μετρική Αξία», «Αναγνώριση στον Ιστοχώρο», «Κοινωνίκη Αξία», καθώς και πλήθος στατιστικών (ειδικά για σελίδες με, μακριά από μας, υψηλό δείκτη επισκέψεων)!!!

Περιπέτειας συνέχεια

2009-12-22T23:14:00.004+02:00

Από την Παρασκευή ακόμα έλαβα το "ok" κι έτσι, έχοντας όλα τα απαραίτητα, ξεκίνησα για να ολοκληρώσω την πρώτη φάση αυτού που δεν μπόρεσα την προηγούμενη βδομάδα.
Δόξα στο Θεό, όλα πήγαν καλά και τέλειωσα χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα αυτή την φορά. Μόνη παραφωνία το χαράτσι που κλήθηκα να πληρώσω, χωρίς (βεβαίως-βεβαίως) να έχω ενημερωθεί εκ των προτέρων. Έφυγα με 5 μόνο(!!) ευρώ στο πορτοφόλι.
Η δεύτερη φάση θα γίνει κάποια μέρα μέσα στο Ιανουάριο. Θα περάσουν αρκετές μέρες πριν χρειαστεί ν' ασχοληθώ (και ν' ανησυχήσω) γι' αυτό. Μετά τις γιορτές.
Θα περιμένω.

Περιπέτεια

2009-12-17T19:39:00.005+02:00

Το τηλεφώνημα που περίμενα εδώ και μερικές μέρες από τον …"συντονιστή" έγινε τελικά το μεσημέρι της Τρίτης. Το ραντεβού κλείστηκε για το πρωί της μεθεπομένης. Την Τετάρτη ήρθε και η επιβεβαίωση από τους "καθ' ύλην αρμοδίους". "Στον 2ο όροφο", μου είπαν, "όπου έχετε ξανάρθει". Και "στις 9:30' η ώρα". Τίποτα άλλο.
Ξεκινήσαμε λοιπόν πριν φέξει καλά καλά για να 'μαι στην ώρα μου. Πριν την 9η ήμασταν ήδη στο ισόγειο. Προλαβαίναμε για ένα καφέ. Ηρεμήσαμε λίγο, μιλήσαμε, χωρίσαμε. Ήταν ώρα να συναντήσω την κα Αναστασία.
"Περιμένετε λίγο στο σαλονάκι" μου είπε. Περίμενα. Ο υπεύθυνος ήρθε, οι παρατρεχάμενοι το ίδιο, τα άλλα ραντεβού επίσης.
Φώναξαν το όνομα μου.
_"Δεν έχουμε στο φάκελό μας ορισμένες από τις ενδείξεις που χρειάζονται. Έχετε εσείς αυτές τις τιμές σε κάποιο αρχείο σας; Θέλουμε να είναι πρόσφατες"
_"Πιθανόν. Να τηλεφωνήσω στον αρμόδιο στη Καβάλα και θα μάθω.
Γιατί δεν μου είπατε να φέρω μαζί μου ό,τι πρέπει;"
Τα τηλεφωνήματα γίνονται, τα ζητούμενα υπάρχουν, fax αποστέλλονται. Επανειλημμένα, γιατί το ένα μηχάνημα δεν τυπώνει καλά, το άλλο έχει πρόβλημα κλπ κλπ. Στο ενδιάμεσο, με την προοπτική ότι τελειώνουμε σε λίγο, μου παίρνουν και την "συνέντευξη".
Αλλά από τα τηλεφωνήματα διευκρινίζεται ότι μας λείπει ακόμα κάτι.
_"Δεν γίνεται χωρίς αυτό; Ας ολοκληρώσουμε τα λοιπά και σας στέλνω αυτό το κάτι την Δευτέρα. Να μη ξανάρχομαι για ένα χαρτί!!"
_"Δεν γίνεται. Νομικό πρόβλημα (και όχι μόνο). Άλλωστε θα ξανάρθετε 3 φορές"
Μου το εξήγησαν, το κατάλαβα.
_"Πως μπορώ να έχω αυτό που ζητάτε; Από πού μπορώ να το βρω και να σας το προσκομίσω. Κάποια πρόταση;"
_"Δεν επιτρέπεται να προτείνουμε. Είναι δύσκολη η θέση μας. Μπορείτε όμως να ρωτήσετε στο Ισόγειο"
Το Ισόγειο είναι ακόμα γεμάτο, πλημμυρισμένο κόσμο. Μια από τις υπαλλήλους εξυπηρετεί καταστάσεις σαν την δική μου. Τελειώνω μαζί της γρήγορα και με το άλλο γραφείο στο οποίο με στέλνει και με το τρίτο.
_"Πότε θα το έχω;"
_"Δευτέρα με Τρίτη"
Τηλεφωνώ στον 2ο για να ενημερώσω την κα Αναστασία.
_"Εντάξει. Όταν θα τα 'χουμε στα χέρια μας θα σας καλέσουμε. Να ξέρετε όμως ότι η Τρίτη είναι η τελευταία εργάσιμη για μας εδώ".
Κλείνω. Δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο.
Απ' ό,τι φαίνεται η "περιπέτεια" συνεχίζεται.

Υπάρχει;

2009-11-26T19:43:00.004+02:00

Μάλλον κυκλοφορεί εδώ και καιρό στο διαδίκτυο αλλά σε μένα έφτασε μόλις σήμερα. Το αναδημοσιεύω αμέσως. Όχι μόνο επειδή μου άρεσε (πολύ), αλλά και γιατί με έκανε να σκεφτώ. Και να …χαμογελάσω.

O Μικρός Σκεπτικιστής
*******************************
Στην κοιλιά μίας εγκυμονούσας γυναίκας, υπάρχουν τρία έμβρυα. Ένα από αυτά είναι ο μικρός πιστός, το άλλο ο μικρός δύσπιστος και το τρίτο ο μικρός σκεπτικιστής.
Ο μικρός δύσπιστος ρωτά: "Πιστεύετε, πράγματι, ότι υπάρχει ζωή μετά την γέννηση;"
Ο μικρός πιστός λέει: "Ναι, βεβαίως υπάρχει. Η ζωή μας εδώ, προορίζεται μόνο για να μεγαλώσουμε και να προετοιμασθούμε για την ζωή μετά την γέννηση για να είμαστε αρκετά δυνατοί για αυτό, το οποίο μας περιμένει".
Ο μικρός σκεπτικιστής: "Σαχλαμάρες, δεν υπάρχει απολύτως τίποτα. Πως μπορεί να είναι μία ζωή μετά την γέννηση;"
Ο μικρός πιστός: "Δεν το γνωρίζω ούτε εγώ. Όμως, σίγουρα θα υπάρχει περισσότερο φως από ότι εδώ. Και ίσως να μπορούμε να περιφερόμαστε και να τρώμε με το στόμα".
Ο μικρός σκεπτικιστής: "Τι ανοησίες! Να περιφερόμαστε, αυτό είναι αδύνατον να συμβεί. Και να τρώμε με το στόμα, τι περίεργη ιδέα! Αφού υπάρχει ο ομφάλιος λώρος, ο οποίος μας θρέφει. Εκτός αυτού, δεν είναι δυνατόν να υπάρχει ζωή πέρα από την γέννηση, διότι ο ομφάλιος λώρος είναι ήδη πολύ κοντός".
Ο μικρός πιστός: "Μα ναι, σίγουρα είναι δυνατόν. Θα είναι, μόνο, όλα λίγο διαφορετικά".
Ο μικρός σκεπτικιστής: "Δεν έχει επιστρέψει ποτέ κανείς μετά την γέννηση. Με την γέννηση τελειώνει η ζωή. Και η ζωή είναι ένα μαρτύριο. Και σκοτεινή."
Ο μικρός πιστός: "Έστω και αν δεν γνωρίζω ακριβώς πώς είναι η ζωή μετά την γέννηση, θα δούμε την μητέρα μας και εκείνη θα μας φροντίζει."
Ο μικρός σκεπτικιστής: "Μητέρα;! Πιστεύεις ότι υπάρχει μητέρα; Τότε, πες μου παρακαλώ πού είναι;"
Ο μικρός πιστός: "Εδώ, παντού, γύρω μας. Βρισκόμαστε μέσα της και ζούμε μέσω εκείνης. Χωρίς εκείνην δεν θα μπορούσαμε να υπάρχουμε."
Ο μικρός σκεπτικιστής: "Βλακείες! Δεν έχω αντιληφθεί τίποτα για μία μητέρα, επομένως, δεν υπάρχει ούτε αυτή.
Ο μικρός πιστός: "Καμιά φορά, όταν δεν μιλάμε καθόλου, μπορείς να την ακούσεις να τραγουδάει. Ή να την αισθανθείς όταν χαϊδεύει τον κόσμο μας."
Τότε, ρωτάει ο μικρός δύσπιστος: "Αν όντως, υπάρχει ζωή μετά την γέννηση, θα τιμωρηθεί ο μικρός σκεπτικιστής επειδή δεν πίστευε σε αυτήν;"
Ο μικρός πιστός: "Δεν ξέρω. Αλλά ίσως να φάει μία στον ποπό για να ανοίξει τα μάτια του και να αρχίσει να ζει."

Βραδινή Περιφορά

2009-11-17T21:39:00.003+02:00

Σήμερα το πρωί δεν μπόρεσα να ξεφύγω για τον καθιερωμένο μου περίπατο. Κι εκεί που πίστεψα ότι "έχασα" την μέρα, να που παρουσιάστηκε ή ευκαιρία να "εκμεταλλευτώ" την νύχτα.
Δεν ήταν βέβαια νύχτα όταν ξεκίνησα. Αλλά γρήγορα με πρόλαβε.
Κατέβηκα πρώτα στον "καθρέφτη" και συνέχισα μέχρι το Ωκεανίς. Έκανα δεξιά στην Ερυθρού. Έχοντας αριστερά τη Νομαρχία και το Πάρκο έφτασα μέχρι το Φάληρο. Μέσα στο σούρουπο, με τα φώτα του δρόμου αλλά κι αυτά των διαφόρων μαγαζιών ήδη αναμμένα, τα πάντα φαινόταν διαφορετικά.
Πήρα την παραλιακή μένοντας πάντα στο δεξί πεζοδρόμιο, έφτασα στο Περιστέρι και συνέχισα προς Ιχθυόσκαλα μέχρι να συμπληρώσω το μισάωρο. Τώρα πια δεν κάθομαι να υπολογίσω μέχρι που πρέπει να φτάσω. Έχω μάθει ότι καλύπτω τα 4 χλμ μου, σε συγκεκριμένο χρόνο. Έκανα μεταβολή. Από 'δω είχα μπροστά μου τα φώτα της πόλης που της έδιναν άλλο "χρώμα". Δεξιά μου απλωνόταν ήρεμη η θάλασσα, μαύρο μετάξι, λαμπιρίζοντας κι αντανακλώντας σκιές και φόβους. Λίγα άτομα περπατούσαν κοντά μου, ο καθένας στο δικό του ρυθμό. Η βουή των κεντρικών δρόμων γινόταν όλο και πιο έντονη. Ούτε κατάλαβα πως έφτασα πίσω.
Ανηφόρισα.

Λευκάδα

2009-10-28T20:46:00.002+02:00

Η περιπέτεια άρχισε πολύ νωρίτερα.
Μέχρι να καταλήξουμε σ' αυτή την 4ήμερη, 2 τουλάχιστον εκδρομές ματαιώθηκαν.
Το δε πρωί της αναχώρησης, έτοιμοι πια με τις αποσκευές στα χέρια, άλλο ένα "χτύπημα". Θα 'πρεπε να μεταβούμε στη Θεσ/νίκη, μια και η εκδρομή θα άρχιζε ουσιαστικά από κει. Το εδώ τουριστικό γραφείο είχε συγκεντρώσει ελάχιστους (μόνο 3) οπότε μας έστελνε εκεί με ιδιωτικό αυτοκίνητο.
Τέλος πάντων ή αναχώρηση έγινε στην ώρα της κι εμείς δεν θέλαμε να χαλάσουμε την διάθεσή μας. Στις θέσεις μας πια, ξεκινήσαμε ν' ακολουθούμε την Εγνατία και περάσαμε από τα νέα κομμάτια της που δεν είχαμε δει την τελευταία φορά. Μέχρι εκεί που την εγκαταλείψαμε (λίγο έξω από τα Γιάννενα) μόνο μια γέφυρα ήταν ημιτελής. Αμέτρητα τα τούνελ. Το τελευταίο και μεγαλύτερο μας είπαν πως είχε 4.600 μέτρα μήκος.
Μας σταμάτησαν στο μουσείο του Βρέλλη. Ακολούθησα χωρίς ενθουσιασμό έχοντας στο νου μου την εικόνα που είχα αποκομίσει απ' αυτό όταν το πρωτοεπισκέφτηκα σε μικρότερη ηλικία. Ευτυχώς δεν έμεινα απ' έξω. Τώρα που δεν επικέντρωσα την προσοχή μου στα εκθέματα και μόνο, μπόρεσα να το εκτιμήσω καλύτερα.
Δίπλα στον Λούρο και λίγο πριν την σήραγγα της Κλεισούρας καθίσαμε για μεσημεριανό. Η σπεσιαλιτέ της περιοχής είναι πέστροφα στα κάρβουνα αλλά δεν την τιμήσαμε. Εκμεταλλευτήκαμε το διάλειμμα για να περπατήσουμε λιγάκι και βγάλαμε όμορφες φωτογραφίες μέσα σ' ένα υπέροχο δασάκι και πάνω σε μια παλιά σιδερένια κρεμαστή (και κινούμενη με το παραμικρό) γέφυρα.
Στη συνέχεια και μια ώρα αργότερα, περάσαμε από την υποθαλάσσια στο Άκτιο της ιστορικής ναυμαχίας, διασχίσαμε την εξίσου ιστορική διώρυγα της Κλεοπάτρας, και κάποιες από τις αλυκές στη λιμνοθάλασσα της περιοχής. Συναντήσαμε κάστρα όπως του Τεκέ, Γρίβα, το της Αγ.Μαύρας και γέφυρες όπως την περιστρεφόμενη που απομονώνει το νησί και τη μεγάλη σε μήκος που οδηγεί στη πόλη της Λευκάδας. Ένα δάσος από κατάρτια ιδιωτικών Yachts πολυτελείας μας υποδέχτηκε.
Εκεί μπροστά ήταν και το ξενοδοχείο. Είχαμε φτάσει νωρίς το απομεσήμερο. Τακτοποιηθήκαμε, ξεκουραστήκαμε και με νέες δυνάμεις βγήκαμε να ψάξουμε και να γνωρίσουμε την πόλη και τους Φίλους. Επιστρέψαμε κατάκοποι.
Ημέρα Δευτέρα. Το πρόγραμμα της εκδρομής δεν μπορούσε να εκτελεστεί κατά γράμμα για διάφορους λόγους. Αφού περάσαμε από κάποια ορεινή μονή (;) που διέθετε και ζωολογικό κήπο, κατεβήκαμε στο Νυδρί. Η παραλιακή διαδρομή ήταν πολύ όμορφη με γραφικά ψαροχώρια στα οποία φαίνεται το χρήμα που έχει πέσει. Απ' ό,τι μας είπαν, το καλοκαίρι έχουν τόσο κόσμο που ούτε να τα διασχίσεις μπορείς, πόσο μάλλον να παρκάρεις. Ο καιρός ήταν με το μέρος μας κι έτσι η προβλεπόμενη κρουαζιέρα ήταν κάτι παρά πάνω από ευχάριστη. Έχοντας δεξιά μας πάντα το νησί της Λευκάδας περάσαμε από την Θηλιά και κατεβήκαμε μέχρι την σπηλιά του υποβρυχίου Παπανικολή στο νότιο μέρος του νησιού Μεγανήσι. Γυρνώντας περάσαμε από την πρωτεύουσά του το Βαθύ όπου αποβιβαστήκαμε για καφεδάκι. Λίγο μετά κυκλώσαμε το Σκορπιό και είδαμε από πολύ κοντά τα άλλα νησιά του κόλπου, το Σκορπίδι, την Μαδουρή, την Σπάρτη.
Ο καπετάνιος-ξεναγός έκανε και χρέη σερβιτόρου στο μαγαζί που καθίσαμε οι περισσότεροι για μεσημεριανό. Κάποιοι μείνανε νηστικοί γιατί οι κατσαρόλες αδειάσανε και κάποιοι άλλοι (όπως κι εγώ) θα μέναμε μόνο με τις σαλάτες και τα ορεκτικά αν δεν ζητούσαμε το λογαριασμό για να φύγουμε. Το απόγευμα ο καιρός χάλασε. Βγήκαμε για μια βόλτα στα βιαστικά να δούμε λίγο την πόλη και καταλήξαμε σε μια πλωτή καφετέρια, πολύ όμορφη. Το βραδινό που σερβίρισε το ξενοδοχείο ήταν κοτόπουλο και δεν μπορούσα να μείνω αμέτοχος. Πήγαμε νωρίς στο κρεβάτι γιατί η επομένη προβλεπόταν ιδιαιτέρως κουραστική.
Και ήταν. Πρώτα μας πήγαν στο Ζάλογγο. Το λεωφορείο έφτασε μέχρι την βάση μιας πέτρινης σκάλας που οδηγούσε στο μνημείο. Ανέβηκα (!) τα 412 σκαλοπάτια μέχρι την κορυφή. Αυτό είναι κάτι που το κάνεις μόνο μια φορά. Εγώ πάντως δεν πρόκειται να το επαναλάβω.
Σειρά είχε το Νεκρομαντείο. Αν και κουρασμένος ανέβηκα στο λοφάκι και περιηγήθηκα στο χώρο. Περνώντας από διαδρόμους, λαβύρινθο και εσωτερικά δωμάτια κατέβηκα μέχρι και στην υπόγεια αίθουσα, την "ιερή κρύπτη".
Μετά από λίγο πήγαμε στις εκβολές του Αχέροντα και με ένα περιηγητικό σκάφος βγήκαμε στη θάλασσα να δούμε τις απόκοσμες γαλάζιες σπηλιές, το παράξενο "δέλτα" του ποταμού των νεκρών αλλά και ν' ανεβούμε ανάποδα, όσο πήγαινε, αυτό τον πλούσιο βιότοπο προς τις πηγές του. Εκεί δίπλα στο ποτάμι μείναμε για φαγητό. Τ' απόγευμα συνεχίσαμε για Πάργα. Μια μικρή βόλτα και έκατσα κάπου για καφέ. Τα πόδια μου δεν αντέχανε άλλο. Ευτυχώς είχα ξαναπάει στην υπέροχη αυτή πόλη και δεν περίμενα να την ανακαλύψω τώρα, σ' αυτό το μισάωρο. Και ξαναπήγα και δεύτερη φορά γιατί απ' την πρώτη είχε μπει στη καρδιά μου και ήθελα να την χαρώ λίγο παραπάνω.
Βεβαίως γύρισα στο ξενοδοχείο κατάκοπος. Πήραμε κάτι απ' έξω και φάγαμε στο δωμάτιο. Τελευταίο βράδυ. Αύριο μας περίμενε ένα μακρύ ταξίδι.
Μετά το πρωινό, η αναχώρηση. Περάσαμε πάλι έξω από την Πρέβεζα την οποία είχαμε δει (εποχούμενοι) μόνο για λίγο κάποια στιγμή και συνεχίσαμε πάνω από την γέφυρα της Δέσπως και μέσα από την σήραγγα του Βράχου. Πριν φτάσουμε Γιάννενα σταματήσαμε κάπου για καφέ και μετά ανεβαίνοντας στην Εγνατία συνεχίσαμε προς Μέτσοβο όπου και σταματήσαμε. Ημέρα Εθνικής εορτής και εδώ το γιορτάζουν κάπως διαφορετικά, πιο …έντονα.
Δεν είχα δυνάμεις να κάνω ούτε βήμα. Η κούραση των ημερών θαρρείς πως τώρα έβγαινε όλη μαζί. Μετακινήθηκα μόνο για να βρω κάποιο παραδοσιακό εστιατόριο. Και το αρνάκι σούβλας και το χύμα κρασί και ό,τι άλλο πήραμε άξιζαν τα λεφτά τους. Μόνο μια στάση κάναμε μετά. Στην είσοδο της Βέροιας. Το τέλος της διαδρομής για τους περισσότερους, η Θεσ/νίκη, για μας (τους 3) δεν ήταν παρά άλλος ένας ενδιάμεσος σταθμός. Τώρα έπρεπε να πάρουμε το υπεραστικό για να γυρίσουμε σπίτι μας.

Δημόσια Υπηρεσία

2009-10-02T13:23:00.005+03:00

Πόσες φορές να χρειάζεται να πάει κάποιος σε δημόσια υπηρεσία για να ολοκληρώσει μια (1) συναλλαγή;
Ξέρω βεβαίως ότι εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, διαφορετικούς, αλλά …πόσες μπορεί να είναι αυτές;
Να ένα πρόσφατο παράδειγμα:
1. Αφού μάθεις ότι η ρύθμιση που σε ενδιαφέρει έγινε επιτέλους νόμος του κράτους σπεύδεις να ρωτήσεις ποια τα δικαιολογητικά, η διαδικασία κλπ.
"Νόμος μπορεί να έγινε αλλά η Εγκύκλιος του αρμόδιου Υπουργείου δεν έχει εκδοθεί. Αν δεν πάρουμε εμείς χαρτί στο χέρι μας … Περάστε αργότερα."
2. Αφού περάσει λοιπόν εύλογος χρόνος και αφού μάθεις από φίλους που έχουν το ίδιο πρόβλημα ότι ο δρόμος άνοιξε, κατεβάζεις από το internet δικαιολογητικά, εγκυκλίους και ό,τι άλλο νομίζεις ότι θα χρειαστείς και ξεκινάς. Με συμπληρωμένη την αίτηση και τα λοιπά πηγαίνεις στη Γραμματεία.
"Όχι. Δεν γίνεται έτσι. Εμείς θα σας δώσουμε τα έντυπα που χρειάζεται για να συμπληρώσετε. Αγοράστε κι ένα φάκελο με λάστιχο για να τα βάλετε όλα μέσα και αφού πάρετε το συγκεκριμένο παράβολο από την Εφορία, πληρώστε και σ' εκείνη την Τράπεζα αυτό το ποσό και φέρτε τα πάλι για να τα καταθέσετε".
3. Μετά από ένα γαϊτανάκι στην Εφορία όπου ο ένας σε στέλνει στον άλλο επιστρέφεις με άδεια χέρια.
"Από την Εφορία μου είπαν ότι έχουν συνεννοηθεί με την υπηρεσία σας και δεν δίνουν παράβολα γι' αυτό το θέμα. Θα μου δώσετε κάποιους …κωδικούς; "
"Ναι, άλλαξαν τα πράγματα. Αλλάζουν συνέχεια, συγνώμη. Θα πάτε πάλι στην Εφορία και θα πληρώσετε στο πρώτο κωδικό που σας γράφω εδώ (σ' ένα πρόχειρο χαρτάκι) αυτό το ποσό και στον δεύτερο το άλλο. Ό,τι είπαμε για την Τράπεζα ισχύει"
4. Έχεις φάει πλέον όλη την μέρα σου, έχεις συμπληρώσει τον φάκελο σου (έχεις βγάλει και φωτοτυπίες απ' όλα, για σιγουριά) και επιστρέφεις στην Γραμματεία.
"Πρέπει πρώτα να χαρακτηρίσει την αίτησή σας ο προϊστάμενος αλλά είναι σε σύσκεψη. Θα περιμένετε;" Θα περιμένεις.
Η ώρα περνά. "Μήπως να ερχόσασταν αύριο;" Όχι, βέβαια!!
Κάποτε ο προϊστάμενος θα βγει, ό "χαρακτηρισμός" θα γίνει, θα πέσει η υπογραφή και θα πάρεις τον πολυπόθητο Α.Π. (αριθμό πρωτοκόλλου).
"Την Παρασκευή τηλεφωνήστε σ' αυτό το νούμερο να μάθετε ποιος υπάλληλος ανέλαβε την υπόθεσή σας". Όποιος θέλει ας το αναλάβει. Δεν θα σε ειδοποιήσει εκείνος για την διεκπεραίωση ή ό,τι άλλο χρειαστεί;
"Όχι, εσείς πρέπει να πάρετε τηλέφωνο"
Δεν θα πάρεις την Παρασκευή. Θα τους δώσεις λίγο χρόνο. Θα πάρεις την Δευτέρα. Η Γραμματεία θα σου δώσει το όνομα και το τηλέφωνο της υπεύθυνης. Η υπεύθυνη όμως φεύγει για Σεμινάριο.
"Να τηλεφωνήσετε την Δευτέρα μετά τις 24 του μηνός"
5. Όσες φορές και να τηλεφωνήσεις την Δευτέρα δεν θα την πετύχεις. Ο συνάδελφός της ισχυρίζεται ότι "είναι στον προϊστάμενο". Δεν πας καλύτερα να την περιμένεις έξω από το γραφείο της;
"Η υπεύθυνη; Έφυγε μόλις για την Τούζλα. Πάρτε την αύριο το μεσημέρι στο τηλέφωνο. Δεν θα επιστρέψει στο γραφείο σήμερα".
Την Τρίτη τηλεφωνείς από το πρωί. Είναι πάντα στον προϊστάμενο. Την Τετάρτη (τι στο καλό;) την πετυχαίνεις τελικά.
"Θα είναι όλα έτοιμα την Παρασκευή. Ελάτε κατά τις 12:00'. Το τελικό ποσό που θα πληρώσετε είναι τόσο, αλλά το ταμείο της Εφορίας ξέρετε δεν κάνει συναλλαγές την τελευταία της εβδομάδος"
6. Για να 'σαι σίγουρος πας αρκετά νωρίτερα. Άδικα. Θα εμφανισθεί την ώρα που σου είπε. Ήταν στον προϊστάμενο.
"Τελικά θα δεχτεί σήμερα η εφορία να έχει συναλλαγές με το κοινό. Πληρώστε αν θέλετε και φέρτε μου το αποδεικτικό".
Πώς να πληρώσεις; Απ' ό,τι σου είπαν δεν θα χρειαζόσουν χρήματα σήμερα. Άντε τώρα στην τράπεζα.
7. Πληρώνεις στη Εφορία και επιστρέφεις με το αποδεικτικό. Σου δίνει τον φάκελο να το πας (ακόμα) μια βόλτα στην Γραμματεία.
"Εντάξει, αλλά θα κρατήσουμε εμείς το αποδεικτικό".
8. Δεν πας να βγάλεις ένα αντίγραφο για σένα; Αν βρεις κάποιον εκεί στον όροφο που να ξέρει και να θέλει να χρησιμοποιήσει το φωτοτυπικό τους, θα γλιτώσεις λίγο ποδαρόδρομο και μερικά λεπτά της ώρας.
"Πολύ ωραία, τώρα κάντε καμιά βολτίτσα, πιείτε ένα καφέ και θα σας το έχω έτοιμο σε μισή ώρα. Πρέπει να πάρω και την υπογραφή του προϊσταμένου"
Πίνοντας το καφεδάκι, τώρα που φαίνεται πως όλα τελειώνουν, προσπαθείς να θυμηθείς και να σημειώσεις "πόσες φορές χρειάζεται να πάει κάποιος σε μια δημόσια υπηρεσία για να ολοκληρώσει μια (1) συναλλαγή"
9. Το μισάωρο περνάει, πας και παίρνεις το πολυπόθητο χαρτί.
Επιτέλους. ΤΕΛΟΣ.

Αναχώρηση

2009-09-18T23:19:00.003+03:00

Η γιαγιά Χαρίκλεια έφυγε. Η θέση της "πλησίον της πύλης" άδειασε. Ο "πλούσιος" μπορεί να ανασάνει ανακουφισμένος. Κανείς δεν θα του κλέβει, με τον τρόπο του, τα "ψιχία τα πίπτοντα από της τραπέζης" του. Η άσχημη εικόνα είναι πλέον παρελθόν. "Αλλά και οι κύνες" που "ερχόμενοι έγλειφον τας πληγάς αυτής" θα πρέπει να ψάξουν άλλο στέκι, άλλη παρέα, άλλη πηγή.

Δύσκολη μέρα

2009-08-30T07:44:00.006+03:00

Αν το …
_να ξυπνήσεις στις 6:30'πμ για να προλάβεις το λεωφορείο που αναχωρεί στις 7:30'πμ και τελικά ξεκίνησε γύρω στις 8:00'πμ,
_να κάνεις ένα ταξίδι 1:30'-2:00' ωρών σε πάνω από τρεις (3).
_να πέφτεις πάνω στον (μοναδικό μάλλον) οδηγό που δεν ξέρει να βγει στο κεντρικότερο σημείο της Θεσ/νίκης, την ΔΕΘ,
_οι αυτόκλητοι σωτήρες να σ' οδηγούν ο ένας στα στενά πάνω απ' την Αγ.Δημητρίου και ο άλλος, ο έμπειρος, τέσσερεις (4) παράλληλους κάτω απ' τα Πανεπιστήμια,
_να "βγάζεις τη μπέμπελη" με την άψογη λειτουργία των κλιματιστικών της αίθουσας,
και τέλος, όταν ετοιμάζεσαι για την επιστροφή,
_ απ' την μια να μαθαίνεις ότι ο υπεύθυνος συνοδός, ο μόνος που έχει στο κινητό του το τηλέφωνο του οδηγού, "έμεινε" από μπαταρία κι απ' την άλλη ότι η πολυπόθητη αναχώρηση αναβάλλεται για τέσσερεις (4) ώρες,
αν όλα αυτά συνιστούν μια δύσκολη μέρα, τότε ναι, βίωσα μια. Χτες.
Αλλά απ' αυτήν θέλω να θυμάμαι, κυρίως,
τα γνωστά πρόσωπα που είχα καιρό να δω, την αναζήτηση των "δικών" μέσα στο πλήθος του συνεδρίου, τους φίλους που τόσο επιθύμησα, τον καφέ στο γωνιακό στέκι, τις κουβεντούλες για τα παλιά, για νέα, για τα καθημερινά, τους αποχαιρετισμούς, την παρέα του λεωφορείου. Την χαρά. Την ασφάλεια.

Θάσος

2009-08-12T22:36:00.004+03:00

"Πως από δω;" με ρώτησε ένας φίλος που είχα να δω καιρό. "Στη Θάσο δεν μένετε;" συνέχισε.
Μετά το πρώτο ξάφνιασμα συνειδητοποίησα ότι, απ' την μεριά του, δεν έχει και άδικο.
Τώρα το Καλοκαίρι και ειδικά τις τελευταίες 20-30 μέρες, πήγα κι ήρθα από Θάσο κι εγώ δεν ξέρω πόσες φορές. Για να δούμε: Μια μόνοι μας στα μέσα Ιουλίου, μια για το "έργο", πριν την Λεπτοκαρυά, μια με παρέα, αρχές Αυγούστου και μια τώρα πάλι, συνοδεύοντας ένα ζευγάρι από την Βέροια.
Την τελευταία φορά φτάσαμε μεσημεράκι της Δευτέρας. Οι φίλοι μας από Κεραμωτή πιστεύοντας ότι έτσι είναι γρηγορότερα και φτηνότερα, εμείς καλύτερα ενημερωμένοι, από Καβάλα. Συναντηθήκαμε στον κεντρικό λίγο πριν τις κατασκηνώσεις και τους οδηγήσαμε στα δωμάτια που θα μέναμε. Αφήσαμε τα πράγματα, χαιρετήσαμε τους δικούς που επιμένανε να φάμε όλοι μαζί (ας μην τους επιβαρύνουμε άλλο) και καταφύγαμε στις παραλιακές ταβερνούλες, στο "Κλείσμα". Δοκιμασμένη επιλογή. Μενού, τιμές, τοποθεσία: άψογα.
Το απόγευμα πήγαμε για μπάνιο σε κάποια …"κρυφή" παραλία, προς Μαριές. Η ελαφριά συννεφιά έκανε ακόμα καλύτερες τις συνθήκες. Το βράδυ επισκεφτήκαμε τον Λιμένα και σχεδιάσαμε τις επόμενες κινήσεις μας. Καθώς γι' αυτούς ήταν στην ουσία η πρώτη τους επίσκεψη στο νησί, θέλαμε να τους δείξουμε τα καλύτερα. Όσα μπορούσαμε τουλάχιστον.
Όταν με το καλό σηκωθήκαμε την άλλη μέρα, φύγαμε για Τρυπητή. Κολυμπήσαμε στην ομώνυμη παραλία διασχίζοντας το νερό κάτω από την αψίδα του βράχου παρόλο το κύμα που δυσκόλευε τις κινήσεις μας και κατέτρωγε τις αντοχές μας. Στη συνέχεια περάσαμε από Λιμενάρια, Πευκάρι, Ποτό, Αστρίς, Αλυκή, Αρχάγγελο, Παράδεισο, όπου συνέβαινε το αδιαχώρητο. Αν υπάρχει μια περίοδο μέσα στο Καλοκαίρι που δεν αξίζει να επισκεφτείς τη Θάσο, αυτή είναι η βδομάδα του "Δεκαπενταύγουστου". Στα Κοίνυρα κάναμε ακόμα ένα μπάνιο στη θάλασσα σε μια ακτή που ήταν καινούργια και για μας. Σταματήσαμε για φαγητό στα Πλατάνια. Όπως πάντα η κουζίνα τους ήταν υπέροχη. Ίσως παραπάνω απ' ό,τι έπρεπε αφού μας εξώθησε σε υπερβολές. Ας είναι. "Το βράδυ θα πιω μόνο λίγο γάλα", σκέφτηκα. Συνεχίσαμε για Σκάλα Ποταμιάς και παραλιακά περάσαμε στη Χρυσή Ακτή. Ανεβήκαμε στο Βιγλί για φωτογραφίες και μετά στη Παναγία, στο μαγαζάκι της Ρωξάνης. Σε λίγο κατηφορίζαμε για Λιμένα. Περνώντας έξω απ' την πρωτεύουσα του νησιού κατευθυνθήκαμε προς Πρίνο κι από κει πίσω στην έδρα μας για να συμπληρώσουμε το κύκλο, τον γύρο του νησιού.
Ξεκουραστήκαμε για λίγο, όσο μπορέσαμε και φύγαμε πάλι για Πρίνο, να συναντήσουμε άλλους φίλους κι Αυτόν που μας περίμενε.
Την Τετάρτη ο καιρός ήταν συννεφιασμένος και δεν προδιέθετε για θάλασσα και παραλίες. Καθώς όμως ήταν η τελευταία μέρα στο νησί για τους φιλοξενούμενούς μας και δεν θέλανε να "χάσουν" το μπάνιο τους, τους υποδείξαμε το μέρος και τους αφήσαμε να κάνουν το θέλημά τους. Το μεσημέρι φάγαμε επιτέλους όλοι μαζί (εννιά άτομα) κατά τον διακαή πόθο των οικοδεσποτών. Σε λίγο ήρθε η ώρα να τους αφήσουμε και πάλι μόνους. Το F/B στο οποίο μπήκαμε άδειασε άλλη μια τεράστια φουρνιά από αγχωμένους εκδρομείς της τελευταίας στιγμής και δεν πήρε για την επιστροφή παρά ελάχιστους.
Φύγαμε πάνω στην ώρα.

Όλυμπος

2009-07-30T19:20:00.005+03:00

Σπάνια (ξανα)πηγαίνω σε μέρη που έχω ήδη επισκεφτεί. Προτιμώ να γνωρίζω καινούργια κάθε φορά και να τα …ρουφώ. Όταν πρόκειται όμως για τον Όλυμπο, αυτή η αρχή καταργείται. Άλλωστε ο Όλυμπος δεν ξεψαχνίζεται τόσο εύκολα.
Ξεκινήσαμε λοιπόν αυτή την Δευτέρα, και μάλιστα κάπως αργά. Η παρέα ήταν ήδη στη Λεπτοκαρυά. Είχε κανονίσει τις λεπτομέρειες και το δωμάτιο μας μας περίμενε.
Τακτοποιηθήκαμε, τριγυρίσαμε λίγο κι αργότερα φάγαμε για βράδυ, όλοι μαζί, σ' ένα δοκιμασμένο απ' τα παλιά ταβερνάκι.
Την Τρίτη το πρόγραμμα έλεγε (πρωτίστως): ΔΙΟΝ.
Βγήκαμε στην Εθνική (λάθος μου) και ανεβαίνοντας προς Κατερίνη στρίψαμε δεξιά στον κόμβο που θέλαμε. Ακολουθώντας τις πινακίδες μπήκαμε στο σύγχρονο Δίον, το διασχίσαμε και οδηγηθήκαμε στο Αρχαιολογικό Πάρκο. Πληρώσαμε και για το μουσείο και το "διπλό" εισιτήριο (6 ευρώ/άτομο) νομίζω ότι άξιζε τα λεφτά του.
Με την είσοδο στον Αρχαιολογικό χώρο βρίσκεσαι σ' ένα άνετο μονοπάτι που ακολουθεί σε απόσταση την περίφραξη ενώ δεξιά χαμένη μέσα στα καλάμια βρίσκεται μια λιμνούλα.
Πιο κάτω υπάρχει άλλη μια μικρότερη και γενικά ο τόπος έχει νερό σε βαθμό που αρκετά αρχαία είναι βυθισμένα. Το μονοπάτι οδηγεί σε ένα τρίστρατο. Εμείς ακολουθήσαμε την ευθεία και πήγαμε κατά σειρά στο ιερό της Δήμητρας, της Ίσιδος, και μετά κάνοντας δεξιά και κύκλο, περάσαμε από το Ρωμαϊκό, και μετά μπροστά από το Ελληνικό θέατρο, στο χώρο όπου κατασκήνωσε πριν να ξεκινήσει για την μεγάλη του εκστρατεία στην Ασία ο Μεγ. Αλέξανδρος. Λέγεται ότι είχε στήσει μια τεράστια σκηνή και ο ιστορικός (Διόδωρος Σικελιώτης 17,16) σημειώνει: "θυσίας μεγαλοπρεπείς τοις θεοίς συνετέλεσεν εν Δίω της Μακεδονίας Αλέξανδρος ο βασιλεύς…"
Περνώντας κι από το ιερό του Ασκληπιού βρεθήκαμε πάλι στο τρίστρατο και μπροστά μας ανοιγόταν τώρα η πάλαι ποτέ ένδοξη πόλη. Δεν άντεχα όμως να την περιδιαβώ. Ανέβηκα προς την έξοδο και περίμενα τους άλλους για να πάμε στο Μουσείο.
Το οποίο, μετά το τόσο περπάτημα, μου φάνηκε σαν όαση. Έχει μια απόσταση από το Αρχαιολογικό Πάρκο και την κάναμε με τα αυτοκίνητα. Ευτυχώς που πήγαμε πρώτα στο Πάρκο. Πιθανότατα να μην έμπαινα στη διαδικασία της περιήγησης αν είχαμε δει πρώτα το Μουσείο. Ένα Μουσείο …κόσμημα. Είχε (όπως και στην είσοδο του Πάρκου) μηχάνημα με οθόνη αφής που μπορούσες να δεις κατόψεις, σχέδια, αεροφωτογραφίες, εικόνες των αντικειμένων, ιστορικά στοιχεία και τόσα άλλα. Είχε τρεις ορόφους με ομαδοποιημένα τα ευρήματα, επεξηγηματικές ταμπελίτσες, αναπαραστάσεις, μακέτες. Υπήρχε πωλητήριο αντιγράφων, αίθουσα προβολής σε τρεις γλώσσες, πρόνοια για ΑΜΕΑ. Μου άρεσε πολύ. Με εντυπωσίασε.
Αλλά "καιρός παντί πράγματι" και ήρθε κι ο καιρός να γυρίσουμε στην σύγχρονη εποχή.
Επόμενη στάση το ρέμα του Ορλιά.
Βγαίνοντας από το χωριό, απλώς ακολουθείς τις σημάνσεις.
Ο δρόμος "τελειώνει" σε μια στροφή όπου έχει δημιουργηθεί πλάτωμα. Είχε κάποια αμάξια εκεί, εκατέρωθεν. Λίγο πριν το τέλος, υπάρχει στα δεξιά ένας μικρός περιφραγμένος χώρος για πικ-νικ κι απ' όπου μπορείς να δεις από ψηλά έναν από τους αλλεπάλληλους καταρράκτες που σχηματίζει το ποτάμι και τ' απότομα βράχια που σκάφτηκαν τόσο βαθιά απ' αυτά τα καθάρια κι άγρια νερά. Υπάρχει κι ένα δρομάκι για τους πιο τολμηρούς που κατεβαίνει στα ριζά. Εμείς αφήσαμε τ' αυτοκίνητα εδώ. Κάναμε με τα πόδια τα λίγα ανηφορικά μέτρα μέχρι το τέλος του ασφαλτοστρωμένου δρόμου κι ακολουθώντας την ομαλή χωμάτινη διαδρομή, το θόρυβο του νερού και τις φωνές των λουόμενων, φτάσαμε στο ποτάμι.
Αριστερά χανόταν κατηφορίζοντας μέσα σε βράχια και φυλλωσιές δημιουργώντας πολλά αυλάκια και λιμνούλες μικρές και μεγαλύτερες, με άγριο βυθό.
Δεξιά έβλεπες στο βάθος επιβλητικό μα και φιλικό τον καταρράκτη που σχημάτιζε μια βαθιά λίμνη, με πεντακάθαρα νερά, διαυγή κι όμως πρασινωπά, παραμυθένια. Μια ομάδα ανθρώπων ήταν ήδη εκεί έχοντας καταλάβει την δεξιά πλευρά της όπου υπήρχε σκιά και …αμμουδιά. Αν και το νερό έμοιαζε παγωμένο μπήκαμε (οι περισσότεροι) ο ένας μετά τον άλλο. Αρχικά είπα ότι δεν θα τ' αποτολμήσω καθώς, πατώντας στα ρηχά, αισθανόμουν τα δάκτυλά μου να μουδιάζουν. Αλλά συνηθίζεις μετά από λίγο. Και πράγματι μπήκα εύκολα.
Πριν φύγουμε εξερευνήσαμε και το κατωφερές. Ακολουθήσαμε το νερό, περάσαμε ανάμεσα από βράχια, συστάδες δέντρων και θάμνων, μέσα από μικρές λιμνούλες και άγρια νεροφαγώματα και βγήκαμε στη κορυφή ενός ακόμα ομορφότερου καταρράκτη, που θα ξαφνιάστηκε κι αυτός όταν μας είδε καθώς ήταν έκδηλη η προσπάθειά του να μείνει κρυμμένος από την κοινή θέα. Ήταν ψηλός, πλούσιος, στιβαρός. Μπορούσαμε να δούμε κάτω στα πόδια του τη λίμνη του. Μια …πισίνα! Πολύ καλύτερη απ' αυτή που μόλις είχαμε βγει. Πώς να πάμε εκεί κάτω;
Δεν ήταν για όλους μας μια τέτοια περιπέτεια. Φύγαμε με βαριά καρδιά. Καβαλήσαμε τα οχήματα και τραβήξαμε για την παραλία. Επιστρέψαμε στον "πολιτισμό". Στην άσφαλτο, στην κίνηση, στη φασαρία. Κουρασμένοι αλλά γεμάτοι οξυγόνο και εικόνες καθίσαμε σε κάποια ταβέρνα σε μια απ' τις παραλίες της Πλάκας.
Τ' απογευματάκι επισκεφτήκαμε την κατασκήνωση με την ελπίδα να πετύχουμε κάποιο γνωστό. Πράγμα που έγινε και χαρήκαμε. Κάναμε κάποιες συνεννοήσεις για την επομένη.
Η επομένη ήταν ημέρα Τετάρτη. Το πρόγραμμα έλεγε Λιτόχωρο, φαράγγι του Ενιπέα, Π.Μονή Αγ.Διονυσίου, Πριόνια. Δεν μπορώ να πω ότι το ακολουθήσαμε. Στο Λιτόχωρο για παράδειγμα είχε τέτοια κίνηση που δεν μπορούσαμε ούτε να σταματήσουμε. Συνεννοηθήκαμε λοιπόν να το δούμε, αν γινόταν, στο γυρισμό. Και συνεχίσαμε βγαίνοντας στο δρόμο πίσω και κάτω απ' το Δημοτικό πάρκιγκ. Χάσαμε την έξοδο για Ενιπέα και πήραμε αυτήν για Παλιά Μονή και Πριόνια. Κάπου μας σταμάτησαν σ' ένα υποτυπώδες φυλάκιο για να δηλώσουμε από που ερχόμαστε(;) Δεν μου είχε ξανασυμβεί.
Προς το τέλος της διαδρομής και πολύ μετά το πρώτο καταφύγιο, υπάρχει μια διασταύρωση στ' αριστερά. Αυτός είναι ο δρόμος για το μοναστήρι που, απ' ότι είδαμε, ανακαινίζεται. Είναι κατηφορικός και χωμάτινος. Στα ρείθρα του γίνονται εργασίες κι ίσως σε "λίγο" να ρίξουν και άσφαλτο. Στο τέλος του, μετά από αρκετές φουρκέτες, υπάρχει ένα πλάτωμα διαμορφωμένο σε πρόχειρο παρκινγκ. Ανάμεσα στ' αυτοκίνητα που ξεκουράζονται στις σκιές, κάποιες κρυμμένες αναβαθμίδες σε βοηθούν, πεζός πια, να συνεχίσεις την κάθοδο. Το μονοπάτι στη βάση αυτής της υποτυπώδους σκάλας οδηγεί απ' τ' αριστερά στο σπήλαιο με μια διαδρομή 20' ενώ απ' τα δεξιά σε 10' στους καταρράκτες. Ο καπετάνιος έδωσε την διαταγή: "Όλο δεξιά".
Ακολουθήσαμε λοιπόν το δεξί τμήμα σ' ένα κλασικό μονοπάτι δάσους, πότε μέσα από ψηλά δέντρα, πότε δίπλα σ' απότομες αλλά σκιερές πλαγιές. Διασχίσαμε ένα ξεροπόταμο και στη διχάλα πήραμε την κάτω διαδρομή για να 'μαστε πιο κοντά στο ποτάμι που ακούγαμε. Κάπου στο τέλος μέσα από ένα άνοιγμα στις φυλλωσιές μια υπέροχη λιμνούλα αγκάλιαζε απ' την μέση ένα βράχο όμορφο, γεμάτο φυτά στην κορυφή του, που 'μοιαζε με τροπικό νησί στο μέσον της θάλασσας. Πέντε βήματα πιο κει, στην επόμενη καμπή και να ο αληθινός πρωταγωνιστής. Αυτός είναι καταρράκτης!! Το μέρος απορροφά όλες σου τις αισθήσεις.
Αμάθητος όπως είσαι, μεταφέρεσαι ξαφνικά στα βάθη της ζούγκλας. Βράχοι και δέντρα σχηματίζουν μια ημικυκλική θεόρατη σκηνή κι εσύ σιωπηλός προσπαθείς να ταξινομήσεις όλες τις προσλαμβάνουσες που σε κατακλύζουν. Στο κέντρο αυτή της εικόνας, το νερό πέφτει από ψηλά, αρχοντικά, περήφανα, χωρίς δυνατές κραυγές και θεατρινισμούς. Η λίμνη στα πόδια μας έχει το πιο καθαρό νερό που έχω δει. Που έχω πιεί. Και το πιο κρύο. Λίγο πιο μέσα να πατήσω κι αισθάνομαι τα δάκτυλά μου να πιρουνιάζουν. Όχι. Δεν μπορώ να κολυμπήσω εδώ. Κάποιοι άλλοι το κάνουν. Τους ζηλεύω.
Μείναμε όσο μπορούσαμε περισσότερο. Ήπιαμε, θαυμάσαμε, δοξάσαμε, φωτογραφίσαμε. Ποτιστήκαμε ολόκληροι. Σε λίγο ήρθαν κι άλλοι. Κι άλλοι. Και η ώρα περνούσε. Και παρ' όλο που το παραμυθένιο με είχε καταπιεί, έπρεπε να φύγουμε. Στην επιστροφή ανεβαίνω με κόπο τα χωμάτινα σκαλιά απ' το μονοπάτι προς το αυτοκίνητο. Ξεκινάμε για τα Πριόνια.
Πίσω μέχρι να βρούμε την άσφαλτο και μετά δεξιά. Το τελευταίο χλμ που οδηγεί στο καταφύγιο είναι ακόμη χωματόδρομος. Και οι επισκέπτες πολλοί. Τ' αμάξια είναι παρκαρισμένα κατά μήκος του δρόμου σε αρκετή απόσταση.
Το καταφύγιο/ταβέρνα μου φαίνεται μεγαλύτερο απ' ότι το θυμόμουν. Το μενού έχει εμπλουτιστεί. Εμείς επιμένουμε στα παραδοσιακά του χώρου. Φασολάδα, ρέγκα στα κάρβουνα, γίδα βραστή. Μα πριν, όλοι (οι άλλοι) θέλουν να δουν άλλο ένα καταρράκτη, λίγες δεκάδες μέτρα πιο πάνω. Τους περιμένω στη βρυσούλα.
Όταν όλα έχουν τελειώσει κατεβαίνουμε στο Λιμάνι ( Γρίτσα) για μπάνιο. Θαλάσσιο αυτή τη φορά. Το μέρος όμως δεν ενθουσιάζει τα παιδιά της παρέας κι έτσι επιστρέφουμε σε πιο γνώριμα μέρη, στις παραλίες της Πλάκας όπου φάγαμε χτες.
Κάτι είχα κανονίσει και για τ' απόγευμα αλλά απρόβλεπτα γεγονότα ματαιώνουν τα σχέδιά μου. Το πρωί φεύγουμε κάπως βιαστικά.
Πίσω στη βάση μας πια, βλέπω πως το κοντέρ έχει γράψει 661 χλμ.

Ανισο-λαθο-αυτο-ανα-παραγωγή

2009-07-11T14:54:00.009+03:00

Τρεις είναι οι ιδιότητες-συνθήκες που πρέπει να ισχύουν για να υπάρξει εξέλιξη: η αναπαραγωγή, η μεταλλαγή και η επιλογή.
Αυτά τα τρία «-γή» λοιπόν είναι αρκετά για να εξηγήσουν σε βάθος χρόνου τη ροή της γενετικής πληροφορίας. Να εξηγήσουν δηλαδή τι συνέβη τα τελευταία 3,8 δισεκατομμύρια χρόνια που υπάρχει ζωή στη Γη. Όμως μιλάμε για «ανισο-λαθο-αυτο-ανα-παραγωγή».
Τι θα πει αυτό; Θα πει πως δεν υπάρχει σκοπός στην εξέλιξη, πως ό,τι έγινε, έγινε από την ύπαρξη τυχαίων ανισοτήτων που προέκυψαν κατά λάθος, οι οποίες είχαν δυνατότητα αυτοαναπαραγωγής και επελέγησαν ως πλεονεκτικές στο δεδομένο περιβάλλον, τη δεδομένη χρονική στιγμή.
Αυτά είπε (μεταξύ άλλων) o ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης κ. Ελευθερίος Ζούρος (εξελικτικός βιολόγος).
Και απέδειξε σαφώς και επιστημονικώς και άνευ ουδεμίας πλέον αμφιβολίας ότι …είμαι ένα λάθος.
Και να δεις που πάντα το υποψιαζόμουν!

Σημ.:
Η διάλεξη («Η ερμηνευτική δύναμη του δαρβινισμού 150 χρ. μετά τη γέννησή του») δόθηκε κατά την έναρξη των εργασιών του διεθνούς συνεδρίου για τις αρθρώσεις, το οποίο έλαβε χώρα στη Λάρισα από τις 18 ως τις 20 Ιουνίου.
Σχετικό άρθρο δημοσιεύτηκε στο "BHMA" (27/6/2009) κι εγώ μόλις σήμερα διάβασα αναδημοσίευσή του στο διαδίκτυο.

Πάνδημος Σύναξη

2009-06-29T21:05:00.001+03:00

Ένα …ψάρι μπορεί να μετατρέψει ένα ΓεΤι. σε Αετό;
Ε, αυτός ο ΙΧΘΥΣ αυτό ακριβώς ισχυρίζεται!!
Αδύνατο;
Έτσι θα 'λεγα κι εγώ αλλά …το 'χω δει να συμβαίνει.
Χτες ακόμα, στη μικρή σύναξη προς τιμήν του, μπορούσα να θαυμάσω την ικανότητά του. Tις επιτυχίες του. Πρώην παχύδερμα, άξεστα γουρούνια, ασήμαντα σπουργιτάκια, αλαζονικά παγώνια, ατίθασα άλογα, φοβητσιάρες στρουθοκάμηλοι, υπερήφανες καμηλοπαρδάλεις, δολοφονικά φίδια, αιμοβόρα αρπακτικά κάθε είδους. Όλα πρώην "κτήνη". Ζώα φάρμας ή μη.
Τώρα Αετοί. Κάποιοι ίσως όχι πλήρως ανεπτυγμένοι ακόμα. Αλλά …Αετοί.
Κι έτσι αναθαρρώ κι εγώ.
Αυτός μπορεί.

Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος

2009-06-05T15:16:00.003+03:00

Όχι, δεν την ξέχασα.
Αλλά να την θυμάμαι μόνο σαν μια ακόμα επέτειο;
Σαν μια ακόμη ευκαιρία για να πω ένα ανούσιο «χρόνια πολλά»;
«Χρόνια Πολλά στο Περιβάλλον»
Γελοίο δεν ακούγεται;
(Κι όμως, το άκουσα κι αυτό)

Lenovo

2009-06-02T15:11:00.004+03:00

Επιτέλους η «μετακόμιση» ολοκληρώθηκε.
Μετά από 9 περίπου χρόνια στον Πύργο, ήρθε η ώρα να περάσω σ’ ένα Laptop. Κάτι που από καιρό σχεδίαζα αλλά δεν αποφάσιζα, και όχι μόνον για λόγους κόστους. Το Lenovo N500 ήρθε στις 20/5, φορτωμένο κατά παραγγελία μου με τα XP. Είπαμε να αλλάξουμε PC, όχι και λειτουργικό.
Εκείνη την μέρα απλώς το άνοιξα για να το χαρώ λίγο και το ξανάκλεισα. Θα είχα τον χρόνο ν’ ασχοληθώ μαζί του όταν θα γύριζα από ολιγοήμερο ταξιδάκι που είχε προγραμματιστεί. Επιστρέψαμε την Δευτέρα και την επομένη, στις 26/5, με το που ξεκίνησε η μέρα, έπεσα με τα μούτρα. Χρειάστηκα τον τεχνικό για την μεταφορά του Βιβλίου Επαφών μου και παιδεύτηκα πολύ, μα πάρα πολύ, για να μεταφέρω παλιά μηνύματα που είχα κρατήσει εν είδη αρχείου. Κάποια τα έχασα από λάθος χειρισμό. Μετά ήρθε η σειρά των φακέλων μου ( φωτογραφίες, ληφθέντα αρχεία, βιντεάκια, κάποια μουσικά κομμάτια, έγγραφα). Είχα ένα εξωτερικό δίσκο στον οποίο υπολόγιζα για την μεταφορά τους και δεν περίμενα δυσκολίες. Αλλά ο αχρησιμοποίητος δίσκος (στο κουτί του τον είχα ακόμα) δεν έλεγε να συνεργαστεί. Κι αφού τον παίδεψα, με παίδεψε, τον παίδεψα, στο τέλος νίκησε (όπως πάντα) ο επιμένων. Είδα κι απόειδα λοιπόν και αναγκάστηκα να κάνω την μεταφορά αντιγράφοντας αυτά που ήθελα σε κάποια CDs. Για το φινάλε άφησα κάποια προγράμματα όπως το NERO, Google Earth, κλπ. Ακόμα σύνδεσα το Scanner και τον (παλιό) εκτυπωτή μου ο οποίος ήθελε ντε και καλά λειτουργικό NT. Έβαλα και το ποντίκι και …τέλος.
Σχεδόν. Μου μείναμε κάτι ψιλά: Ένα παιχνιδάκι που αγαπώ, ένα προγραμματάκι εκμάθησης γραφομηχανής, ένα συγκεκριμένο Media Player και ένα Ημερολόγιο/Ευρετήριο.

N.ΓNΚ

2009-05-30T16:07:00.008+03:00

Σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό το νέο Νοσοκομείο έπρεπε να λειτουργεί εδώ και 1-2 χρόνια. Αργότερα δόθηκαν διαβεβαιώσεις ότι τα εγκαίνιά του θα γίνουν μέσα στον Μάιο. Τώρα, τέλη Μαΐου, και αφού ούτε η οδική πρόσβαση έχει κατασκευαστεί, ούτε τα μηχανήματα έχουν δοκιμαστεί (χρειάζεται ένα δίμηνο γι’ αυτό), ούτε φυσικά η «μετακόμιση» έχει συντελεστεί, εξαγγέλλεται για αύριο, Κυριακή, μια …Τελετή Έναρξης.
Πως είναι η «Τελετή Έναρξης των (πχ) Ολυμπιακών Αγώνων»; Καμιά σχέση. Εδώ πρόκειται για «Τελετή Έναρξης Διαδικασιών Παράδοσης-Παραλαβής» του έργου.
Δεν είναι βέβαια έτοιμο. Τώρα όμως ξεκινάμε επίσημα τις διαδικασίες για να το παραλάβουμε. Και πότε θα ολοκληρωθούν οι διαδικασίες;
Σύμφωνα με επίσημα χείλη: «Έχουμε δει πολλά νοσοκομεία να εγκαινιάζονται αλλά να λειτουργούν μετά από μήνες και χρόνια»!!
Κι αυτό πάλι το …«Τελετή Έναρξης Διαδικασιών Παράδοσης-Παραλαβής» ποιος το σκέφτηκε; Είναι να μη θαυμάζεις μετά την Ελληνική εφευρετικότητα;!!
Λες να καθιερωθεί και να γίνεται κάτι ανάλογο σε κάθε μεγάλο έργο από δω και πέρα; Είδομεν!!

Πηγή: Εφημερίδα «η Εβδόμη» (αρ.φ. 7.772)

Εις διαταγήν

2009-05-08T14:57:00.003+03:00

Πάλι προσφορές, πάλι παροχές, πάλι επαγγελίες κι υποσχέσεις. Νέες συμφωνίες, νέα επικοινωνιακά τρικ.
Τόσες διευκρινήσεις, τόσες συνθήκες, τόσες συναλλαγές!
Εγκρίσεις, επιδοτήσεις, αναβαθμίσεις, αποσαφηνίσεις, νέες διατυπώσεις, διαπιστώσεις, αποκρίσεις, ανταποκρίσεις, υποκρίσεις, αντεγκλήσεις. Διαταγές, εντολές, εξαγορές.
Απογοήτευση. Σχόλια και επικρίσεις.
Αντιρρήσεις;
Υπογραφή.
Στο τέλος, αντί για το όνομά μας θα συμπληρώνουμε «εμού του ιδίου».

Συννεφιασμένη Πρωτομαγιά

2009-05-01T14:25:00.002+03:00

Πρωτομαγιά της αργίας.
Πρωτομαγιά της απεργίας.
Πρωτομαγιά, μέρα των λουλουδιών και των συμπλοκών.
Συννεφιασμένη για φέτος και βροχερή.
Κι απαισιόδοξη θα μπορούσε κάποιος να πει.
Ο ιός "της Γρίπης των Χοίρων" απειλεί.
Ω, συγνώμη, του ιού "της Νέας Γρίπης", έπρεπε να πω!!
Αλλ’ αυτό δεν μειώνει την απειλή.

Θέλεις;

2009-04-10T13:18:00.003+03:00

Ένας κύριος στέκεται μπροστά σε έναν κατάκοιτο στην αίθουσα ενός «θεραπευτηρίου». Ξέρει ότι ο ασθενής βρίσκεται αρκετά χρόνια σ’ αυτή τη κατάσταση. Και όμως του απευθύνει αυτή την ερώτηση: Θέλεις να γίνεις υγιής;
Από την πρώτη στιγμή που μπήκε εδώ μέσα γεμάτος ελπίδες για θεραπεία αυτός ο παράλυτος άνθρωπος, και μέχρι τώρα, έχει δουλέψει στο μυαλό του όλα τα πιθανά σενάρια. Να: θα βρεθεί μια νέα θεραπεία, να: θα περάσει ο κατάλληλος γιατρός, να: θα γίνει κάποιο θαύμα… Κάτι θα συμβεί, δεν μπορεί!! Αλλά η λύση αναβάλλονταν μέρα με την μέρα. Οι ελπίδες διαψεύδονταν. Η καθημερινότητα κι ο χρόνος παίξανε το δικό τους παιχνίδι. Δεν είναι ένα και δυο χρόνια αυτά. Είναι γύρω στα 40!!
Η νοοτροπία άλλαξε. Βολεύτηκε; Κουράστηκε; Συνήθισε; Απογοητεύτηκε;
Μέσα του έχει καταλήξει. Να το πρόβλημα: « Άνθρωπο δεν έχω». Αν είχα κάποιον να παρέμβει, ένα «μέσο», τότε …θα ‘βλεπες εσύ.
Αλλά τα μέσον που εννοεί δεν εμφανίζεται για να τον …«σπρώξει».
Ο φίλος δεν έρχεται πια.
Άνθρωπος δεν υπάρχει.
Μόνο απογοήτευση. Και κάποια ελπίδα. Μακρινή.
Και τώρα που ο Γιατρός είναι μπροστά του, τώρα που το θαύμα είναι στα πόδια του, το μυαλό παραμένει παράλυτο, κολλημένο στο κρεβάτι, στην αίθουσα της «κλινικής», στο δικό του σενάριο.
Θέλει να γίνει υγιής;

Αθέατοι Κόσμοι

2009-04-07T13:09:00.005+03:00

Περπατώ στη παραλιακή. Ο καιρός είναι καλός και κάνω ευχάριστα τα 4χλμ που έχω προγραμματίσει. Αλλά δεν βλέπω το τοπίο γύρω μου. Στο μυαλό μου επανεμφανίζονται εικόνες από τον μυστικό κόσμο, τον αθέατο, που ανοίχτηκε ξαφνικά και απροσδόκητα μπροστά μου αυτές τις μέρες.
Κόσμος καλά κρυμμένος, απομονωμένος, σφραγισμένος. Απροσπέλαστος πίσω από τον φράχτη της καθημερινότητας και την ταμπέλα της «Γαλήνης». Ανοίγει πύλες μετά χαράς κι αδημονίας, πρώτον σε συγγενείς. Μα και σ’ εμάς, τους «αμεριμνούντας εν Σιών». Σ’ όποιον θελήσει να σκύψει. Να επισκεφτεί, έστω από υποχρέωση, ένα φίλο, τον φίλο ενός γνωστού, τον συγγενή ενός γνωστού του φίλου του. Όταν η πύλη υποχωρήσει κι η πρώτη μύηση συντελεσθεί … θα δεις ένα σμάρι «περιθωριακών» τύπων. Η Γαλήνη αγκαλιάζει απομονωμένα άτομα, κακέκτυπα, πληγωμένους ανθρώπους, υπάνθρωπους, ελαττωματικά όντα, υλικό για απόσυρση, αδικημένους από την ζωή. Ίσως διακρίνεις και διαμάντια μέσα σ’ αυτή τη σκόνη και την λάσπη. Αν κοιτάξεις καλά, ίσως κάπου αναγνωρίσεις …εσένα.
Όσο και να προσπάθησαν να σε προετοιμάσουν δεν περιμένεις ούτε την πληθώρα ούτε την ποικιλία. Ούτε τα συναισθήματα περιμένεις που γεννώνται άθελα και σε πείσμα της αποφασιστικότητάς σου.
Ο κόσμος της Γαλήνης είναι ένας ιδιαίτερος κόσμος.
Οι εικόνες από 'κει τριγυρίζουν στο μυαλό μου. Και το ένα φέρνει τ’ άλλο.
Τον άλλο αθέατο κόσμο που γνώρισα 5-6 χρόνια πριν. Το Θεαγένειο.
Η αίθουσα αναμονής σε κάθε νοσοκομείο κάθε άλλο παρά ευχάριστη αίσθηση δημιουργεί.
Αυτή όμως του Θεαγένειου είναι …κάτι άλλο.
Εκεί ένας άλλος ολόκληρος κόσμος. Κρυμμένος, κουρασμένος, πληγωμένος, σιωπηλός με το δικό του τρόπο, μουδιασμένος. Μια αίθουσα πάντα γεμάτη, πάντα με διαφορετικά άτομα, και πάντα με τα ίδια. Αυτά τα ίδια που θα δεις και στην κατάμεστη πτέρυγα όπου τα κρεβάτια ξεστρώνονται και ξαναστρώνονται μόνο για να υποδεχτούν την επόμενη βάρδια ασθενών.
Αθέατοι κόσμοι. Ντροπαλοί. Πονεμένοι.
Πρέπει να τους ανακαλύψουμε εξ ανάγκης;
Με την "βία";

Ευτυχώς

2009-03-30T11:03:00.010+03:00

"επί τη επετείω" (+28)

Ο μύθος λέει πως ο Ηρακλής μια μέρα καθώς βάδιζε, έφτασε σ’ ένα τρίστρατο.
Σε καθένα από τους δρόμους που ανοίγονταν μπροστά του, εκεί, στο ξεκίνημά τους, στεκόταν και μια κοπέλα. Η μια προσωποποίηση της αρετής, η άλλη της κακίας. Η καθεμιά τον προσκαλούσε να ακολουθήσει αυτήν. Παρ’ όλα τα θέλγητρα της Κακίας, ο ημίθεος μπήκε στην υπηρεσία του «καλού καγαθού». Και μέχρι το τέλος θα παραμείνει πιστός στην επιλογή του.
Αλλά …πως, άραγε; Δεν ξαναβρέθηκε ποτέ του σε τέτοιο δίλημμα; Δεν υπήρξε στη ζωή του άλλος πειρασμός;
Η Κακία δεν παραδίδει τα όπλα τόσο εύκολα!!
Μπορεί να αποσυρθεί «έως καιρού» αλλά θα ξανάρθει.
Συχνά παρουσιάζεται σαν Αρετή. Φορά τα ρούχα της. Αλλάζει την μιλιά της. Επιμένει.
Αν έχεις «τα αισθητήρια γεγυμνασμένα», καλώς. Αλλά …τα έχεις; Πάντα;
Αυτή έχει πείρα αιώνων. Και τεράστια υπομονή.
Θα δοκιμάσει και έτσι, θα δοκιμάσει κι αλλιώς. Αν όχι στη μάχη, τότε στην ασφάλεια «του δώματος» με τις δάφνες του νικητή και την εξουσία του ηγεμόνα. Αν όχι στην νιότη ίσως να περιμένει τον Χρόνο ν’ ασπρίσει την «πολιά» σου, να «αμαυρώσει τους οφθαλμούς» σου, να κάμψει τις αντιστάσεις σου. Αν δεν δελεαστείς από πλούτη, δόξα, ανέσεις, μπορεί να σ’ αποκοιμίσει «επί των γονάτων» της. Κι όταν η φωνή «οι Φιλισταίοι επί σε Σαμψών» ακουστεί, θα νομίζεις ότι θα «εξέλθεις καθώς άλλοτε».
Ναι, ξέρω. Πάλι θα «έρθεις εις σεαυτόν». Και τα μαλλιά θα ξαναμεγαλώσουν στην ώρα τους.
Αλλά …τα μάτια;
Ω, ευτυχώς που η οικονομία άλλαξε. Ευτυχώς!!

Δυτικά της πόλης

2009-03-19T14:27:00.002+02:00

Είπα σήμερα να δοκιμάσω μια διαφορετική διαδρομή.
Μια και είχα ραντεβού στο κέντρο θα ξεκινούσα από το Ωκεανίς.
Όταν ήμουν έτοιμος κοίταξα το ρολόι μου. Έδειχνε 11:24’. Πήρα λοιπόν την Ερυθρού Σταυρού προς Αγροτική και στον κόμβο του Φαλήρου πέρασα από την πλευρά της θάλασσας. Το κρύο αεράκι ήταν ενοχλητικό αλλά είχε ηλιοφάνεια και αυτό έκανε ευχάριστο το περπάτημα. Ακολούθησα την Χρυσοστόμου Σμύρνης μέχρι το Περιστέρι και μετά την Τενέδου μέχρι το νέο Δικαστικό Μέγαρο και την Ιχθυόσκαλα. Αυτό είχα υπολογίσει να είναι το τέλος αλλά είδα ότι είχα ακόμα μερικά λεπτά για να συμπληρώσω το ημίωρο κι έτσι συνέχισα προς Καλαμίτσα. Χαμογέλασα στη σκέψη ότι εδώ ήταν κάποτε το όριο της πόλης στα δυτικά, όπου οι κάτοικοι ερχότανε για την «Καθαρά Δευτέρα». Τώρα πολυκατοικίες, καυσαέρια, θόρυβος. Πριν αρχίσει η κατηφόρα έστριψα στην Πρωτόπαππα κυκλώνοντας την μοναδική πολυκατοικία στην Ελλάδα (γιατί όχι και παγκοσμίως) που όχι μόνο έχει κτιστεί σε αρχαιολογικό χώρο αλλά περικλείει και αρχαίο τείχος στο αίθριό της προφανώς για να το …προστατέψει καλύτερα.
Η Τερμεντζή με οδήγησε πάλι πίσω στην Τενέδου. Επέστρεφα πλέον.
Μετά την καφετέρια του παλιού μύλου ανέβηκα από το πεζοδρόμιο στο μονοπατάκι κάτω από τα δέντρα πολλά από τα οποία είναι ελιές. Θυμάμαι ότι είχα δει κάποιον να τις τρυγάει παλιότερα. Τώρα, μ’ αυτή την κρίση, φοβάμαι μήπως κόψουν όχι μόνο τον καρπό αλλά και τα ίδια τα δέντρα.
Το δρομάκι χαλάει κάπου στο ύψος του Δρομέα και συνεχίζεται πιο κάτω μέχρι την παιδική χαρά. Από κει μπορείς να κατέβεις στην αμμουδιά της Ραψάνης. Ένα-δυο άτομα κολυμπούσαν. Άλλοι …ρέμβαζαν. Προτίμησα σταθερό έδαφος κάτω απ’ τα πόδια μου. Φλοίσβος, Νεφέλες, Φάληρο.
Μπαίνοντας στο Πάρκο Φαλήρου είχα συμπληρώσει την ώρα. Κατευθύνθηκα προς Νομαρχία και ΕΛΤΑ. Οι δουλειές δεν τελειώνουν.

H καλύτερη ευκαιρία

2009-03-18T16:51:00.007+02:00

Μπήκε στην οικογενειακή επιχείρηση με τον αέρα του πολλά υποσχόμενου νεαρού στελέχους, με διδακτορικό στις αναδυόμενες αγορές και με τις πλάτες του μπαμπά.
Εδώ όμως τα γρανάζια φαίνονταν να γυρνάνε πολύ αργά για τις δικές του ιδέες. Ο Πατέρας του (και αφεντικό στην ουσία) ήταν «παλαιών αρχών» και ο μεγάλος αδελφός δεν έπαιρνε ρίσκα.
Υπήρχε μια χώρα μακριά που πρόσφερε επενδυτικές ευκαιρίες, ιδανικές κατά την άποψή του, την οποία όμως κανείς από την οικογένεια δεν συμμεριζόταν. Παρ’ όλες τις προσπάθειές του, είδε ότι εδώ δεν τον καταλαβαίνουν και δεν πρόκειται ν’ αλλάξουν γνώμη. Το δούλεψε λοιπόν στο μυαλό του, δεν ξέρω πόσο καιρό, και το πήρε απόφαση. Μάζεψε ό,τι είχε και δεν είχε, πήγε, οργανώθηκε κι έριξε τα κεφάλαιά του στην αγορά προσδοκώντας μια καλύτερη, πλούσια και εύκολη ζωή. Και μια δικαίωση.
Κάποτε όμως ή «φούσκα» έσκασε και τα «χαρτιά» του «κάηκαν». Γλίτωσε την φυλακή μετά βίας. Αλλά κι έτσι, το ίδιο φυλακισμένος ένοιωθε. Χωρίς λεφτά, χωρίς δουλειά, χωρίς επαφές.
Παντού κλειστές πόρτες.
Να γυρίσει πίσω ταπεινωμένος; Όχι βέβαια.
Θα δεχθεί την δουλειά που του πρότεινε εκείνος ο μυστήριος που μήνες τώρα τον κυνηγούσε. Δεν του ενέπνεε εμπιστοσύνη αλλά τώρα δεν μπορούσε να είναι επιλεκτικός.
Την δέχτηκε λοιπόν. Και την επόμενη που παρουσιάστηκε ύστερα από λίγο στα ξαφνικά, και την άλλη την έκτακτη, και κάθε άλλη απ' αυτές που κανείς δεν έπιανε στα χέρια του. Όλες για μισό πιάτο φαΐ. Και δεν ήταν τόσο βρώμικες όσο του φαινόταν στην αρχή.
Ή μήπως …συνήθισε;
Μα τώρα είναι δεμένος. Και μόνο αυτά τα "χαρούπια" έχει για να ζει.
Να μπορούσε να εξαφανιστεί!!
Μήπως να ξανασκεφτόταν την επιστροφή του στα πάτρια εδάφη;
Αν όχι σαν γιος, έστω, ως χρηματιστής αν το δει, αυτή είναι με τα σημερινά δεδομένα η καλύτερή του επενδυτική ευκαιρία!!

Αφιερωμένο στον Mat που με ...ενέπνευσε

Γιατί 8 αγελάδες;;

2009-03-16T09:30:00.008+02:00

Μόλις έμαθα μια ωραία "ιστορία" από την Αφρική
(κι ευχαριστώ την Όλγα που μου την έστειλε).
Ήταν ένας πατέρας που είχε μια κόρη που δεν ήταν καθόλου όμορφη. Σ’ αυτή τη φυλή, όταν ένας νεαρός θέλει να παντρευτεί μια κοπέλα, δίνει προίκα. Η μεγαλύτερη προίκα που μπορούσε κανείς να δώσει για μια κοπέλα, ήταν οχτώ αγελάδες. Εάν λοιπόν είσαι μια γυναίκα που αξίζει 8 αγελάδες, είσαι σπουδαία! Λοιπόν, αυτός ο πατέρας ήλπιζε να πάρει τουλάχιστον μια κότα ή μια κατσίκα. Έτσι έλεγε. Ένα χάμστερ, κάτι. Και μια μέρα ένας νεαρός εμφανίστηκε στην πόρτα και είπε: «Θέλω να παντρευτώ την κόρη σας». Ο πατέρας δεν το πίστευε. Δεν ήθελε τίποτα σαν προίκα, ήθελε μόνο να την παντρέψει. Αλλά από υποχρέωση ρώτησε τι δίνει ο νεαρός. Και ο νεαρός αποκρίθηκε ότι θα δώσει 8 αγελάδες.
Όλοι στο χωριό έλεγαν ότι αυτό ήταν πρωτάκουστο. Γιατί 8 αγελάδες για εκείνη;
Και αυτός είπε:
«Επειδή πάντα ήθελα μια γυναίκα που να αξίζει 8 αγελάδες!»
Δεν θέλω να το σχολιάσω γιατί ...θα το "χαλάσω".
Να συμπληρώσω μόνο ότι σύμφωνα με την ιστοριούλα, αυτή η γυναίκα έγινε στο τέλος μια γυναίκα που να "αξίζει" τις 8 αγελάδες! Έγινε η πιο όμορφη γυναίκα στο χωριό.

Γυναίκα

2009-03-08T09:38:00.011+02:00

Ημέρα της γυναίκας σήμερα.
Και γι' αυτόν τον λόγο επέλεξα να …καταχωρήσω/δημοσιεύσω (πώς να το πω;) ένα αρχαίο κείμενο για την ενάρετη γυναίκα.
Υπολογίζεται ότι είναι του 10ου αι. πΧ. κι αποτελεί μέρος των ιερών κειμένων της Παλαιάς Διαθήκης.
Πέραν της θεοπνευστίας του, έχει για μένα σημασία και για κάποια άλλα δευτερεύοντα στοιχεία:
_ Είναι η θέση μιας γυναίκας για την Γυναίκα,
_ Είναι η θέση μιας μάνας που ορμηνεύει τον γιο της,
_ Είναι η κατακλείδα του βιβλίου του σοφού, όπως έχει μείνει στην ιστορία, βασιλιά Σολομώντα, με τίτλο «Παροιμίες».
Το κείμενο* έχει ως εξής:
"Τα λόγια του βασιλιά Λεμουήλ, ο χρησμός που η μητέρα του τον δίδαξε.
Τι, γιε μου; Και τι, παιδί της κοιλιάς μου; Και τι γιε των ευχών μου;
Μη δώσεις τις δυνάμεις σου στις γυναίκες ούτε τους δρόμους σου στις αφανίστριες των βασιλιάδων.
[…]
Μια ενάρετη γυναίκα ποιος θα βρει; Επειδή μια τέτοιου είδους γυναίκα είναι πολύ πιο πολύτιμη, περισσότερο ακόμα κι από τα μαργαριτάρια.
Η καρδιά του άνδρα της θαρρεί πάνω σ’ αυτήν και δεν στερείται από αφθονία.
Θα του φέρει καλό και όχι κακό όλες τις ημέρες της ζωής της.
Ζητάει μαλλί και λινάρι και εργάζεται με τα χέρια της ευχαρίστως.
Είναι σαν τα πλοία των εμπόρων· φέρνει την τροφή της από μακριά.
Και σηκώνεται, ενώ είναι ακόμα νύχτα, και δίνει τροφή στην οικογένειά της, και έργα στις υπηρέτριές της.
Κοιτάζει ένα χωράφι, και το αγοράζει· από τον καρπό των χεριών της φυτεύει αμπελώνα.
Ζώνει την οσφύ της με δύναμη, και ενισχύει τους βραχίονές της.
Αισθάνεται ότι το εμπόριό της είναι καλό· το λυχνάρι της δεν σβήνεται την νύχτα.
Βάζει τα χέρια της στο αδράχτι, και κρατάει στο χέρι της την ρόκα.
Ανοίγει το χέρι της στους φτωχούς, και απλώνει το χέρι της στους απόρους.
Δεν φοβάται το χιόνι για την οικογένειά της· επειδή, ολόκληρη η οικογένειά της είναι ντυμένοι διπλά.
Κάνει για το εαυτό της σκεπάσματα· το ένδυμά της είναι βύσσος και πορφύρα.
Ο άνδρας της γνωρίζεται στις πύλες, όταν κάθεται ανάμεσα στους πρεσβύτερους του τόπου.
Κάνει λεπτό πανί, και το πουλάει· και δίνει ζώνες στους εμπόρους.
Ισχύ και ευπρέπεια είναι ντυμένη· και ευφραίνεται για τον μελλοντικό καιρό.
Ανοίγει το στόμα της με σοφία και επάνω στη γλώσσα της είναι νόμος ευμενείας.
Επαγρυπνεί στην διακυβέρνηση του σπιτιού της, και ψωμί οκνηρίας δεν τρώει.
Τα παιδιά της σηκώνονται και την μακαρίζουν· ο άντρας της, και την επαινεί·
πολλές θυγατέρες φέρθηκαν άξια, εσύ, όμως, τις ξεπέρασες όλες.
Ψεύτικη είναι η χάρη, και μάταιη η ομορφιά· η γυναίκα, η οποία φοβάται τον Κύριο, αυτή θα επαινείται.
Δώστε της από τον καρπό των χεριών της· και τα έργα της ας την επαινούν στις πύλες."

__
*
Σε μετάφραση, στη δημοτική γλώσσα
(από τις εκδόσεις "Πέργαμος")

Xαρίκλεια

2009-02-24T13:08:00.005+02:00

Η γιαγιά έχει περάσει πολλά. Έχασε άντρα, γιο, οικογένεια. Η νύφη εξαφανίστηκε με τα εγγόνια στο εξωτερικό. Έμεινε μόνη. Έκανε και την ποινή της για «συνεργεία», πληρώνει και τις τράπεζες για την καλή ζωή κάποιων άλλων και μένει σε μια τρώγλη στη παλιά πόλη που της παραχώρησε ένας μακρινός συγγενής, περιθωριακό άτομο και ο ίδιος, που ξέρει από την … «αβρότητα» της κοινωνίας. Με την μισή σύνταξη, με σάκχαρο και άλλες «επιβραβεύσεις» της ζωής προσπαθεί να μείνει όρθια σε ένα (ας πούμε) σπίτι που τον προηγούμενο χειμώνα δεν είχε ούτε εξώπορτα. Τα βράδια κοιμάται κουκουλωμένη με μια απλή και μια ηλεκτρική κουβέρτα. Όταν βέβαια δεν βρέχει γιατί τότε είτε μέσα είτε έξω από το σπίτι είσαι είναι το ίδιο, που να κοιμηθείς;
Η ελπίδα της είναι να μπει για λίγες μέρες σε μια κλινική. Έχει ξαναμπεί και ξέρει. Εκεί την φροντίζουν, την πλένουν, ρυθμίζουν το σάκχαρό της, περιδένουν τις πληγές της, τρώει, κοιμάται στη ζεστασιά, γίνεται άνθρωπος και πάλι. Αλλά πόσες φορές να μπει; Ποιος γιατρός να της (ξανα)δώσει εισιτήριο; Με ποια διάγνωση;
Αν και ανήμπορη δεν δέχεται να πάει σε γηροκομείο. Και για αυτό το λόγο μου φαίνεται σάμπως όλοι να θέλουν να την …τιμωρήσουν.
Για την γειτονιά είναι ένα όνειδος που θα ήθελαν να εξαφανιστεί. Ως δια μαγείας όμως. Χωρίς να συμβάλουν αυτοί. Χωρίς να χρησιμοποιήσουν το γαϊδουράκι τους. Χωρίς να ξοδέψουν από «το έλαιον και τον οίνο» τους.
Για τους «Λευίτες» της πόλης είναι μια άσχημη υποχρέωση. Τους βγάζει από τον δρόμο τους και τους καθυστερεί από τις δουλειές τους. «Μολύνει» τις συνάξεις τους, ενοχλεί τις συνειδήσεις τους, τους χαλάει την εικόνα.
Αν πέθαινε; Α! Μάλιστα. Αυτό θα ήταν μια λύση!
Άλλωστε είπαμε:
Μυρίζει, είναι άρρωστη, χρωστάει στις τράπεζες, δεν μπαίνει σε γηροκομείο.
Άσε που κάθεται και σε διάφορα «κοσμικά» μαγαζιά (βλ. καφετέριες)!!!

Επεισόδιο 1

2009-02-12T17:22:00.005+02:00

Κυριακή μεσημέρι ήταν όταν άνοιξε την πρώτη πόρτα. Παρά τέταρτο; Και τέταρτο; Δεν είναι σίγουρος.
Αν και δεν το ήξερε τότε, ήταν ο πρώτος. Κι ο ερχομός του έφερε χαρές και πανηγύρια στην ομήγυρη. Και περηφάνια.
Μα μέχρι να ‘ρθει ο δεύτερος, ήδη ο ουρανός είχε συννεφιάσει.
_Και τώρα; Τι κάνουμε;
_Τώρα τίποτα. Όταν θα ‘ρθει η ώρα θα κάνετε τα απαραίτητα.
_Προς το παρόν;
Προς το παρόν στα βουνά για καθαρό αέρα, στο παραθαλάσσιο κτήμα για ιώδιο, ή στο δασάκι του Πρίνου για περισσότερα.
Έμαθε ορολογίες, γνώρισε αγνώστους, επισκέφτηκε μέρη, έγινε ειδικός, εκπαίδευσε κόσμο.
Ποτέ δεν κρύφτηκε.
Ποτέ δεν το εκμεταλλεύτηκε όπως άλλοι.
Το αποδέχτηκε;
Δεν νομίζω.
Ακόμα το πολεμά.

Φαλακρό

2009-01-25T10:00:00.002+02:00

Πάντα βρίσκουμε αφορμές για μια ακόμα έξοδο.
Και χτες είχαμε μια σπουδαία και τρανή.
Κι επειδή είχαμε καιρό να πάμε στη Δράμα, αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε για κει και ν’ ανεβούμε στο Φαλακρό.
Λογαριάσαμε όμως χωρίς τους …αγρότες!!
Στον πρώτο κόμβο, η τροχαία μας κατηύθυνε προς Ελευθ/πολη και Νικήσιανη. Αναγκαστικά λοιπόν μπήκαμε στη Εγνατία (κι έτσι είδα άλλο ένα από τα νέα της κομμάτια) και πήραμε την έξοδο για Εξοχή. Μετά την Ελευθερούπολη στρίψαμε για Χορτοκόπι και από Καλαμπάκι περάσαμε μέσα στη Δράμα απ’ την πλευρά του σταθμού.
Ήδη μπορούσα να διακρίνω ότι το χιόνι στα ψηλά δεν θα ‘ταν πολύ και ότι υπήρχε χαμηλή νέφωση που σ’ εκείνο το ύψος θα σήμαινε κακή ορατότητα. Στο ύψος της Προσοτσάνης είχαμε γύρω στους 8ο C και μέχρι την διασταύρωση του Βόλακα η θερμοκρασία έπεσε στους 6ο C. Μια πινακίδα μας πληροφορούσε ότι δεν χρειάζονται αλυσίδες. Όπως το πρόβλεψα, η ηλιοφάνεια που μας συνόδευε έως τότε μας εγκατέλειπε λίγο-λίγο και το τελευταίο ένα με ενάμιση χιλιόμετρο το κάναμε …ψηλαφητά. Επαληθεύτηκα και στο θέμα του χιονιού. Μόνο στη λεκάνη μπροστά από το καταφύγιο υπήρχε αρκετό. Στις πλαγιές ξεχώριζαν οι πέτρες και έκαναν παράλογη κάθε ιδέα για σοβαρό σκι. Κι αυτό το λίγο, όσο υπήρχε, έλιωνε. Το θερμόμετρο έδειχνε 4ο C.
Εντούτοις όσοι είχαν ανεβεί μέχρι εδώ το διασκέδαζαν. Οι μικρές πίστες δούλευαν.
Όπως και το τετραθέσιο lift. Το πήραμε λοιπόν κι ανεβήκαμε για να πιούμε κάτι ζεστό στην καφετέρια της χιονότρυπας. Έξι (6) ευρώ το άτομο, παρακαλώ.
Σε κάποιο σημείο της διαδρομής δεν μπορούσες να διακρίνεις τίποτα εξ αιτίας της ομίχλης. Μόνο το συρματόσχοινο πάνω από τα κεφάλια μας. Ήταν σαν να αιωρούμασταν στο κενό, σ’ ένα άσπρο …χάος. Υπέροχο και εξωπραγματικό. Και θα ‘ταν πολύ πιο ευχάριστα αν δεν φυσούσε ένα παγωμένο αεράκι.
Όταν κατεβήκαμε καθίσαμε για φαγητό στο εστιατόριο του καταφυγίου. Ντόπιο κρασί και ζεστές σούπες κι άλλα καλά.
Κατεβήκαμε στα πεδινά χωρίς πρόβλημα κι έτσι ήταν και η επιστροφή μας στο σπίτι. Οι αγρότες είχαν πάει κι αυτοί στα δικά τους.

Γονιδιακή Θεραπεία

2009-01-20T18:25:00.011+02:00

Εθελοντές για το πείραμα αναζητήθηκαν ανάμεσα στους πάσχοντες πριν 3 περίπου χρόνια, από το Παπανικολάου.
Η προσπάθεια στόχευε στη γενετική διόρθωση των ασθενών με Μεσογειακή Αναιμία (ή Θαλασσαιμία).
Η ιδέα ήταν (χοντρικά) η εξής:
Παίρνουμε αιμοποιητικά κύτταρα του ασθενούς, διορθώνουμε το γονίδιό τους που έχει βλάβη και τα επανατοποθετούμε στο σώμα του. Αυτά διορθωμένα παράγουν πλέον υγιή ερυθροκύτταρα. Τέλος του προβλήματος.
Σύμφωνα με την μελέτη ξεκινάμε προκαλώντας τον πολλαπλασιασμό των αρχέγονων κύτταρων, που υπάρχουν ακόμα στο σώμα όλων μας, κυρίως (ή αποκλειστικά;) στο μυελό των οστών. Ο εθελοντής λαμβάνει ένα φάρμακο που τα ενεργοποιεί, προκαλεί την αριθμητική αύξησή τους και την έξοδό τους στην κανονική κυκλοφορία του αίματος. Γι’ αυτό απαιτείται νοσηλεία για 7-10 μέρες στο συγκεκριμένο νοσοκομείο.
Μετά συλλέγεται από τον εθελοντή, που ουσιαστικά γίνεται δότης του εαυτού του, μια μικρή ποσότητα αίματος. Εδώ σταματά, προσωρινά, η προσφορά του και παίρνει Εξιτήριο.
Απ’ αυτό το αίμα απομονώνονται τα αρχέγονα (ή βλαστικά) κύτταρα, τροποποιούνται εργαστηριακά («εμπλουτίζονται» με τμήματα κάποιου ιού) και πολλαπλασιάζονται.
Κατόπιν αυτά τα …«ρομποκύτταρα» εισάγονται στο σώμα ποντικών για να παρατηρηθούν η συμπεριφορά τους και τ’ αποτελέσματα.
Αν το πείραμα πετύχει τότε, σύμφωνα με την θεωρία, θα έχουμε «υγιή» κύτταρα (που έχουν "θεραπευμένο" πλέον το γονίδιο της β-σφαιρίνης) τα οποία όταν ξαναμπούν στο σώμα του πάσχοντα θα αυξηθούν φυσιολογικά με τον καιρό παράγοντας συνεχώς υγιή αιμοσφαίρια. Θεραπεύεται η ασθένεια σε επίπεδο γονιδίων και δεν χρειάζονται πλέον μεταγγίσεις.
Τι έγινε από τότε;
Σύμφωνα με το τελευταίο σχετικό άρθρο* που διάβασα και «όπως ανακοινώθηκε στο 19ο Πανελλήνιο Αιματολογικό Συνέδριο»:
_ είναι «ελπιδοφόρα τα πρώτα αποτελέσματα» των ερευνών Ελλήνων και Αμερικανών (το Παπανικολάου συνεργάζεται για το θέμα με το αμερικανικό πανεπιστήμιο «Ουάσιγκτον» στο Σιάτλ και η μελέτη διεξάγεται με την στήριξη των National Institutes of Health των ΗΠΑ).
_ στο πιλοτικό πρόγραμμα 10 ασθενείς (7 με σπληνεκτομή και 3 χωρίς) ολοκλήρωσαν την διαδικασία. Όλοι έλαβαν υδροξυουρία χωρίς να έχουμε «σοβαρή ανεπιθύμητη ενέργεια».
_ συλλέχθηκαν επαρκή «CD34+ αιμοποιητικά κύτταρα» σε ορισμένους ασθενείς.
_ είναι ακόμα υπό διερεύνηση ο καθορισμός της δόσης και του χρονοδιαγράμματος χορήγησης της υδροξυουρίας ώστε «να επιτευχθεί η βέλτιστη απόδοση στελεχιαίων κυττάρων με την μέγιστη δυνατή ασφάλεια».
_ είμαστε ακόμα στη πρώτη φάση η οποία αποτελεί «απαραίτητο στάδιο για τον καλύτερο δυνατό σχεδιασμό της δεύτερης» (όπου γίνεται η γενετική διόρθωση της πάθησης).

__
*
"Γονιδιακό πλήγμα στη μεσογειακή αναιμία"
(Εφημερίδα "Κόσμος του Επενδυτή", αρ. φ. 322//17-18.1.2009)

Ανατολικά

2009-01-19T12:06:00.004+02:00

Από εδώ είχαμε φύγει νωρίς το απόγευμα για Αλεξ/πολη και διασχίσαμε για πρώτη φορά ολοκληρωμένο το ανατολικότερο μέρος της Εγνατίας.
Φτάσαμε στην ώρα μας για να μη πω νωρίτερα. Μείναμε όσο χρειάστηκε στη πόλη για το κανονισμένο ραντεβού και παραπάνω ακόμα για να τα πούμε κατ’ ιδίαν με παλιούς γνώριμους.
Στην επιστροφή οδήγησα εγώ.
Αποφύγαμε 2 πόλεις και τα χωριά, καβαλήσαμε τον Κομψάτο, τον Λισσό και πάνω απ’ την νέα του γέφυρα το Νέστο, διασχίσαμε τα τούνελ που έχουν αυξηθεί κατά ένα και ήμασταν πίσω σε 75’.
Ο δρόμος έχει τις αδυναμίες του. Πρώτα απ’ όλα αρκετά κομμάτια του μοιάζουν γερασμένα. Αλλού πρέπει να προσέχεις «δυνατούς πλάγιους ανέμους», αλλού το οδόστρωμα είναι …κυματιστό. Σε δυο σημεία υπάρχουν έντονα φώτα για δεκάδες μέτρα στο ύψος των ματιών που σε κουράζουν και σε τυφλώνουν (ίσως αυτό να ‘ναι προσωρινό).
Πάντως σ’ όλη την διαδρομή, 150 χλμ είναι αυτά, δεν υπάρχει βενζινάδικο και αυτό ήταν ένα πρόβλημα για μας. Λέγεται ότι θα γίνει κάτι σαν σταθμός όπως στον Κορινό. Μακάρι.
Λέγεται όμως ότι θα μπουν και διόδια!!

Adios

2009-01-17T23:00:00.004+02:00

Άλλος ένας "φίλος" τερμάτισε.
Άλλος ένας Νίκος νίκησε.
Αθόρυβα πέρασε και την τελευταία πόρτα που του ανοίχτηκε για να πάρει την θέση του στην αίθουσα αναμονής για την επιβράβευση.
Θα μας περιμένει.
Εμείς με έναν βοηθό λιγότερο.
Αυτός με μια οικογένεια. Την μεγαλύτερη.

Καλή χρονιά

2009-01-03T15:24:00.003+02:00

Ο παλιός χρόνος αποδείχθηκε σαν τους πολιτικούς:
Πολλές υποσχέσεις, μεγάλη απογοήτευση.
Ο νέος δεν θα ‘ναι ούτε αυτό.
Ξεκίνησε αργώντας να έρθει κατά ένα δευτερόλεπτο.
Μας φίλεψε, από τ’ αποδυτήρια ακόμα, μ’ έναν επιπλέον πόλεμο Παλαιστινίων-Ισραηλιτών.
Δεν υπόσχεται τίποτα καλό και …
Προοιωνίζει οικονομικές (και όχι μόνον) δυσκολίες.
Τι να ευχηθείς;
Τι να περιμένεις;
Από που;
Είναι που ξεχάσαμε να κοιτάμε και προς τα πάνω!!
Να είμαστε αν(ω)θρωποι.

Η αιτία;

2008-12-12T15:34:00.012+02:00

Έκτη ήδη ημέρα το κράτος σε ομηρία. Μια επανάσταση σε εξέλιξη.
Η γιορτή του χάους, του παραλογισμού.
Η αιτία;
Την αφορμή την ξέρουμε: ο τσαμπουκάς και η νοοτροπία.
Και τώρα;
Να δεχτούμε ότι όλα «ήταν μια παρεξήγηση»; Ότι …«ο Θεός επέφερε αυτό το αποτέλεσμα»;
Ν’ ακολουθήσουμε όλοι το Πατρινό μοντέλο της αυτοδικίας;
Θα ψάξει κανείς βαθύτερα;

Μια βδομάδα στην Ήπειρο

2008-12-09T08:47:00.007+02:00

Αποφασίστηκε τελευταία στιγμή.
Η υπεύθυνη δεν μας ζήτησε ούτε προκαταβολή.
Τα μαζέψαμε λοιπόν «εν μία νυκτί» και Δευτέρα πρωί ξεκινήσαμε για Ιωάννινα.
Η Εγνατία τελειώνει έξω από τα Γρεβενά στα οποία και ρίξαμε μια σύντομη ματιά. Μετά μπαίνεις στην παλιά εθνική που σε βγάζει πάνω από το Μέτσοβο. Έτσι κι αλλιώς σχεδίαζα η πρώτη στάση μας να είναι εκεί. Διαλέξαμε μια ταβερνούλα από τις γύρω από την πολύβουη πλατεία και …τιμήσαμε τα τοπικά προϊόντα.
Φύγαμε κάπως βιαστικά γιατί είχαμε ακόμα πολύ δρόμο και, όπως αποδείχτηκε, αρκετή ταλαιπωρία. Σουρούπωνε όταν φτάσαμε στη πόλη. Στην περιοχή έχουν πρόβλημα με τις οδικές σημάνσεις και δυσκολευτήκαμε να βρούμε την έξοδο προς Πέραμα και τον ξενώνα «Πέρσα» όπου και είχαμε κλείσει δωμάτιο.
Όταν βρήκαμε επιτέλους το …«δωμάτιο ύπνου» (περιέργως έτσι ονομάζονται στο χωριό!!), ξεκουραστήκαμε ύστερα από οδήγηση 440 περίπου χλμ και, αν και ήταν σχετικά νωρίς, δεν το κουνήσαμε από κει μέχρι την επομένη.
Ημέρα Τρίτη. Εξερευνήσαμε την πόλη των Ιωαννίνων η οποία απέχει 5 περίπου χλμ. Η πρώτη μου εντύπωση είναι η εικόνα μιας μπερδεμένης και δύσκολης πόλης τουλάχιστον για όσους κυκλοφορούν με αυτοκίνητο. Επίσης, πράγμα παράξενο για τα δικά μας δεδομένα, μου φάνηκε πως δεν έχουν «ενσωματώσει» στο πολεοδομικό ιστό την λίμνη για την οποία κατά τα άλλα νοιώθουν περήφανοι. Ελάχιστα τα μαγαζιά δίπλα σ’ αυτήν. Μια-δυο καφετέριες στη σκιά του κάστρου και μερικά εστιατόρια στη βόρεια πλευρά της πόλης. Σ’ ένα απ’ αυτά φάγαμε το μεσημέρι και διαλέξαμε απ’ το λιτό του μενού μοσχαράκι στρογκανόφ και συκωτάκι μόσχου. «Από ψάρια;» ρώτησα. «Τίποτα» μου απάντησαν, άλλωστε «μόνο οι νησιώτες τα τρώνε». Οι «νησιώτες» είναι μια ζωντανή κοινότητα 250 περίπου ατόμων που μένουν στο νησάκι της λίμνης το οποίο βρίσκεται κοντύτερα στην ανατολική της ακτή, δυο-τρεις απλωτές από την Αμφιθέα. Μεταξύ Αμφιθέας και νησιού υπάρχει πορθμείο που όμως δεν λειτουργούσε. Εμείς πήραμε την επομένη το καραβάκι που ξεκινά από τον μώλο των Ιωαννίνων και κάνει τακτικά αυτό το δρομολόγιο, κάθε μία και πολλές φορές κάθε μισή ώρα. Το επισκεφθήκαμε για να το γνωρίσουμε, για να δούμε το μουσείο του Αλί Πασά (στο μέρος όπου σκοτώθηκε) και για να φάμε την τοπική σπεσιαλιτέ: βατραχοπόδαρα τα οποία γίνονται τηγανητά αφού πρώτα «κλειστούν» σε μια κρούστα από σιμιγδάλι, αυγό και (πολύ) αλάτι. Εκτός απ’ αυτά, που τα θεωρώ πια υπερεκτιμημένα σαν έδεσμα, φάγαμε πάπια στη γάστρα και αρνάκι φούρνου. Για κάποιο λόγο δεν ήθελα να δοκιμάσω τα ψάρια τους.
Το απόγευμα ξεκινήσαμε για Ηγουμενίτσα. Το μπες-βγες στην Εγνατία συνεχίστηκε έως τέλους της διαδρομής. Απ’ την ίδια την πόλη δεν είδαμε πολλά καθώς είχε ήδη βραδιάσει. Συναντηθήκαμε όμως με δικούς μας ανθρώπους και τα είπαμε για λίγο. Συνάντηση είχαμε και την άλλη μέρα, στα Γιάννενα, με μια φίλη απ’ την Καβάλα που σπουδάζει εκεί. Μαζί της αλλά και μόνοι μας γυρίσαμε (πάλι) όλo το κέντρο. Διασχίσαμε το κάστρο που περικλείει την παλιά πόλη, κατεβήκαμε την Καραμανλή και αράξαμε σε κεντρική καφετέρια στη πλατεία Μαβίλη. Για να ξεκουραστούμε και για να προφυλαχθούμε από το ψιλόβροχο που σήμερα ήταν κάπως εντονότερο. «Εδώ πάντα έτσι είναι» μας είπαν. Αλλά από δω και πέρα η βροχή γίνεται όλο και πιο έντονη. Αν και ποτέ τέτοια που να μη μας αφήνει να βγούμε έξω.
Το μεσημέρι διαλέξαμε το μόνο εστιατόριο που λειτουργεί στη σκιά του τείχους απ’ την πλευρά της λίμνης, στην μονοδρομημένη Διονυσίου Φιλοσόφου. Πήραμε καπνιστό σολομό με ζυμαρικά και ρολό ψαρονέφρι με πουρέ. Μακάρι να μπορούσα να φάω και δεύτερο πιάτο.
Την άλλη μέρα, Παρασκευή, ξεκινήσαμε για Ζαγοροχώρια. Επισκεφθήκαμε την Κόνιτσα και το πολυφωτογραφημένο της γεφύρι. Στη επιστροφή και λίγο έξω απ’ την Κλειδωνιά ανεβήκαμε σε ένα όμοιο τοξωτό γεφύρι που ήταν η πρώτη ζεύξη του Βοϊδομάτη. Μετά στον Βίκο και στο Μεγάλο Πάπιγκο. Ο δρόμος είναι όλο κλειστές στροφές καθώς κατεβαίνεις και ξανανεβαίνεις την χαράδρα που διαρρέει ο παραπόταμος του Αώου, το μόνο ποτάμι με πόσιμο νερό στην Ελλάδα. Καθώς δεν είμαστε τύποι της αναρρίχησης και της εντατικής πεζοπορίας, σταματήσαμε εκεί υπό την σκέπη της Καμήλας μέσα στο εθνικό δρυμό Βίκου-Αώου. Σαν γνήσιοι τουρίστες αγοράσαμε τοπικά προϊόντα, βγήκαμε φωτογραφίες και φάγαμε σε μια από τις παραδοσιακές ταβερνούλες, τι άλλο, φασολάδα, γίδα βραστή και σπιτική τυρόπιτα. Μετά επισκεφθήκαμε και το Μικρό Πάπιγκο που στην πραγματικότητα δεν είναι ένα άλλο χωριό αλλά ο πάνω «μαχαλάς» του Μεγάλου. Εδώ δεν υπάρχουν αυτοκίνητα. Στη μικρή μας βόλτα είδαμε και το γραφείο της WWF, ενημερωθήκαμε για την περιοχή και μάθαμε για το «Ρογκοβό Οβίρες». Μια τοποθεσία δηλαδή, πιο γνωστή σαν «κολυμπήθρες» που βρίσκεται μεταξύ μικρού και μεγάλου Πάπιγκου. Εκεί το ποτάμι δημιούργησε μικρές λιμνούλες με λεία, μαρμάρινα, άσπρα τοιχώματα και αρκετό βάθος που το Καλοκαίρι ιδίως μαζεύει επισκέπτες και …κολυμβητές.
Την άλλη μέρα πήγαμε τελικά και στο σπήλαιο. Αξιοποιημένο, μεγάλο σε μήκος, πολυεπίπεδο, αξιόλογο, κουραστικό. Θέλεις μια ώρα να το διασχίσεις. Και θέλει 7 euros για να μπεις. Από κει πήγαμε πάλι στο κάστρο, στην ακρόπολη των Ιωαννίνων, και το …εξερευνήσαμε καλύτερα αυτή την φορά αν και ο χρόνος μας πίεζε. Είχαμε ραντεβού με φίλους στο κέντρο. Συναντηθήκαμε λίγο πιο πάνω από το Ρολόι, μας πήγανε στην Αμφιθέα μια βόλτα και επιστρέψαμε στην πόλη. Μας οδήγησαν για φαγητό σε ένα φοιτητικό στέκι όπου το μενού είναι κοντοσούβλι στη λαδόκολλα. Η μόνη σου επιλογή είναι σχετική με το είδος του κρέατος. Χοιρινό, αρνάκι, κοτόπουλο ή λουκάνικο. Πήραμε απ’ όλα. Υπέροχες γεύσεις, έξυπνη επαγγελματική ιδέα.
Το βράδυ συναντηθήκαμε με άλλους φίλους τους οποίους είδαμε και την επομένη και μας κάνανε το τραπέζι. Έτσι ήσυχα και με παρέα κύλησε η Κυριακή. Καθώς ήμασταν κουρασμένοι μαζευτήκαμε νωρίς για ύπνο.
Δευτέρα. Πέρασε κιόλας η εβδομάδα. Τακτοποιήσαμε τις οικονομικές εκκρεμότητες, φορτώσαμε και, με πάνω από 963 χλμ στο μετρητή, πήραμε το δρόμο της επιστροφής από την εθνική οδό Ιωαννίνων-Τρικάλων. Με βροχή βέβαια. Και ομίχλη. Μέσα από την οποία βγήκαμε ύστερα από αρκετά χλμετρα, καθώς ο ανηφορικός δρόμος μας έβγαλε πάνω απ’ αυτήν. Τώρα την βλέπαμε από ψηλά να σκεπάζει όλη την κοιλάδα.
Συνεχίσαμε μέχρι Μέτσοβο. Κι αυτό θέλαμε να το δούμε καλύτερα. Το διασχίσαμε με τ’ αμάξι, το περπατήσαμε αρκετά, του αφιερώσαμε λίγη ώρα παραπάνω. Τέλος κάτι πήραμε, κάτι ήπιαμε και ξεκινήσαμε πάλι. Κάναμε ένα διάλειμμα γύρω στις 2:00'μμ για φαγητό στα Σιάτιστα. Ζυγούρι με πράσα, υπέροχο χοιρινό κοντοσούβλι, τοπικό κόκκινο κρασί και Μπάτσιος στο σαχανάκι, ένα ντόπιο αλμυρό τυρί με έντονη γεύση.
Αυτή ήταν και η τελευταία στάση μας. Ύστερα από ώρες οδήγησης φτάσαμε σπίτι μας χωρίς απρόοπτα. Όταν πάρκαρα τελικά, είχαμε συμπληρώσει 1.427,3 χλμ.

Εμπρός καλά μου πόδια

2008-11-22T09:15:00.005+02:00

Κτυπά κυρίως τους ηλικιωμένους. Την συχνότητάς της και την σοβαρότητα της πάθησης δεν την αντιλαμβάνεσαι παρά μόνον όταν κάποιος δικός σου άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με το συγκεκριμένο πρόβλημα. Κι όταν ο πόνος κάνει αδύνατο το βάδισμα και καθηλώνει τον ασθενή στο κρεβάτι ή τον στέλνει σε νοσοκομείο για επέμβαση αρθροπλαστικής στα γόνατα, συνειδητοποιείς την αξία αυτών των αρθρώσεων που πριν δεν υπολόγιζες. Όπως επίσης και την ανάγκη για κάποια άλλη λύση, λιγότερο επώδυνη και, γιατί όχι, αναίμακτη.
«Να μη τα κουράζεις» είναι η συνήθης παραίνεση των ορθοπεδικών. Μα πως γίνεται αυτό;
Ε, λοιπόν φαίνεται πως κάποιοι βάλθηκαν ν’ απαντήσουν σ’ αυτό.
Γιατί, σύμφωνα με δημοσίευμα τοπικής εφημερίδας, η Honda παρουσίασε ένα ρομποτικό βοήθημα βάδισης που υποστηρίζει το σώμα, μειώνει την καταπόνηση των γονάτων και επιτρέπει στους χρήστες να ανεβαίνουν σκαλιά χωρίς προσπάθεια (και όχι μόνον). Το σύστημα μοιάζει με σέλα ποδηλάτου συνδεμένη με μηχανικά παπούτσια (αντί για πεντάλ). Αν και προορίζεται για εργάτες της βαριάς βιομηχανίας εκτιμάται ότι στο μέλλον οι συσκευές αυτού του είδους θα γίνουν μόδα στους ηλικιωμένους, οι οποίοι και τείνουν να γίνουν ή κύρια πληθυσμιακή ομάδα στην Ιαπωνία αλλά και αλλού. Το ίδιο άρθρο αναφέρει ότι και άλλες εταιρείες έχουν κυκλοφορήσει παραπλήσια μηχανήματα όπως το ρομποτικό πατίνι της Toyota και ο μεταλλικός εξωσκελετός HAL της Cyberdyne. Άλλος ένας εξωσκελετός, ο XOS, αναπτύσσεται από την εταιρεία ρομποτικής Sarcos για στρατιωτική όμως χρήση.
Βέβαια δεν γίνεται κανένας λόγος για τις …τιμές τους
Κι απ’ ό,τι φαίνεται είναι μακρύς ακόμα ο δρόμος μέχρι τέτοιου είδους βοηθήματα να υπαχθούν σ’ αυτά που χορηγούν τα ασφαλιστικά ταμεία μας!!
Χμμμ. Μάλλον βιάστηκα να χαρώ.

Πηγή: Εφημερίδα «Το Χρήμα» (αρ.φ. 2.164)

4 χιλιόμετρα

2008-11-11T22:06:00.003+02:00

Ημέρα Τρίτη και για τρίτη φορά έκανα αυτή την διαδρομή των 4ων χιλιομέτρων. Με τα πόδια βεβαίως-βεβαίως!!
Μου καλάρεσε και προσπαθώ να το καθιερώσω. Αν και φαντάζομαι ότι καθώς θα σφίγγουν τα κρύα και θα «χαλάει» ο καιρός θα γίνεται όλο και πιο δύσκολο (για να μη πω αδύνατο).
Πάντως σήμερα, παρ' όλο το ψυχρό αεράκι, το επιχείρησα. Γιατί να μην έχω πάρει μαζί μου τον σκούφο μου;
Το αυτοκίνητο με άφησε έξω από το φιλικό σπίτι στον Άγ.Λουκά λίγο πιο πάνω από το στρατόπεδο. Ήταν δέκα και είκοσι (10:20’ πμ). Πήρα την μικρή και απότομη ανηφορίτσα στα δεξιά, έστριψα πάλι δεξιά και οδηγήθηκα στον κεντρικό, κάτω από το νέο νοσοκομείο.
Ανέβηκα σιγά-σιγά μέχρι τα φανάρια του Αγ.Σίλα.
Βγάζω την συνολική διαδρομή σε κάτι λιγότερο από μια ώρα με σταθερό βάδισμα. Μέχρι εδώ είχε περάσει ήδη ένα τέταρτο. Κι ήταν αυτό το δυσκολότερο κομμάτι. Στη συνέχεια θα είχα με το μέρος μου την …βαρύτητα.
Άρχισα να κατηφορίζω λοιπόν. Κάπου στη πορεία αναγκάστηκα να φορέσω την αντιανεμική κουκούλα του μπουφάν γιατί τα αυτιά μου είχαν αρχίσει να πονάνε από το κρύο. Παρ’ όλη την ψυχρούλα πάντως, ο καιρός ήταν «καλός». Ευχάριστα λοιπόν και με άνεση (μέσα στο επόμενο τέταρτο) έφτασα στη θέση «Θέα». Το μέρος δεν λέγεται άδικα έτσι. Την άλλη φορά σκέφτομαι να έχω μαζί μου την φωτογραφική.
Συνέχισα φτάνοντας στο «Εγνατία» και λίγο πιο κάτω διέσχισα κάθετα την «7ης» και πέρασα στη περιοχή της «Δεξαμενής». Τώρα προχωρούσα μέσα στον οικοδομικό ιστό της πόλης. Πριν φτάσω στην κορυφή της «Υψηλάντου» είχε περάσει και το τρίτο τέταρτο. Κουρασμένος και ευχαριστημένος ξεκίνησα το τελευταίο κομμάτι.
Λίγο αργότερα και πριν συμπληρωθεί η ώρα, ήμουν στη ζεστασιά του διαμερίσματός μας.

28η Διαδρομή

2008-10-28T23:34:00.008+02:00

Μέρα επετειακή, αργίας και χουζουρέματος.
Οι συνεννοήσεις για την διαχείρισή της έγιναν τα δυο τελευταία βράδια. Λεπτομέρειες και ώρα αναχώρησης θα είχαμε με το τηλεφώνημα της τελευταίας στιγμής.
«Μετά την παρέλαση» έλεγε η απόφαση. Ο πλοηγός μας είχε ήδη έτοιμο το βασικό πλάνο και τις εναλλακτικές.
Όταν έπεσε το σύνθημα, ξεκινήσαμε για Παλαιοχώρι μέσω Ελευθερούπολης.
Η όλη διαδρομή ήταν υπέροχη και ο καιρός μαζί μας. Τα δέντρα με τα φθινοπωρινά τους χρώματα, η κίνηση στους δρόμους ελάχιστη.
Όταν φτάσαμε, ανεβήκαμε στο δάσος με τις καστανιές πάνω από το χωριό όπου, όπως μάθαμε, δυο μέρες πριν διοργανώθηκε η «γιορτή του κάστανου». Η εξέδρα ήταν ακόμα εκεί. Μόνιμα ξύλινα τραπεζοκαθίσματα ήταν εκεί. Και παντού μπορούσες να δεις κάστανα καθαρισμένα, ακόμα και ψημένα κοντά στις σβησμένες πια εστίες. Και φυσικά, ένα σωρό πεσμένα από τα δέντρα, ντυμένα με το προστατευτικό τους περίβλημα.
Εκεί ήταν το ραντεβού με την υπόλοιπη παρέα.
Όταν ήρθαν πήραμε να περικυκλώσουμε το Παγγαίο, με κατεύθυνση το Καλαμπάκι. Στη διαδρομή κόψαμε για Άγ.Αθανάσιο και λίγο πριν το χωριό κάναμε δεξια στο δρόμο που συναντά την εθνική. Την διασχίσαμε κάθετα συνεχίζοντας προς το Κεφαλάρι με τα πολλά νερά και τις νόστιμες πέστροφες.
Είχε μεσημεριάσει πια. Κι επειδή τέτοιες μέρες όλοι σκέφτονται το «φαγητό έξω», όπως είχα προειδοποιήσει, όλα τα μαγαζιά ήταν γεμάτα. Είπαμε να δοκιμάσουμε ένα από τα δυο που είναι στα δεξιά, πάνω στο ποτάμι, ακριβώς μετά την γεφυρούλα. Αυτό δίπλα στη όχθη με το όνομα «Ποταμός» δεν είχε τραπέζι για μεγάλη παρέα και δεν άφηνε να ενώσουμε κάποια(!!). Καθίσαμε λοιπόν στο διπλανό, στα «Πλατάνια». Αν εξαιρέσουμε την ταλαιπωρία της αναμονής (κάναμε πάνω από μία ώρα για να πάρουμε όλα όσα παραγγείλαμε) τα πάντα ήταν υπέροχα. Και οι σαλάτες του και τα κρεατικά και το χύμα κρασάκι. Και οι πέστροφες βεβαίως-βεβαίως (οι οποίες όμως οφείλω να ομολογήσω ότι ήταν κάτω του αναμενόμενου μεγέθους. Ίσως λόγω της ημέρας).
Και οι τιμές καταπληκτικές. Μας βγήκε 8,00 ευρώ στο άτομο και δεν είμαστε απ’ αυτούς που τρώνε …ελαφρά.
Η επιστροφή ήταν σύντομη. Αλλά όχι η συνηθισμένη.
Για πρώτη φορά οδήγησα στο νέο δρόμο που παρακάμπτει την Λυδία, τα αρχαία των Φιλίππων και τις Κρηνίδες. Κάναμε και μια στάση στον Αμυγδαλεώνα για γλυκό (που πήραμε μαζί μας για το σπίτι) και τέλος για σήμερα.

Happy Birthday

2008-10-15T22:18:00.009+03:00

Ο πίνακας όπως και το παρακάτω post είναι εμπνευσμένος από το κλασικό έργο.
Δημοσιεύεται εδώ ..."επί τη επετείω" με θαυμασμό (κι ευγνωμοσύνη). Έβεν έζερ.

Γνωστή σκηνή. Αναγνωρίσιμη.
Το ένα χέρι τ’ άλλο θ’ ακουμπήσει.
Η Δύναμη τ’ αδύναμο θα πλημμυρίσει και Δύναμη θα εξακολουθεί.
Στ’ άψυχο θα μπει ψυχή, στο άζωτο ζωή, στο χώμα λογική, σοφία στο μη-ον που ον θα ονομαστεί και τα πάντα θα ονομάσει και θα εξουσιάσει με σιδηρά πυγμή.
Στον Παράδεισο κι όμως θα δελεαστεί. Θα προδοθεί και θα προδώσει.
Κι όταν η Αγάπη τον Δρόμο παρουσιάσει η σκηνή θα επαναληφθεί.
Τώρα τ’ αδύναμο πρέπει να πλησιάσει. Ευκαιρία να ξαναζήσει, να αναγεννηθεί

Internet “On The Go”

2008-10-06T18:53:00.004+03:00

Μια και το να πηγαίνω Θάσο έχει γίνει πια ρουτίνα και αφού δεν μπορώ πλέον χωρίς internet για μεγάλα χρονικά διαστήματα, έψαχνα, καιρό τώρα, τον «καλύτερο» τρόπο για να ‘χω την σύνδεση που ήθελα.
Κατέληξα στο “On The Go”. Το οικονομικό πρόγραμμα των 5GB υποσχόταν απεριόριστη χρήση μέχρι τέλους Σεπτεμβρίου και την δυνατότητα για μετάβαση σε φθηνότερο αμέσως μετά. Φαινόταν ιδανικό για μένα και το (α)φορητο παμπάλαιο laptop του γαμπρού μου που χρησιμοποιώ στο νησί και που ήταν μόνιμα συνδεμένο σε μια γωνιά του πατρικού του.
Σκέφτηκα ότι έτσι από την μια δεν επιβαρύνω κανέναν και από την άλλη μπορώ να εκμεταλλευτώ την προσφορά για τους καλοκαιρινούς μήνες αφού αυτοί με ενδιαφέρουν περισσότερο.
Δεν σκέφτηκα ότι σε ‘κείνη την περιοχή που μένουμε δεν είναι εφικτή η 3G σύνδεση. Κάποιες φορές δεν υπάρχει καν σήμα.
Μα κι όταν παρ’ όλα αυτά επιτυγχανόταν σύνδεση (2G πάντα) οι σελίδες του Explorer συνήθως …δεν «άνοιγαν». Ένα μήνυμα εμφανιζόταν ζητώντας κάποιον μυστηριώδη κωδικό.
Στον ΓΕΡΜΑΝΟ δεν ξέρανε τίποτα γι’ αυτό. Κάτι μου είπανε για αναβαθμίσεις αλλά αποδείχθηκε άσχετο.
Τεσπα. Το καλοκαίρι πέρασε κι ο χρόνος της προσφοράς το ίδιο. Σήμερα λοιπόν ζήτησα την μετατροπή. Ίσως για του χρόνου βρεθεί κάτι καλύτερο.

Update (14 Οκτωβρίου):
Τελικά το πρόβλημα με τον "μυστηριώδη κωδικό" ήταν παιδαριώδες. Όπως και η λύση του. Στη πραγματικότητα επρόκειτο για μια δικλείδα ασφαλείας του λειτουργικού για την προστασία …των ανηλίκων. Τζάμπα έχασα το καλοκαίρι!!

Nέα λογική

2008-10-01T12:45:00.004+03:00

Το περίφημο κριτήριο αθωότητας δεν ισχύει πλέον.
Τουλάχιστον όχι αυτούσιο.
Το «όλοι είναι αθώοι μέχρις αποδείξεως του εναντίου» διαμορφώθηκε στο «όλοι οι Άραβες είναι ένοχοι μέχρι να αποδείξουν το αντίθετο».
Αυτό λένε οι νέοι κανονισμοί του FBI (45 σελίδες) που τέθηκαν και επίσημα από σήμερα σε ισχύ.
Αυτή είναι η νέα λογική. Ο νέος τρόπος σκέψης.
Τώρα το «ό,τι ηθικό και νόμιμο» έχει μετατραπεί στο «ό,τι νόμιμο και ηθικό».
Δεν ξέρω πότε ξεκίνησε αυτή η μετάλλαξη.
Το παλαιότερο σχετικό «δείγμα» που φέρνω στο μυαλό μου είναι η παροιμιώδης πια φράση του G. Οrwell στη Φάρμα του, το: «όλα τα ζώα είναι ίσα αλλά μερικά είναι πιο ίσα από τα άλλα»
Καλό μήνα.

Πηγή: Εφημερίδα «Κόσμος του Επενδυτή» (αρ.φ. 306)

Φύλακας Άγγελος

2008-09-29T11:46:00.007+03:00

Άλλο ένα chain mail στη θυρίδα μου σήμερα. Έριξα μια φευγαλέα ματιά θεωρώντας ότι ήξερα ήδη το περιεχόμενό του. Πόσο διαφορετικό θα μπορούσε άλλωστε να είναι;
Έμεινα όμως να το διαβάζω και, παρά τα όσα πιστεύω
για τα chains mails, το δημοσιεύω (μέρος του) εδώ.
Πρώτον γιατί δεν είναι το …κλασικό chain mail. Δεν υπόσχεται πλουτισμό, δεν απειλεί με κακοτυχία, δεν «βοηθά» αναξιοπαθούντα παιδάκια με 5 cents για κάθε κλικ.
Και δεύτερον για την φράση του:
«οι άνθρωποι έρχονται στη ζωή μας είτε για κάποιο λόγο, είτε για ορισμένο χρόνο, είτε για πάντα».
Δεν ξέρω αν αυτή η άποψη (απόλυτα ή «κατά μέρος») ισχύει ή όχι. Πολλές φορές πάντως ένοιωσα έτσι για τους γύρω μου. Κι άλλες τόσες μπήκα εγώ σε μια απ’ αυτές τις θέσεις. Και μπορώ να πω αναπολώντας το παρελθόν πως είμαι ευγνώμων γι όσους, φίλους ή συγγενείς ή συναδέλφους ή γνωστούς (ή και αγνώστους), έπαιξαν τον «ρόλο» τους στη δική μου ζωή.
«Τιμής ένεκεν» λοιπόν:

ΦΥΛΑΚΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ
Οι άγγελοι υπάρχουν, αλλά μερικές φορές δεν έχουν φτερά κι έτσι τους ονομάζουμε φίλους. Είσαι ένας από αυτούς.
Οι άνθρωποι έρχονται στη ζωή μας είτε για κάποιο λόγο, είτε για ορισμένο χρόνο, είτε για πάντα. Όταν ξέρεις αυτό, ξέρεις και τι να κάνεις για τον κάθε άνθρωπο.
_Όταν κάποιος είναι στη ζωή μας για κάποιο λόγο, συνήθως απαντά σε μία ανάγκη μας που με κάποιο τρόπο έχουμε εκφράσει. Έχει έρθει για να μας βοηθήσει σε μια δυσκολία, να παρέχει καθοδήγηση ή υποστήριξη, για να μας συνδράμει φυσικά, συναισθηματικά ή πνευματικά. Μοιάζει Θεόσταλτος και είναι. Είναι εκεί για το λόγω ακριβώς που τον χρειαζόμασταν.
Μετά, χωρίς να κάνουμε κάτι λάθος και ίσως ακόμα σε μια άβολη στιγμή και παρ' ότι μπορεί να πληγωθούμε, η σχέση θα τελειώσει. Κάποιος από τους δύο θα πει ή θα κάνει κάτι που θα βάλει τέλος. Μπορεί ο άνθρωπος αυτός να πεθάνει. Μπορεί απλώς να φύγει μακριά μας. Κάποιες φορές, μπορεί να ενεργήσει με τέτοιον τρόπο που να μας αναγκάσει να πάρουμε θέση. Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε είναι ότι, η ανάγκη μας βρήκε ανταπόκριση, η επιθυμία μας εκπληρώθηκε, οπότε η δουλειά του ανθρώπου αυτού τελείωσε. Η προσευχή μας πήρε απάντηση και είναι ώρα να προχωρήσουμε.
_Όταν κάποιος είναι στη ζωή μας για ορισμένο χρόνο, αυτό σημαίνει ότι ήρθε η ώρα να ωριμάσουμε, να μοιραστούμε και να μάθουμε.
Μπορεί να μας φέρει μια ειρηνική εμπειρία, ή να μας κάνει να γελάμε.
Θα μας μάθει να κάνουμε κάτι που δεν κάναμε ως τώρα και πάντως η παρουσία του θα μας δώσει μεγάλη χαρά.
Παρ' ότι μπήκε στη ζωή μας για ορισμένο χρόνο, το έργο του ήταν σπουδαίο.
_Όταν κάποιος είναι στη ζωή μας για πάντα, μας διδάσκει μαθήματα ζωής. Θα μας διδάξει αυτά, πάνω στα οποία πρέπει να χτίσουμε στέρεα συναισθηματικά θεμέλια.
Η δουλειά μας είναι να δεχτούμε το μάθημα, να αγαπήσουμε τον άνθρωπο αυτό και να εφαρμόσουμε όσα μάθαμε στη σχέση μας μαζί του, σε όλες τις σχέσεις και όλα τα πεδία της ζωής μας.
Λένε ότι, η αγάπη είναι τυφλή, αλλά η φιλία διαισθητική.
Είτε είναι για κάποιο λόγο, είτε για κάποιο χρόνο, είτε για μια ζωή, σ' ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία αυτής της εμπειρίας.
Σ' ευχαριστώ που είσαι μέρος της ζωής μου.
-
Ποτέ δεν ξέρεις πότε είναι κοντά σου ο Φύλακας άγγελός σου, γι' αυτό πρέπει να δοκιμάζεις.
Στείλε αυτό το κείμενο σε όλους σου τους φίλους, συμπεριλαμβανομένου και αυτού που το έστειλε σ' εσένα.
Αν δεν πάρεις καμία απάντηση, θα πρέπει να δουλέψεις πάνω στις σχέσεις σου με τους ανθρώπους.
Αν πάρεις 2 απαντήσεις, ίσως θα πρέπει να στραφείς περισσότερο προς τα έξω.
Αν πάρεις 4 απαντήσεις, έχεις διαλέξει καλά τους φίλους σου.
Αν πάρεις 6 απαντήσεις, έχεις καταφέρει να είσαι πολύ αγαπητός.
Αν πάρεις 8 απαντήσεις, οι άλλοι σε βλέπουν θαυμάσιο (και ίσως γι' αυτό είσαι στη λίστα μου).
Κάτι υπέροχο θα συμβεί σ' εσένα και τους φίλους σου, όταν μοιραστείτε αυτό το κείμενο...

Το επόμενο βήμα

2008-09-09T09:33:00.004+03:00

Το δεύτερο βήμα είχε προγραμματιστεί να γίνει χτες.
Αλλά ο αγώνας σε ομάδες δεν έχει μόνο τα (γνωστά) πλεονεκτήματά του. Ό,τι εδώ είναι κινητήριος δύναμη, μπορεί να εξελιχθεί σε …«αχίλλειο πτέρνα». Η προσπάθεια είναι κοινή. Πρέπει να είναι. Αυτό είναι ο «θεμέλιος λίθος» της ομάδας. Ο καθένας στηρίζεται και στον άλλο. Αδυναμία, ελλείψεις, πρόβλημα σε κάποιο από τα μέλη έχει τις επιπτώσεις του σε όλη την ομάδα. Κι ο «αδύναμος κρίκος» πάντα βρίσκει τρόπο να βάλει την υπογραφή του στο τελικό αποτέλεσμα.
Ακόμα και δυο μόνον άτομα ν’ αποτελούν την ομάδα (ίσως περισσότερο σ’ αυτές τις περιπτώσεις), δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στο όποιον προκείμενο αγώνα, αν δεν είναι σύμφωνοι. Και πέρα από σύμφωνοι και «ικανοί» να διαχειριστούν ό,τι η λέξη αγώνας περικλείει.
Αλλιώς;
Αλλιώς δεν υπάρχει επόμενο βήμα.

Κορώνεια 2013

2008-09-05T10:37:00.006+03:00

Ποιος είπε ότι η Κορώνεια πέθανε;
Κακίες!!
«Η Κορώνεια θα συνεχίσει να ζει κόντρα στις Κασσάνδρες».
Αυτό δήλωσαν όλοι οι …«επί τόπου», με αφορμή την έναρξη των έργων ευθύνης της νομαρχίας για την αποκατάσταση της λίμνης.
Και υποσχέθηκαν:
«θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις στα επόμενα χρόνια, ώστε να την βοηθήσουμε να ζήσει».
Φυσικά εννοούσαν να …ξαναζήσει.
Πότε;
Μα …το 2013!!
Σύμφωνα με την αισιόδοξή τους (όπως δήλωσαν) άποψη, «τουλάχιστον μέχρι το 2013 η Κορώνεια μπορεί να επανέλθει στο επίπεδο όπου βρισκόταν».
Για την ιστορία να σημειώσω ότι το νέο έργο που ξεκίνησε περιλαμβάνει:
_ Την διευθέτηση της ενωτικής τάφρου των δύο λιμνών (Κορώνειας και Βόλβης) που είχε κατασκευαστεί την δεκαετία του 70
_ Έργα διαχ/σης του νερού στους χειμάρρους Σχολαρίου και Λαγκαδικίων, ώστε να τροφοδοτείται επιλεκτικά η Κορώνεια με πλημμυρικές και πλεονάζοντα χωρίς να δημιουργείται πρόβλημα στη Βόλβη
_Έργα ρύθμισης παροχής των νερών της Βόλβης στο Ρήχειο ποταμό.
Τι να προσθέσω εγώ;
Ας πω ένα (όπως σε όλες τις προσευχές): ΑΜΗΝ

Πηγή: Εφημερίδα «ΣΗΜΕΡΑ στη Θεσ/νίκη» (4/9/2008)

Το πρώτο βήμα

2008-09-04T22:32:00.004+03:00

Ο συναγερμός χτύπησε πάλι, νωρίς την Τετάρτη.
Η χρονική συγκυρία ήταν καλή. Είχαμε όλο το χρόνο να αντιδράσουμε νηφάλια και σωστά. Πήραμε το τηλέφωνο που έπρεπε για ενημέρωση και οδηγίες. Κάναμε τις προμήθειές μας σε χρήμα και είδος, ζητήσαμε βοήθεια και κάλυψη και ...«ησυχάσαμε κατά την εντολήν».
Το πρωί ξεκινήσαμε πολύ νωρίς και 9:00’ ήμασταν στη θέση μας.
Μετά από μια ασυνήθιστη γραφειοκρατική ταλαιπωρία, λογιστικά λάθη, καθυστερήσεις, πληρωμές και εξετάσεις πήραμε το ok και αναχωρήσαμε.
Μέχρι το απόγευμα είχαμε αποτελέσματα, την τελική έγκριση και λεπτομερέστερες οδηγίες για τις επόμενες μέρες. Τα πράγματα φαίνεται πως άρχισαν να κυλούν ομαλά.
Δύσκολα αλλά ομαλά.
Είμαστε σε άγνωστα νερά τώρα.
Αλλά σήμερα κάναμε το πρώτο βήμα.

Αίμα κατά παραγγελία

2008-08-29T10:47:00.007+03:00

Μετά το «πλαστικό» αίμα των Άγγλων, μια αμερικάνικη εταιρεία έρχεται, 15 μήνες μετά, να ανακοινώσει την δημιουργία «συνθετικού» αίματος!!
Η εταιρία του L.A. έχει αρκετές πρωτοποριακές μελέτες στο ενεργητικό της και ελπίζει να αξιοποιήσει εμπορικά τις τεχνολογίες βλαστικών κυττάρων.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση της, η Advancet Cell Technology χρησιμοποίησε ανθρώπινα εμβρυικά βλαστοκύτταρα για την μαζική παραγωγή ερυθρών αιμοσφαιρίων. Ερευνητές της εταιρείας και άλλων ερευνητικών ιδρυμάτων (κλινική Mayo, Πανεπιστήμιο του Ιλινόι) αναφέρουν ότι έως και 100 δισεκατομμύρια ερυθρά αιμοσφαίρια παρήχθησαν από μία καλλιέργεια βλαστικών κυττάρων.
Να ‘ναι αυτή η λύση στο πρόβλημα της επάρκειας (και όχι μόνον) αίματος για τις μεταγγίσεις; Θα φανεί. Και ελπίζουμε σύντομα.
(Να σημειωθεί πάντως ότι η δημοσιοποίηση του νέου επιτεύγματος της εταιρείας έγινε λίγες μέρες αφότου η ίδια ανακοίνωσε πως έχει σχεδόν χρεοκοπήσει, γεγονός που εγείρει πολλά ερωτηματικά).

Πηγή: Εφημερίδα «το Χρήμα» (28/8/2008)

One World, One Dream

2008-08-14T10:04:00.011+03:00

Επειδή όταν λέγωσιν, "Ειρήνη και ασφάλεια",
τότε επέρχεται επ' αυτούς αιφνίδιος όλεθρος
___________________________(Α’ Θεσ. ε' 3)._____

Η έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου έγινε, όπως προγραμματίστηκε, στις 8/8/2008. Η ημερομηνία επιλέχτηκε για την «δύναμη» του αριθμού οκτώ (8) που για τους Κινέζους συμβολίζει την ευημερία.
Η μεγάλη αυτή αθλητική γιορτή θέλει να περάσει και σαν το γεγονός που αναπτύσσει την ευγενική και ειρηνική άμιλλα μεταξύ των λαών. Το φετινό τους σύνθημα:
«One World, One Dream» ( Ένας Κόσμος, Ένα Όνειρο).
Κι όμως με την «Έναρξη», παρά την …«δύναμη» του «8», παρά την «Ολυμπιακή Εκεχειρία», δυο (χριστεπώνυμα παρακαλώ) κράτη βρίσκουν «ευκαιρία» να λύσουν τις διαφορές τους με την βία.
Και οι τηλεοράσεις γεμίζουν, εδώ και μια βδομάδα σχεδόν, από την μια με επιδόσεις και ρεκόρς και πανηγυρισμούς και από την άλλη με ερείπια, και εκατόμβες, και λυγμούς.