Μάλλον κυκλοφορεί εδώ και καιρό στο διαδίκτυο αλλά σε μένα έφτασε μόλις σήμερα. Το αναδημοσιεύω αμέσως. Όχι μόνο επειδή μου άρεσε (πολύ), αλλά και γιατί με έκανε να σκεφτώ. Και να …χαμογελάσω.
O Μικρός Σκεπτικιστής
*******************************
Στην κοιλιά μίας εγκυμονούσας γυναίκας, υπάρχουν τρία έμβρυα. Ένα από αυτά είναι ο μικρός πιστός, το άλλο ο μικρός δύσπιστος και το τρίτο ο μικρός σκεπτικιστής.
Ο μικρός δύσπιστος ρωτά: "Πιστεύετε, πράγματι, ότι υπάρχει ζωή μετά την γέννηση;"
Ο μικρός πιστός λέει: "Ναι, βεβαίως υπάρχει. Η ζωή μας εδώ, προορίζεται μόνο για να μεγαλώσουμε και να προετοιμασθούμε για την ζωή μετά την γέννηση για να είμαστε αρκετά δυνατοί για αυτό, το οποίο μας περιμένει".
Ο μικρός σκεπτικιστής: "Σαχλαμάρες, δεν υπάρχει απολύτως τίποτα. Πως μπορεί να είναι μία ζωή μετά την γέννηση;"
Ο μικρός πιστός: "Δεν το γνωρίζω ούτε εγώ. Όμως, σίγουρα θα υπάρχει περισσότερο φως από ότι εδώ. Και ίσως να μπορούμε να περιφερόμαστε και να τρώμε με το στόμα".
Ο μικρός σκεπτικιστής: "Τι ανοησίες! Να περιφερόμαστε, αυτό είναι αδύνατον να συμβεί. Και να τρώμε με το στόμα, τι περίεργη ιδέα! Αφού υπάρχει ο ομφάλιος λώρος, ο οποίος μας θρέφει. Εκτός αυτού, δεν είναι δυνατόν να υπάρχει ζωή πέρα από την γέννηση, διότι ο ομφάλιος λώρος είναι ήδη πολύ κοντός".
Ο μικρός πιστός: "Μα ναι, σίγουρα είναι δυνατόν. Θα είναι, μόνο, όλα λίγο διαφορετικά".
Ο μικρός σκεπτικιστής: "Δεν έχει επιστρέψει ποτέ κανείς μετά την γέννηση. Με την γέννηση τελειώνει η ζωή. Και η ζωή είναι ένα μαρτύριο. Και σκοτεινή."
Ο μικρός πιστός: "Έστω και αν δεν γνωρίζω ακριβώς πώς είναι η ζωή μετά την γέννηση, θα δούμε την μητέρα μας και εκείνη θα μας φροντίζει."
Ο μικρός σκεπτικιστής: "Μητέρα;! Πιστεύεις ότι υπάρχει μητέρα; Τότε, πες μου παρακαλώ πού είναι;"
Ο μικρός πιστός: "Εδώ, παντού, γύρω μας. Βρισκόμαστε μέσα της και ζούμε μέσω εκείνης. Χωρίς εκείνην δεν θα μπορούσαμε να υπάρχουμε."
Ο μικρός σκεπτικιστής: "Βλακείες! Δεν έχω αντιληφθεί τίποτα για μία μητέρα, επομένως, δεν υπάρχει ούτε αυτή.
Ο μικρός πιστός: "Καμιά φορά, όταν δεν μιλάμε καθόλου, μπορείς να την ακούσεις να τραγουδάει. Ή να την αισθανθείς όταν χαϊδεύει τον κόσμο μας."
Τότε, ρωτάει ο μικρός δύσπιστος: "Αν όντως, υπάρχει ζωή μετά την γέννηση, θα τιμωρηθεί ο μικρός σκεπτικιστής επειδή δεν πίστευε σε αυτήν;"
Ο μικρός πιστός: "Δεν ξέρω. Αλλά ίσως να φάει μία στον ποπό για να ανοίξει τα μάτια του και να αρχίσει να ζει."
Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2009
Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009
Βραδινή Περιφορά
Σήμερα το πρωί δεν μπόρεσα να ξεφύγω για τον καθιερωμένο μου περίπατο. Κι εκεί που πίστεψα ότι "έχασα" την μέρα, να που παρουσιάστηκε ή ευκαιρία να "εκμεταλλευτώ" την νύχτα.
Δεν ήταν βέβαια νύχτα όταν ξεκίνησα. Αλλά γρήγορα με πρόλαβε.
Κατέβηκα πρώτα στον "καθρέφτη" και συνέχισα μέχρι το Ωκεανίς. Έκανα δεξιά στην Ερυθρού. Έχοντας αριστερά τη Νομαρχία και το Πάρκο έφτασα μέχρι το Φάληρο. Μέσα στο σούρουπο, με τα φώτα του δρόμου αλλά κι αυτά των διαφόρων μαγαζιών ήδη αναμμένα, τα πάντα φαινόταν διαφορετικά.
Πήρα την παραλιακή μένοντας πάντα στο δεξί πεζοδρόμιο, έφτασα στο Περιστέρι και συνέχισα προς Ιχθυόσκαλα μέχρι να συμπληρώσω το μισάωρο. Τώρα πια δεν κάθομαι να υπολογίσω μέχρι που πρέπει να φτάσω. Έχω μάθει ότι καλύπτω τα 4 χλμ μου, σε συγκεκριμένο χρόνο. Έκανα μεταβολή. Από 'δω είχα μπροστά μου τα φώτα της πόλης που της έδιναν άλλο "χρώμα". Δεξιά μου απλωνόταν ήρεμη η θάλασσα, μαύρο μετάξι, λαμπιρίζοντας κι αντανακλώντας σκιές και φόβους. Λίγα άτομα περπατούσαν κοντά μου, ο καθένας στο δικό του ρυθμό. Η βουή των κεντρικών δρόμων γινόταν όλο και πιο έντονη. Ούτε κατάλαβα πως έφτασα πίσω.
Ανηφόρισα.
Δεν ήταν βέβαια νύχτα όταν ξεκίνησα. Αλλά γρήγορα με πρόλαβε.
Κατέβηκα πρώτα στον "καθρέφτη" και συνέχισα μέχρι το Ωκεανίς. Έκανα δεξιά στην Ερυθρού. Έχοντας αριστερά τη Νομαρχία και το Πάρκο έφτασα μέχρι το Φάληρο. Μέσα στο σούρουπο, με τα φώτα του δρόμου αλλά κι αυτά των διαφόρων μαγαζιών ήδη αναμμένα, τα πάντα φαινόταν διαφορετικά.
Πήρα την παραλιακή μένοντας πάντα στο δεξί πεζοδρόμιο, έφτασα στο Περιστέρι και συνέχισα προς Ιχθυόσκαλα μέχρι να συμπληρώσω το μισάωρο. Τώρα πια δεν κάθομαι να υπολογίσω μέχρι που πρέπει να φτάσω. Έχω μάθει ότι καλύπτω τα 4 χλμ μου, σε συγκεκριμένο χρόνο. Έκανα μεταβολή. Από 'δω είχα μπροστά μου τα φώτα της πόλης που της έδιναν άλλο "χρώμα". Δεξιά μου απλωνόταν ήρεμη η θάλασσα, μαύρο μετάξι, λαμπιρίζοντας κι αντανακλώντας σκιές και φόβους. Λίγα άτομα περπατούσαν κοντά μου, ο καθένας στο δικό του ρυθμό. Η βουή των κεντρικών δρόμων γινόταν όλο και πιο έντονη. Ούτε κατάλαβα πως έφτασα πίσω.
Ανηφόρισα.
Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009
Λευκάδα
Η περιπέτεια άρχισε πολύ νωρίτερα.
Μέχρι να καταλήξουμε σ' αυτή την 4ήμερη, 2 τουλάχιστον εκδρομές ματαιώθηκαν.
Το δε πρωί της αναχώρησης, έτοιμοι πια με τις αποσκευές στα χέρια, άλλο ένα "χτύπημα". Θα 'πρεπε να μεταβούμε στη Θεσ/νίκη, μια και η εκδρομή θα άρχιζε ουσιαστικά από κει. Το εδώ τουριστικό γραφείο είχε συγκεντρώσει ελάχιστους (μόνο 3) οπότε μας έστελνε εκεί με ιδιωτικό αυτοκίνητο.
Τέλος πάντων ή αναχώρηση έγινε στην ώρα της κι εμείς δεν θέλαμε να χαλάσουμε την διάθεσή μας. Στις θέσεις μας πια, ξεκινήσαμε ν' ακολουθούμε την Εγνατία και περάσαμε από τα νέα κομμάτια της που δεν είχαμε δει την τελευταία φορά. Μέχρι εκεί που την εγκαταλείψαμε (λίγο έξω από τα Γιάννενα) μόνο μια γέφυρα ήταν ημιτελής. Αμέτρητα τα τούνελ. Το τελευταίο και μεγαλύτερο μας είπαν πως είχε 4.600 μέτρα μήκος.
Μας σταμάτησαν στο μουσείο του Βρέλλη. Ακολούθησα χωρίς ενθουσιασμό έχοντας στο νου μου την εικόνα που είχα αποκομίσει απ' αυτό όταν το πρωτοεπισκέφτηκα σε μικρότερη ηλικία. Ευτυχώς δεν έμεινα απ' έξω. Τώρα που δεν επικέντρωσα την προσοχή μου στα εκθέματα και μόνο, μπόρεσα να το εκτιμήσω καλύτερα.
Δίπλα στον Λούρο και λίγο πριν την σήραγγα της Κλεισούρας καθίσαμε για μεσημεριανό. Η σπεσιαλιτέ της περιοχής είναι πέστροφα στα κάρβουνα αλλά δεν την τιμήσαμε. Εκμεταλλευτήκαμε το διάλειμμα για να περπατήσουμε λιγάκι και βγάλαμε όμορφες φωτογραφίες μέσα σ' ένα υπέροχο δασάκι και πάνω σε μια παλιά σιδερένια κρεμαστή (και κινούμενη με το παραμικρό) γέφυρα.
Στη συνέχεια και μια ώρα αργότερα, περάσαμε από την υποθαλάσσια στο Άκτιο της ιστορικής ναυμαχίας, διασχίσαμε την εξίσου ιστορική διώρυγα της Κλεοπάτρας, και κάποιες από τις αλυκές στη λιμνοθάλασσα της περιοχής. Συναντήσαμε κάστρα όπως του Τεκέ, Γρίβα, το της Αγ.Μαύρας και γέφυρες όπως την περιστρεφόμενη που απομονώνει το νησί και τη μεγάλη σε μήκος που οδηγεί στη πόλη της Λευκάδας. Ένα δάσος από κατάρτια ιδιωτικών Yachts πολυτελείας μας υποδέχτηκε.
Εκεί μπροστά ήταν και το ξενοδοχείο. Είχαμε φτάσει νωρίς το απομεσήμερο. Τακτοποιηθήκαμε, ξεκουραστήκαμε και με νέες δυνάμεις βγήκαμε να ψάξουμε και να γνωρίσουμε την πόλη και τους Φίλους. Επιστρέψαμε κατάκοποι.
Ημέρα Δευτέρα. Το πρόγραμμα της εκδρομής δεν μπορούσε να εκτελεστεί κατά γράμμα για διάφορους λόγους. Αφού περάσαμε από κάποια ορεινή μονή (;) που διέθετε και ζωολογικό κήπο, κατεβήκαμε στο Νυδρί. Η παραλιακή διαδρομή ήταν πολύ όμορφη με γραφικά ψαροχώρια στα οποία φαίνεται το χρήμα που έχει πέσει. Απ' ό,τι μας είπαν, το καλοκαίρι έχουν τόσο κόσμο που ούτε να τα διασχίσεις μπορείς, πόσο μάλλον να παρκάρεις. Ο καιρός ήταν με το μέρος μας κι έτσι η προβλεπόμενη κρουαζιέρα ήταν κάτι παρά πάνω από ευχάριστη. Έχοντας δεξιά μας πάντα το νησί της Λευκάδας περάσαμε από την Θηλιά και κατεβήκαμε μέχρι την σπηλιά του υποβρυχίου Παπανικολή στο νότιο μέρος του νησιού Μεγανήσι. Γυρνώντας περάσαμε από την πρωτεύουσά του το Βαθύ όπου αποβιβαστήκαμε για καφεδάκι. Λίγο μετά κυκλώσαμε το Σκορπιό και είδαμε από πολύ κοντά τα άλλα νησιά του κόλπου, το Σκορπίδι, την Μαδουρή, την Σπάρτη.
Ο καπετάνιος-ξεναγός έκανε και χρέη σερβιτόρου στο μαγαζί που καθίσαμε οι περισσότεροι για μεσημεριανό. Κάποιοι μείνανε νηστικοί γιατί οι κατσαρόλες αδειάσανε και κάποιοι άλλοι (όπως κι εγώ) θα μέναμε μόνο με τις σαλάτες και τα ορεκτικά αν δεν ζητούσαμε το λογαριασμό για να φύγουμε. Το απόγευμα ο καιρός χάλασε. Βγήκαμε για μια βόλτα στα βιαστικά να δούμε λίγο την πόλη και καταλήξαμε σε μια πλωτή καφετέρια, πολύ όμορφη. Το βραδινό που σερβίρισε το ξενοδοχείο ήταν κοτόπουλο και δεν μπορούσα να μείνω αμέτοχος. Πήγαμε νωρίς στο κρεβάτι γιατί η επομένη προβλεπόταν ιδιαιτέρως κουραστική.
Και ήταν. Πρώτα μας πήγαν στο Ζάλογγο. Το λεωφορείο έφτασε μέχρι την βάση μιας πέτρινης σκάλας που οδηγούσε στο μνημείο. Ανέβηκα (!) τα 412 σκαλοπάτια μέχρι την κορυφή. Αυτό είναι κάτι που το κάνεις μόνο μια φορά. Εγώ πάντως δεν πρόκειται να το επαναλάβω.
Σειρά είχε το Νεκρομαντείο. Αν και κουρασμένος ανέβηκα στο λοφάκι και περιηγήθηκα στο χώρο. Περνώντας από διαδρόμους, λαβύρινθο και εσωτερικά δωμάτια κατέβηκα μέχρι και στην υπόγεια αίθουσα, την "ιερή κρύπτη".
Μετά από λίγο πήγαμε στις εκβολές του Αχέροντα και με ένα περιηγητικό σκάφος βγήκαμε στη θάλασσα να δούμε τις απόκοσμες γαλάζιες σπηλιές, το παράξενο "δέλτα" του ποταμού των νεκρών αλλά και ν' ανεβούμε ανάποδα, όσο πήγαινε, αυτό τον πλούσιο βιότοπο προς τις πηγές του. Εκεί δίπλα στο ποτάμι μείναμε για φαγητό. Τ' απόγευμα συνεχίσαμε για Πάργα. Μια μικρή βόλτα και έκατσα κάπου για καφέ. Τα πόδια μου δεν αντέχανε άλλο. Ευτυχώς είχα ξαναπάει στην υπέροχη αυτή πόλη και δεν περίμενα να την ανακαλύψω τώρα, σ' αυτό το μισάωρο. Και ξαναπήγα και δεύτερη φορά γιατί απ' την πρώτη είχε μπει στη καρδιά μου και ήθελα να την χαρώ λίγο παραπάνω.
Βεβαίως γύρισα στο ξενοδοχείο κατάκοπος. Πήραμε κάτι απ' έξω και φάγαμε στο δωμάτιο. Τελευταίο βράδυ. Αύριο μας περίμενε ένα μακρύ ταξίδι.
Μετά το πρωινό, η αναχώρηση. Περάσαμε πάλι έξω από την Πρέβεζα την οποία είχαμε δει (εποχούμενοι) μόνο για λίγο κάποια στιγμή και συνεχίσαμε πάνω από την γέφυρα της Δέσπως και μέσα από την σήραγγα του Βράχου. Πριν φτάσουμε Γιάννενα σταματήσαμε κάπου για καφέ και μετά ανεβαίνοντας στην Εγνατία συνεχίσαμε προς Μέτσοβο όπου και σταματήσαμε. Ημέρα Εθνικής εορτής και εδώ το γιορτάζουν κάπως διαφορετικά, πιο …έντονα.
Δεν είχα δυνάμεις να κάνω ούτε βήμα. Η κούραση των ημερών θαρρείς πως τώρα έβγαινε όλη μαζί. Μετακινήθηκα μόνο για να βρω κάποιο παραδοσιακό εστιατόριο. Και το αρνάκι σούβλας και το χύμα κρασί και ό,τι άλλο πήραμε άξιζαν τα λεφτά τους. Μόνο μια στάση κάναμε μετά. Στην είσοδο της Βέροιας. Το τέλος της διαδρομής για τους περισσότερους, η Θεσ/νίκη, για μας (τους 3) δεν ήταν παρά άλλος ένας ενδιάμεσος σταθμός. Τώρα έπρεπε να πάρουμε το υπεραστικό για να γυρίσουμε σπίτι μας.
Μέχρι να καταλήξουμε σ' αυτή την 4ήμερη, 2 τουλάχιστον εκδρομές ματαιώθηκαν.
Το δε πρωί της αναχώρησης, έτοιμοι πια με τις αποσκευές στα χέρια, άλλο ένα "χτύπημα". Θα 'πρεπε να μεταβούμε στη Θεσ/νίκη, μια και η εκδρομή θα άρχιζε ουσιαστικά από κει. Το εδώ τουριστικό γραφείο είχε συγκεντρώσει ελάχιστους (μόνο 3) οπότε μας έστελνε εκεί με ιδιωτικό αυτοκίνητο.
Τέλος πάντων ή αναχώρηση έγινε στην ώρα της κι εμείς δεν θέλαμε να χαλάσουμε την διάθεσή μας. Στις θέσεις μας πια, ξεκινήσαμε ν' ακολουθούμε την Εγνατία και περάσαμε από τα νέα κομμάτια της που δεν είχαμε δει την τελευταία φορά. Μέχρι εκεί που την εγκαταλείψαμε (λίγο έξω από τα Γιάννενα) μόνο μια γέφυρα ήταν ημιτελής. Αμέτρητα τα τούνελ. Το τελευταίο και μεγαλύτερο μας είπαν πως είχε 4.600 μέτρα μήκος.
Μας σταμάτησαν στο μουσείο του Βρέλλη. Ακολούθησα χωρίς ενθουσιασμό έχοντας στο νου μου την εικόνα που είχα αποκομίσει απ' αυτό όταν το πρωτοεπισκέφτηκα σε μικρότερη ηλικία. Ευτυχώς δεν έμεινα απ' έξω. Τώρα που δεν επικέντρωσα την προσοχή μου στα εκθέματα και μόνο, μπόρεσα να το εκτιμήσω καλύτερα.
Δίπλα στον Λούρο και λίγο πριν την σήραγγα της Κλεισούρας καθίσαμε για μεσημεριανό. Η σπεσιαλιτέ της περιοχής είναι πέστροφα στα κάρβουνα αλλά δεν την τιμήσαμε. Εκμεταλλευτήκαμε το διάλειμμα για να περπατήσουμε λιγάκι και βγάλαμε όμορφες φωτογραφίες μέσα σ' ένα υπέροχο δασάκι και πάνω σε μια παλιά σιδερένια κρεμαστή (και κινούμενη με το παραμικρό) γέφυρα.
Στη συνέχεια και μια ώρα αργότερα, περάσαμε από την υποθαλάσσια στο Άκτιο της ιστορικής ναυμαχίας, διασχίσαμε την εξίσου ιστορική διώρυγα της Κλεοπάτρας, και κάποιες από τις αλυκές στη λιμνοθάλασσα της περιοχής. Συναντήσαμε κάστρα όπως του Τεκέ, Γρίβα, το της Αγ.Μαύρας και γέφυρες όπως την περιστρεφόμενη που απομονώνει το νησί και τη μεγάλη σε μήκος που οδηγεί στη πόλη της Λευκάδας. Ένα δάσος από κατάρτια ιδιωτικών Yachts πολυτελείας μας υποδέχτηκε.
Εκεί μπροστά ήταν και το ξενοδοχείο. Είχαμε φτάσει νωρίς το απομεσήμερο. Τακτοποιηθήκαμε, ξεκουραστήκαμε και με νέες δυνάμεις βγήκαμε να ψάξουμε και να γνωρίσουμε την πόλη και τους Φίλους. Επιστρέψαμε κατάκοποι.
Ημέρα Δευτέρα. Το πρόγραμμα της εκδρομής δεν μπορούσε να εκτελεστεί κατά γράμμα για διάφορους λόγους. Αφού περάσαμε από κάποια ορεινή μονή (;) που διέθετε και ζωολογικό κήπο, κατεβήκαμε στο Νυδρί. Η παραλιακή διαδρομή ήταν πολύ όμορφη με γραφικά ψαροχώρια στα οποία φαίνεται το χρήμα που έχει πέσει. Απ' ό,τι μας είπαν, το καλοκαίρι έχουν τόσο κόσμο που ούτε να τα διασχίσεις μπορείς, πόσο μάλλον να παρκάρεις. Ο καιρός ήταν με το μέρος μας κι έτσι η προβλεπόμενη κρουαζιέρα ήταν κάτι παρά πάνω από ευχάριστη. Έχοντας δεξιά μας πάντα το νησί της Λευκάδας περάσαμε από την Θηλιά και κατεβήκαμε μέχρι την σπηλιά του υποβρυχίου Παπανικολή στο νότιο μέρος του νησιού Μεγανήσι. Γυρνώντας περάσαμε από την πρωτεύουσά του το Βαθύ όπου αποβιβαστήκαμε για καφεδάκι. Λίγο μετά κυκλώσαμε το Σκορπιό και είδαμε από πολύ κοντά τα άλλα νησιά του κόλπου, το Σκορπίδι, την Μαδουρή, την Σπάρτη.
Ο καπετάνιος-ξεναγός έκανε και χρέη σερβιτόρου στο μαγαζί που καθίσαμε οι περισσότεροι για μεσημεριανό. Κάποιοι μείνανε νηστικοί γιατί οι κατσαρόλες αδειάσανε και κάποιοι άλλοι (όπως κι εγώ) θα μέναμε μόνο με τις σαλάτες και τα ορεκτικά αν δεν ζητούσαμε το λογαριασμό για να φύγουμε. Το απόγευμα ο καιρός χάλασε. Βγήκαμε για μια βόλτα στα βιαστικά να δούμε λίγο την πόλη και καταλήξαμε σε μια πλωτή καφετέρια, πολύ όμορφη. Το βραδινό που σερβίρισε το ξενοδοχείο ήταν κοτόπουλο και δεν μπορούσα να μείνω αμέτοχος. Πήγαμε νωρίς στο κρεβάτι γιατί η επομένη προβλεπόταν ιδιαιτέρως κουραστική.
Και ήταν. Πρώτα μας πήγαν στο Ζάλογγο. Το λεωφορείο έφτασε μέχρι την βάση μιας πέτρινης σκάλας που οδηγούσε στο μνημείο. Ανέβηκα (!) τα 412 σκαλοπάτια μέχρι την κορυφή. Αυτό είναι κάτι που το κάνεις μόνο μια φορά. Εγώ πάντως δεν πρόκειται να το επαναλάβω.
Σειρά είχε το Νεκρομαντείο. Αν και κουρασμένος ανέβηκα στο λοφάκι και περιηγήθηκα στο χώρο. Περνώντας από διαδρόμους, λαβύρινθο και εσωτερικά δωμάτια κατέβηκα μέχρι και στην υπόγεια αίθουσα, την "ιερή κρύπτη".
Μετά από λίγο πήγαμε στις εκβολές του Αχέροντα και με ένα περιηγητικό σκάφος βγήκαμε στη θάλασσα να δούμε τις απόκοσμες γαλάζιες σπηλιές, το παράξενο "δέλτα" του ποταμού των νεκρών αλλά και ν' ανεβούμε ανάποδα, όσο πήγαινε, αυτό τον πλούσιο βιότοπο προς τις πηγές του. Εκεί δίπλα στο ποτάμι μείναμε για φαγητό. Τ' απόγευμα συνεχίσαμε για Πάργα. Μια μικρή βόλτα και έκατσα κάπου για καφέ. Τα πόδια μου δεν αντέχανε άλλο. Ευτυχώς είχα ξαναπάει στην υπέροχη αυτή πόλη και δεν περίμενα να την ανακαλύψω τώρα, σ' αυτό το μισάωρο. Και ξαναπήγα και δεύτερη φορά γιατί απ' την πρώτη είχε μπει στη καρδιά μου και ήθελα να την χαρώ λίγο παραπάνω.
Βεβαίως γύρισα στο ξενοδοχείο κατάκοπος. Πήραμε κάτι απ' έξω και φάγαμε στο δωμάτιο. Τελευταίο βράδυ. Αύριο μας περίμενε ένα μακρύ ταξίδι.
Μετά το πρωινό, η αναχώρηση. Περάσαμε πάλι έξω από την Πρέβεζα την οποία είχαμε δει (εποχούμενοι) μόνο για λίγο κάποια στιγμή και συνεχίσαμε πάνω από την γέφυρα της Δέσπως και μέσα από την σήραγγα του Βράχου. Πριν φτάσουμε Γιάννενα σταματήσαμε κάπου για καφέ και μετά ανεβαίνοντας στην Εγνατία συνεχίσαμε προς Μέτσοβο όπου και σταματήσαμε. Ημέρα Εθνικής εορτής και εδώ το γιορτάζουν κάπως διαφορετικά, πιο …έντονα.
Δεν είχα δυνάμεις να κάνω ούτε βήμα. Η κούραση των ημερών θαρρείς πως τώρα έβγαινε όλη μαζί. Μετακινήθηκα μόνο για να βρω κάποιο παραδοσιακό εστιατόριο. Και το αρνάκι σούβλας και το χύμα κρασί και ό,τι άλλο πήραμε άξιζαν τα λεφτά τους. Μόνο μια στάση κάναμε μετά. Στην είσοδο της Βέροιας. Το τέλος της διαδρομής για τους περισσότερους, η Θεσ/νίκη, για μας (τους 3) δεν ήταν παρά άλλος ένας ενδιάμεσος σταθμός. Τώρα έπρεπε να πάρουμε το υπεραστικό για να γυρίσουμε σπίτι μας.
Παρασκευή, 02 Οκτωβρίου 2009
Δημόσια Υπηρεσία
Πόσες φορές να χρειάζεται να πάει κάποιος σε δημόσια υπηρεσία για να ολοκληρώσει μια (1) συναλλαγή;
Ξέρω βεβαίως ότι εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, διαφορετικούς, αλλά …πόσες μπορεί να είναι αυτές;
Να ένα πρόσφατο παράδειγμα:
1. Αφού μάθεις ότι η ρύθμιση που σε ενδιαφέρει έγινε επιτέλους νόμος του κράτους σπεύδεις να ρωτήσεις ποια τα δικαιολογητικά, η διαδικασία κλπ.
"Νόμος μπορεί να έγινε αλλά η Εγκύκλιος του αρμόδιου Υπουργείου δεν έχει εκδοθεί. Αν δεν πάρουμε εμείς χαρτί στο χέρι μας … Περάστε αργότερα."
2. Αφού περάσει λοιπόν εύλογος χρόνος και αφού μάθεις από φίλους που έχουν το ίδιο πρόβλημα ότι ο δρόμος άνοιξε, κατεβάζεις από το internet δικαιολογητικά, εγκυκλίους και ό,τι άλλο νομίζεις ότι θα χρειαστείς και ξεκινάς. Με συμπληρωμένη την αίτηση και τα λοιπά πηγαίνεις στη Γραμματεία.
"Όχι. Δεν γίνεται έτσι. Εμείς θα σας δώσουμε τα έντυπα που χρειάζεται για να συμπληρώσετε. Αγοράστε κι ένα φάκελο με λάστιχο για να τα βάλετε όλα μέσα και αφού πάρετε το συγκεκριμένο παράβολο από την Εφορία, πληρώστε και σ' εκείνη την Τράπεζα αυτό το ποσό και φέρτε τα πάλι για να τα καταθέσετε".
3. Μετά από ένα γαϊτανάκι στην Εφορία όπου ο ένας σε στέλνει στον άλλο επιστρέφεις με άδεια χέρια.
"Από την Εφορία μου είπαν ότι έχουν συνεννοηθεί με την υπηρεσία σας και δεν δίνουν παράβολα γι' αυτό το θέμα. Θα μου δώσετε κάποιους …κωδικούς; "
"Ναι, άλλαξαν τα πράγματα. Αλλάζουν συνέχεια, συγνώμη. Θα πάτε πάλι στην Εφορία και θα πληρώσετε στο πρώτο κωδικό που σας γράφω εδώ (σ' ένα πρόχειρο χαρτάκι) αυτό το ποσό και στον δεύτερο το άλλο. Ό,τι είπαμε για την Τράπεζα ισχύει"
4. Έχεις φάει πλέον όλη την μέρα σου, έχεις συμπληρώσει τον φάκελο σου (έχεις βγάλει και φωτοτυπίες απ' όλα, για σιγουριά) και επιστρέφεις στην Γραμματεία.
"Πρέπει πρώτα να χαρακτηρίσει την αίτησή σας ο προϊστάμενος αλλά είναι σε σύσκεψη. Θα περιμένετε;" Θα περιμένεις.
Η ώρα περνά. "Μήπως να ερχόσασταν αύριο;" Όχι, βέβαια!!
Κάποτε ο προϊστάμενος θα βγει, ό "χαρακτηρισμός" θα γίνει, θα πέσει η υπογραφή και θα πάρεις τον πολυπόθητο Α.Π. (αριθμό πρωτοκόλλου).
"Την Παρασκευή τηλεφωνήστε σ' αυτό το νούμερο να μάθετε ποιος υπάλληλος ανέλαβε την υπόθεσή σας". Όποιος θέλει ας το αναλάβει. Δεν θα σε ειδοποιήσει εκείνος για την διεκπεραίωση ή ό,τι άλλο χρειαστεί;
"Όχι, εσείς πρέπει να πάρετε τηλέφωνο"
Δεν θα πάρεις την Παρασκευή. Θα τους δώσεις λίγο χρόνο. Θα πάρεις την Δευτέρα. Η Γραμματεία θα σου δώσει το όνομα και το τηλέφωνο της υπεύθυνης. Η υπεύθυνη όμως φεύγει για Σεμινάριο.
"Να τηλεφωνήσετε την Δευτέρα μετά τις 24 του μηνός"
5. Όσες φορές και να τηλεφωνήσεις την Δευτέρα δεν θα την πετύχεις. Ο συνάδελφός της ισχυρίζεται ότι "είναι στον προϊστάμενο". Δεν πας καλύτερα να την περιμένεις έξω από το γραφείο της;
"Η υπεύθυνη; Έφυγε μόλις για την Τούζλα. Πάρτε την αύριο το μεσημέρι στο τηλέφωνο. Δεν θα επιστρέψει στο γραφείο σήμερα".
Την Τρίτη τηλεφωνείς από το πρωί. Είναι πάντα στον προϊστάμενο. Την Τετάρτη (τι στο καλό;) την πετυχαίνεις τελικά.
"Θα είναι όλα έτοιμα την Παρασκευή. Ελάτε κατά τις 12:00'. Το τελικό ποσό που θα πληρώσετε είναι τόσο, αλλά το ταμείο της Εφορίας ξέρετε δεν κάνει συναλλαγές την τελευταία της εβδομάδος"
6. Για να 'σαι σίγουρος πας αρκετά νωρίτερα. Άδικα. Θα εμφανισθεί την ώρα που σου είπε. Ήταν στον προϊστάμενο.
"Τελικά θα δεχτεί σήμερα η εφορία να έχει συναλλαγές με το κοινό. Πληρώστε αν θέλετε και φέρτε μου το αποδεικτικό".
Πώς να πληρώσεις; Απ' ό,τι σου είπαν δεν θα χρειαζόσουν χρήματα σήμερα. Άντε τώρα στην τράπεζα.
7. Πληρώνεις στη Εφορία και επιστρέφεις με το αποδεικτικό. Σου δίνει τον φάκελο να το πας (ακόμα) μια βόλτα στην Γραμματεία.
"Εντάξει, αλλά θα κρατήσουμε εμείς το αποδεικτικό".
8. Δεν πας να βγάλεις ένα αντίγραφο για σένα; Αν βρεις κάποιον εκεί στον όροφο που να ξέρει και να θέλει να χρησιμοποιήσει το φωτοτυπικό τους, θα γλιτώσεις λίγο ποδαρόδρομο και μερικά λεπτά της ώρας.
"Πολύ ωραία, τώρα κάντε καμιά βολτίτσα, πιείτε ένα καφέ και θα σας το έχω έτοιμο σε μισή ώρα. Πρέπει να πάρω και την υπογραφή του προϊσταμένου"
Πίνοντας το καφεδάκι, τώρα που φαίνεται πως όλα τελειώνουν, προσπαθείς να θυμηθείς και να σημειώσεις "πόσες φορές χρειάζεται να πάει κάποιος σε μια δημόσια υπηρεσία για να ολοκληρώσει μια (1) συναλλαγή"
9. Το μισάωρο περνάει, πας και παίρνεις το πολυπόθητο χαρτί.
Επιτέλους. ΤΕΛΟΣ.
Ξέρω βεβαίως ότι εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, διαφορετικούς, αλλά …πόσες μπορεί να είναι αυτές;
Να ένα πρόσφατο παράδειγμα:
1. Αφού μάθεις ότι η ρύθμιση που σε ενδιαφέρει έγινε επιτέλους νόμος του κράτους σπεύδεις να ρωτήσεις ποια τα δικαιολογητικά, η διαδικασία κλπ.
"Νόμος μπορεί να έγινε αλλά η Εγκύκλιος του αρμόδιου Υπουργείου δεν έχει εκδοθεί. Αν δεν πάρουμε εμείς χαρτί στο χέρι μας … Περάστε αργότερα."
2. Αφού περάσει λοιπόν εύλογος χρόνος και αφού μάθεις από φίλους που έχουν το ίδιο πρόβλημα ότι ο δρόμος άνοιξε, κατεβάζεις από το internet δικαιολογητικά, εγκυκλίους και ό,τι άλλο νομίζεις ότι θα χρειαστείς και ξεκινάς. Με συμπληρωμένη την αίτηση και τα λοιπά πηγαίνεις στη Γραμματεία.
"Όχι. Δεν γίνεται έτσι. Εμείς θα σας δώσουμε τα έντυπα που χρειάζεται για να συμπληρώσετε. Αγοράστε κι ένα φάκελο με λάστιχο για να τα βάλετε όλα μέσα και αφού πάρετε το συγκεκριμένο παράβολο από την Εφορία, πληρώστε και σ' εκείνη την Τράπεζα αυτό το ποσό και φέρτε τα πάλι για να τα καταθέσετε".
3. Μετά από ένα γαϊτανάκι στην Εφορία όπου ο ένας σε στέλνει στον άλλο επιστρέφεις με άδεια χέρια.
"Από την Εφορία μου είπαν ότι έχουν συνεννοηθεί με την υπηρεσία σας και δεν δίνουν παράβολα γι' αυτό το θέμα. Θα μου δώσετε κάποιους …κωδικούς; "
"Ναι, άλλαξαν τα πράγματα. Αλλάζουν συνέχεια, συγνώμη. Θα πάτε πάλι στην Εφορία και θα πληρώσετε στο πρώτο κωδικό που σας γράφω εδώ (σ' ένα πρόχειρο χαρτάκι) αυτό το ποσό και στον δεύτερο το άλλο. Ό,τι είπαμε για την Τράπεζα ισχύει"
4. Έχεις φάει πλέον όλη την μέρα σου, έχεις συμπληρώσει τον φάκελο σου (έχεις βγάλει και φωτοτυπίες απ' όλα, για σιγουριά) και επιστρέφεις στην Γραμματεία.
"Πρέπει πρώτα να χαρακτηρίσει την αίτησή σας ο προϊστάμενος αλλά είναι σε σύσκεψη. Θα περιμένετε;" Θα περιμένεις.
Η ώρα περνά. "Μήπως να ερχόσασταν αύριο;" Όχι, βέβαια!!
Κάποτε ο προϊστάμενος θα βγει, ό "χαρακτηρισμός" θα γίνει, θα πέσει η υπογραφή και θα πάρεις τον πολυπόθητο Α.Π. (αριθμό πρωτοκόλλου).
"Την Παρασκευή τηλεφωνήστε σ' αυτό το νούμερο να μάθετε ποιος υπάλληλος ανέλαβε την υπόθεσή σας". Όποιος θέλει ας το αναλάβει. Δεν θα σε ειδοποιήσει εκείνος για την διεκπεραίωση ή ό,τι άλλο χρειαστεί;
"Όχι, εσείς πρέπει να πάρετε τηλέφωνο"
Δεν θα πάρεις την Παρασκευή. Θα τους δώσεις λίγο χρόνο. Θα πάρεις την Δευτέρα. Η Γραμματεία θα σου δώσει το όνομα και το τηλέφωνο της υπεύθυνης. Η υπεύθυνη όμως φεύγει για Σεμινάριο.
"Να τηλεφωνήσετε την Δευτέρα μετά τις 24 του μηνός"
5. Όσες φορές και να τηλεφωνήσεις την Δευτέρα δεν θα την πετύχεις. Ο συνάδελφός της ισχυρίζεται ότι "είναι στον προϊστάμενο". Δεν πας καλύτερα να την περιμένεις έξω από το γραφείο της;
"Η υπεύθυνη; Έφυγε μόλις για την Τούζλα. Πάρτε την αύριο το μεσημέρι στο τηλέφωνο. Δεν θα επιστρέψει στο γραφείο σήμερα".
Την Τρίτη τηλεφωνείς από το πρωί. Είναι πάντα στον προϊστάμενο. Την Τετάρτη (τι στο καλό;) την πετυχαίνεις τελικά.
"Θα είναι όλα έτοιμα την Παρασκευή. Ελάτε κατά τις 12:00'. Το τελικό ποσό που θα πληρώσετε είναι τόσο, αλλά το ταμείο της Εφορίας ξέρετε δεν κάνει συναλλαγές την τελευταία της εβδομάδος"
6. Για να 'σαι σίγουρος πας αρκετά νωρίτερα. Άδικα. Θα εμφανισθεί την ώρα που σου είπε. Ήταν στον προϊστάμενο.
"Τελικά θα δεχτεί σήμερα η εφορία να έχει συναλλαγές με το κοινό. Πληρώστε αν θέλετε και φέρτε μου το αποδεικτικό".
Πώς να πληρώσεις; Απ' ό,τι σου είπαν δεν θα χρειαζόσουν χρήματα σήμερα. Άντε τώρα στην τράπεζα.
7. Πληρώνεις στη Εφορία και επιστρέφεις με το αποδεικτικό. Σου δίνει τον φάκελο να το πας (ακόμα) μια βόλτα στην Γραμματεία.
"Εντάξει, αλλά θα κρατήσουμε εμείς το αποδεικτικό".
8. Δεν πας να βγάλεις ένα αντίγραφο για σένα; Αν βρεις κάποιον εκεί στον όροφο που να ξέρει και να θέλει να χρησιμοποιήσει το φωτοτυπικό τους, θα γλιτώσεις λίγο ποδαρόδρομο και μερικά λεπτά της ώρας.
"Πολύ ωραία, τώρα κάντε καμιά βολτίτσα, πιείτε ένα καφέ και θα σας το έχω έτοιμο σε μισή ώρα. Πρέπει να πάρω και την υπογραφή του προϊσταμένου"
Πίνοντας το καφεδάκι, τώρα που φαίνεται πως όλα τελειώνουν, προσπαθείς να θυμηθείς και να σημειώσεις "πόσες φορές χρειάζεται να πάει κάποιος σε μια δημόσια υπηρεσία για να ολοκληρώσει μια (1) συναλλαγή"
9. Το μισάωρο περνάει, πας και παίρνεις το πολυπόθητο χαρτί.
Επιτέλους. ΤΕΛΟΣ.
Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2009
Αναχώρηση
Η γιαγιά Χαρίκλεια έφυγε. Η θέση της "πλησίον της πύλης" άδειασε. Ο "πλούσιος" μπορεί να ανασάνει ανακουφισμένος. Κανείς δεν θα του κλέβει, με τον τρόπο του, τα "ψιχία τα πίπτοντα από της τραπέζης" του. Η άσχημη εικόνα είναι πλέον παρελθόν. "Αλλά και οι κύνες" που "ερχόμενοι έγλειφον τας πληγάς αυτής" θα πρέπει να ψάξουν άλλο στέκι, άλλη παρέα, άλλη πηγή.
Κυριακή, 30 Αυγούστου 2009
Δύσκολη μέρα
Αν το …
_να ξυπνήσεις στις 6:30'πμ για να προλάβεις το λεωφορείο που αναχωρεί στις 7:30'πμ και τελικά ξεκίνησε γύρω στις 8:00'πμ,
_να κάνεις ένα ταξίδι 1:30'-2:00' ωρών σε πάνω από τρεις (3).
_να πέφτεις πάνω στον (μοναδικό μάλλον) οδηγό που δεν ξέρει να βγει στο κεντρικότερο σημείο της Θεσ/νίκης, την ΔΕΘ,
_οι αυτόκλητοι σωτήρες να σ' οδηγούν ο ένας στα στενά πάνω απ' την Αγ.Δημητρίου και ο άλλος, ο έμπειρος, τέσσερεις (4) παράλληλους κάτω απ' τα Πανεπιστήμια,
_να "βγάζεις τη μπέμπελη" με την άψογη λειτουργία των κλιματιστικών της αίθουσας,
και τέλος, όταν ετοιμάζεσαι για την επιστροφή,
_ απ' την μια να μαθαίνεις ότι ο υπεύθυνος συνοδός, ο μόνος που έχει στο κινητό του το τηλέφωνο του οδηγού, "έμεινε" από μπαταρία κι απ' την άλλη ότι η πολυπόθητη αναχώρηση αναβάλλεται για τέσσερεις (4) ώρες,
αν όλα αυτά συνιστούν μια δύσκολη μέρα, τότε ναι, βίωσα μια. Χτες.
Αλλά απ' αυτήν θέλω να θυμάμαι, κυρίως,
τα γνωστά πρόσωπα που είχα καιρό να δω, την αναζήτηση των "δικών" μέσα στο πλήθος του συνεδρίου, τους φίλους που τόσο επιθύμησα, τον καφέ στο γωνιακό στέκι, τις κουβεντούλες για τα παλιά, για νέα, για τα καθημερινά, τους αποχαιρετισμούς, την παρέα του λεωφορείου. Την χαρά. Την ασφάλεια.
_να ξυπνήσεις στις 6:30'πμ για να προλάβεις το λεωφορείο που αναχωρεί στις 7:30'πμ και τελικά ξεκίνησε γύρω στις 8:00'πμ,
_να κάνεις ένα ταξίδι 1:30'-2:00' ωρών σε πάνω από τρεις (3).
_να πέφτεις πάνω στον (μοναδικό μάλλον) οδηγό που δεν ξέρει να βγει στο κεντρικότερο σημείο της Θεσ/νίκης, την ΔΕΘ,
_οι αυτόκλητοι σωτήρες να σ' οδηγούν ο ένας στα στενά πάνω απ' την Αγ.Δημητρίου και ο άλλος, ο έμπειρος, τέσσερεις (4) παράλληλους κάτω απ' τα Πανεπιστήμια,
_να "βγάζεις τη μπέμπελη" με την άψογη λειτουργία των κλιματιστικών της αίθουσας,
και τέλος, όταν ετοιμάζεσαι για την επιστροφή,
_ απ' την μια να μαθαίνεις ότι ο υπεύθυνος συνοδός, ο μόνος που έχει στο κινητό του το τηλέφωνο του οδηγού, "έμεινε" από μπαταρία κι απ' την άλλη ότι η πολυπόθητη αναχώρηση αναβάλλεται για τέσσερεις (4) ώρες,
αν όλα αυτά συνιστούν μια δύσκολη μέρα, τότε ναι, βίωσα μια. Χτες.
Αλλά απ' αυτήν θέλω να θυμάμαι, κυρίως,
τα γνωστά πρόσωπα που είχα καιρό να δω, την αναζήτηση των "δικών" μέσα στο πλήθος του συνεδρίου, τους φίλους που τόσο επιθύμησα, τον καφέ στο γωνιακό στέκι, τις κουβεντούλες για τα παλιά, για νέα, για τα καθημερινά, τους αποχαιρετισμούς, την παρέα του λεωφορείου. Την χαρά. Την ασφάλεια.
Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2009
Θάσος
"Πως από δω;" με ρώτησε ένας φίλος που είχα να δω καιρό. "Στη Θάσο δεν μένετε;" συνέχισε.
Μετά το πρώτο ξάφνιασμα συνειδητοποίησα ότι, απ' την μεριά του, δεν έχει και άδικο.
Τώρα το Καλοκαίρι και ειδικά τις τελευταίες 20-30 μέρες, πήγα κι ήρθα από Θάσο κι εγώ δεν ξέρω πόσες φορές. Για να δούμε: Μια μόνοι μας στα μέσα Ιουλίου, μια για το "έργο", πριν την Λεπτοκαρυά, μια με παρέα, αρχές Αυγούστου και μια τώρα πάλι, συνοδεύοντας ένα ζευγάρι από την Βέροια.
Την τελευταία φορά φτάσαμε μεσημεράκι της Δευτέρας. Οι φίλοι μας από Κεραμωτή πιστεύοντας ότι έτσι είναι γρηγορότερα και φτηνότερα, εμείς καλύτερα ενημερωμένοι, από Καβάλα. Συναντηθήκαμε στον κεντρικό λίγο πριν τις κατασκηνώσεις και τους οδηγήσαμε στα δωμάτια που θα μέναμε. Αφήσαμε τα πράγματα, χαιρετήσαμε τους δικούς που επιμένανε να φάμε όλοι μαζί (ας μην τους επιβαρύνουμε άλλο) και καταφύγαμε στις παραλιακές ταβερνούλες, στο "Κλείσμα". Δοκιμασμένη επιλογή. Μενού, τιμές, τοποθεσία: άψογα.
Το απόγευμα πήγαμε για μπάνιο σε κάποια …"κρυφή" παραλία, προς Μαριές. Η ελαφριά συννεφιά έκανε ακόμα καλύτερες τις συνθήκες. Το βράδυ επισκεφτήκαμε τον Λιμένα και σχεδιάσαμε τις επόμενες κινήσεις μας. Καθώς γι' αυτούς ήταν στην ουσία η πρώτη τους επίσκεψη στο νησί, θέλαμε να τους δείξουμε τα καλύτερα. Όσα μπορούσαμε τουλάχιστον.
Όταν με το καλό σηκωθήκαμε την άλλη μέρα, φύγαμε για Τρυπητή. Κολυμπήσαμε στην ομώνυμη παραλία διασχίζοντας το νερό κάτω από την αψίδα του βράχου παρόλο το κύμα που δυσκόλευε τις κινήσεις μας και κατέτρωγε τις αντοχές μας. Στη συνέχεια περάσαμε από Λιμενάρια, Πευκάρι, Ποτό, Αστρίς, Αλυκή, Αρχάγγελο, Παράδεισο, όπου συνέβαινε το αδιαχώρητο. Αν υπάρχει μια περίοδο μέσα στο Καλοκαίρι που δεν αξίζει να επισκεφτείς τη Θάσο, αυτή είναι η βδομάδα του "Δεκαπενταύγουστου". Στα Κοίνυρα κάναμε ακόμα ένα μπάνιο στη θάλασσα σε μια ακτή που ήταν καινούργια και για μας. Σταματήσαμε για φαγητό στα Πλατάνια. Όπως πάντα η κουζίνα τους ήταν υπέροχη. Ίσως παραπάνω απ' ό,τι έπρεπε αφού μας εξώθησε σε υπερβολές. Ας είναι. "Το βράδυ θα πιω μόνο λίγο γάλα", σκέφτηκα. Συνεχίσαμε για Σκάλα Ποταμιάς και παραλιακά περάσαμε στη Χρυσή Ακτή. Ανεβήκαμε στο Βιγλί για φωτογραφίες και μετά στη Παναγία, στο μαγαζάκι της Ρωξάνης. Σε λίγο κατηφορίζαμε για Λιμένα. Περνώντας έξω απ' την πρωτεύουσα του νησιού κατευθυνθήκαμε προς Πρίνο κι από κει πίσω στην έδρα μας για να συμπληρώσουμε το κύκλο, τον γύρο του νησιού.
Ξεκουραστήκαμε για λίγο, όσο μπορέσαμε και φύγαμε πάλι για Πρίνο, να συναντήσουμε άλλους φίλους κι Αυτόν που μας περίμενε.
Την Τετάρτη ο καιρός ήταν συννεφιασμένος και δεν προδιέθετε για θάλασσα και παραλίες. Καθώς όμως ήταν η τελευταία μέρα στο νησί για τους φιλοξενούμενούς μας και δεν θέλανε να "χάσουν" το μπάνιο τους, τους υποδείξαμε το μέρος και τους αφήσαμε να κάνουν το θέλημά τους. Το μεσημέρι φάγαμε επιτέλους όλοι μαζί (εννιά άτομα) κατά τον διακαή πόθο των οικοδεσποτών. Σε λίγο ήρθε η ώρα να τους αφήσουμε και πάλι μόνους. Το F/B στο οποίο μπήκαμε άδειασε άλλη μια τεράστια φουρνιά από αγχωμένους εκδρομείς της τελευταίας στιγμής και δεν πήρε για την επιστροφή παρά ελάχιστους.
Φύγαμε πάνω στην ώρα.
Μετά το πρώτο ξάφνιασμα συνειδητοποίησα ότι, απ' την μεριά του, δεν έχει και άδικο.
Τώρα το Καλοκαίρι και ειδικά τις τελευταίες 20-30 μέρες, πήγα κι ήρθα από Θάσο κι εγώ δεν ξέρω πόσες φορές. Για να δούμε: Μια μόνοι μας στα μέσα Ιουλίου, μια για το "έργο", πριν την Λεπτοκαρυά, μια με παρέα, αρχές Αυγούστου και μια τώρα πάλι, συνοδεύοντας ένα ζευγάρι από την Βέροια.
Την τελευταία φορά φτάσαμε μεσημεράκι της Δευτέρας. Οι φίλοι μας από Κεραμωτή πιστεύοντας ότι έτσι είναι γρηγορότερα και φτηνότερα, εμείς καλύτερα ενημερωμένοι, από Καβάλα. Συναντηθήκαμε στον κεντρικό λίγο πριν τις κατασκηνώσεις και τους οδηγήσαμε στα δωμάτια που θα μέναμε. Αφήσαμε τα πράγματα, χαιρετήσαμε τους δικούς που επιμένανε να φάμε όλοι μαζί (ας μην τους επιβαρύνουμε άλλο) και καταφύγαμε στις παραλιακές ταβερνούλες, στο "Κλείσμα". Δοκιμασμένη επιλογή. Μενού, τιμές, τοποθεσία: άψογα.
Το απόγευμα πήγαμε για μπάνιο σε κάποια …"κρυφή" παραλία, προς Μαριές. Η ελαφριά συννεφιά έκανε ακόμα καλύτερες τις συνθήκες. Το βράδυ επισκεφτήκαμε τον Λιμένα και σχεδιάσαμε τις επόμενες κινήσεις μας. Καθώς γι' αυτούς ήταν στην ουσία η πρώτη τους επίσκεψη στο νησί, θέλαμε να τους δείξουμε τα καλύτερα. Όσα μπορούσαμε τουλάχιστον.
Όταν με το καλό σηκωθήκαμε την άλλη μέρα, φύγαμε για Τρυπητή. Κολυμπήσαμε στην ομώνυμη παραλία διασχίζοντας το νερό κάτω από την αψίδα του βράχου παρόλο το κύμα που δυσκόλευε τις κινήσεις μας και κατέτρωγε τις αντοχές μας. Στη συνέχεια περάσαμε από Λιμενάρια, Πευκάρι, Ποτό, Αστρίς, Αλυκή, Αρχάγγελο, Παράδεισο, όπου συνέβαινε το αδιαχώρητο. Αν υπάρχει μια περίοδο μέσα στο Καλοκαίρι που δεν αξίζει να επισκεφτείς τη Θάσο, αυτή είναι η βδομάδα του "Δεκαπενταύγουστου". Στα Κοίνυρα κάναμε ακόμα ένα μπάνιο στη θάλασσα σε μια ακτή που ήταν καινούργια και για μας. Σταματήσαμε για φαγητό στα Πλατάνια. Όπως πάντα η κουζίνα τους ήταν υπέροχη. Ίσως παραπάνω απ' ό,τι έπρεπε αφού μας εξώθησε σε υπερβολές. Ας είναι. "Το βράδυ θα πιω μόνο λίγο γάλα", σκέφτηκα. Συνεχίσαμε για Σκάλα Ποταμιάς και παραλιακά περάσαμε στη Χρυσή Ακτή. Ανεβήκαμε στο Βιγλί για φωτογραφίες και μετά στη Παναγία, στο μαγαζάκι της Ρωξάνης. Σε λίγο κατηφορίζαμε για Λιμένα. Περνώντας έξω απ' την πρωτεύουσα του νησιού κατευθυνθήκαμε προς Πρίνο κι από κει πίσω στην έδρα μας για να συμπληρώσουμε το κύκλο, τον γύρο του νησιού.
Ξεκουραστήκαμε για λίγο, όσο μπορέσαμε και φύγαμε πάλι για Πρίνο, να συναντήσουμε άλλους φίλους κι Αυτόν που μας περίμενε.
Την Τετάρτη ο καιρός ήταν συννεφιασμένος και δεν προδιέθετε για θάλασσα και παραλίες. Καθώς όμως ήταν η τελευταία μέρα στο νησί για τους φιλοξενούμενούς μας και δεν θέλανε να "χάσουν" το μπάνιο τους, τους υποδείξαμε το μέρος και τους αφήσαμε να κάνουν το θέλημά τους. Το μεσημέρι φάγαμε επιτέλους όλοι μαζί (εννιά άτομα) κατά τον διακαή πόθο των οικοδεσποτών. Σε λίγο ήρθε η ώρα να τους αφήσουμε και πάλι μόνους. Το F/B στο οποίο μπήκαμε άδειασε άλλη μια τεράστια φουρνιά από αγχωμένους εκδρομείς της τελευταίας στιγμής και δεν πήρε για την επιστροφή παρά ελάχιστους.
Φύγαμε πάνω στην ώρα.
Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2009
Όλυμπος
Σπάνια (ξανα)πηγαίνω σε μέρη που έχω ήδη επισκεφτεί. Προτιμώ να γνωρίζω καινούργια κάθε φορά και να τα …ρουφώ. Όταν πρόκειται όμως για τον Όλυμπο, αυτή η αρχή καταργείται. Άλλωστε ο Όλυμπος δεν ξεψαχνίζεται τόσο εύκολα.
Ξεκινήσαμε λοιπόν αυτή την Δευτέρα, και μάλιστα κάπως αργά. Η παρέα ήταν ήδη στη Λεπτοκαρυά. Είχε κανονίσει τις λεπτομέρειες και το δωμάτιο μας μας περίμενε.
Τακτοποιηθήκαμε, τριγυρίσαμε λίγο κι αργότερα φάγαμε για βράδυ, όλοι μαζί, σ' ένα δοκιμασμένο απ' τα παλιά ταβερνάκι.
Την Τρίτη το πρόγραμμα έλεγε (πρωτίστως): ΔΙΟΝ.
Βγήκαμε στην Εθνική (λάθος μου) και ανεβαίνοντας προς Κατερίνη στρίψαμε δεξιά στον κόμβο που θέλαμε. Ακολουθώντας τις πινακίδες μπήκαμε στο σύγχρονο Δίον, το διασχίσαμε και οδηγηθήκαμε στο Αρχαιολογικό Πάρκο. Πληρώσαμε και για το μουσείο και το "διπλό" εισιτήριο (6 ευρώ/άτομο) νομίζω ότι άξιζε τα λεφτά του.
Με την είσοδο στον Αρχαιολογικό χώρο βρίσκεσαι σ' ένα άνετο μονοπάτι που ακολουθεί σε απόσταση την περίφραξη ενώ δεξιά χαμένη μέσα στα καλάμια βρίσκεται μια λιμνούλα.
Πιο κάτω υπάρχει άλλη μια μικρότερη και γενικά ο τόπος έχει νερό σε βαθμό που αρκετά αρχαία είναι βυθισμένα. Το μονοπάτι οδηγεί σε ένα τρίστρατο. Εμείς ακολουθήσαμε την ευθεία και πήγαμε κατά σειρά στο ιερό της Δήμητρας, της Ίσιδος, και μετά κάνοντας δεξιά και κύκλο, περάσαμε από το Ρωμαϊκό, και μετά μπροστά από το Ελληνικό θέατρο, στο χώρο όπου κατασκήνωσε πριν να ξεκινήσει για την μεγάλη του εκστρατεία στην Ασία ο Μεγ. Αλέξανδρος. Λέγεται ότι είχε στήσει μια τεράστια σκηνή και ο ιστορικός (Διόδωρος Σικελιώτης 17,16) σημειώνει: "θυσίας μεγαλοπρεπείς τοις θεοίς συνετέλεσεν εν Διω της Μακεδονίας Αλέξανδρος ο βασιλεύς…"
Περνώντας κι από το ιερό του Ασκληπιού βρεθήκαμε πάλι στο τρίστρατο και μπροστά μας ανοιγόταν τώρα η πάλαι ποτέ ένδοξη πόλη. Δεν άντεχα όμως να την περιδιαβώ. Ανέβηκα προς την έξοδο και περίμενα τους άλλους για να πάμε στο Μουσείο.
Το οποίο, μετά το τόσο περπάτημα, μου φάνηκε σαν όαση. Έχει μια απόσταση από το Αρχαιολογικό Πάρκο και την κάναμε με τα αυτοκίνητα. Ευτυχώς που πήγαμε πρώτα στο Πάρκο. Πιθανότατα να μην έμπαινα στη διαδικασία της περιήγησης αν είχαμε δει πρώτα το Μουσείο. Ένα Μουσείο …κόσμημα. Είχε (όπως και στην είσοδο του Πάρκου) μηχάνημα με οθόνη αφής που μπορούσες να δεις κατόψεις, σχέδια, αεροφωτογραφίες, εικόνες των αντικειμένων, ιστορικά στοιχεία και τόσα άλλα. Είχε τρεις ορόφους με ομαδοποιημένα τα ευρήματα, επεξηγηματικές ταμπελίτσες, αναπαραστάσεις, μακέτες. Υπήρχε πωλητήριο αντιγράφων, αίθουσα προβολής σε τρεις γλώσσες, πρόνοια για ΑΜΕΑ. Μου άρεσε πολύ. Με εντυπωσίασε.
Αλλά "καιρός παντί πράγματι" και ήρθε κι ο καιρός να γυρίσουμε στην σύγχρονη εποχή.
Επόμενη στάση το ρέμα του Ορλιά.
Βγαίνοντας από το χωριό, απλώς ακολουθείς τις σημάνσεις.
Ο δρόμος "τελειώνει" σε μια στροφή όπου έχει δημιουργηθεί πλάτωμα. Είχε κάποια αμάξια εκεί, εκατέρωθεν. Λίγο πριν το τέλος, υπάρχει στα δεξιά ένας μικρός περιφραγμένος χώρος για πικ-νικ κι απ' όπου μπορείς να δεις από ψηλά έναν από τους αλλεπάλληλους καταρράκτες που σχηματίζει το ποτάμι και τ' απότομα βράχια που σκάφτηκαν τόσο βαθιά απ' αυτά τα καθάρια κι άγρια νερά. Υπάρχει κι ένα δρομάκι για τους πιο τολμηρούς που κατεβαίνει στα ριζά. Εμείς αφήσαμε τ' αυτοκίνητα εδώ. Κάναμε με τα πόδια τα λίγα ανηφορικά μέτρα μέχρι το τέλος του ασφαλτοστρωμένου δρόμου κι ακολουθώντας την ομαλή χωμάτινη διαδρομή, το θόρυβο του νερού και τις φωνές των λουόμενων, φτάσαμε στο ποτάμι.
Αριστερά χανόταν κατηφορίζοντας μέσα σε βράχια και φυλλωσιές δημιουργώντας πολλά αυλάκια και λιμνούλες μικρές και μεγαλύτερες, με άγριο βυθό.
Δεξιά έβλεπες στο βάθος επιβλητικό μα και φιλικό τον καταρράκτη που σχημάτιζε μια βαθιά λίμνη, με πεντακάθαρα νερά, διαυγή κι όμως πρασινωπά, παραμυθένια. Μια ομάδα ανθρώπων ήταν ήδη εκεί έχοντας καταλάβει την δεξιά πλευρά της όπου υπήρχε σκιά και …αμμουδιά. Αν και το νερό έμοιαζε παγωμένο μπήκαμε (οι περισσότεροι) ο ένας μετά τον άλλο. Αρχικά είπα ότι δεν θα τ' αποτολμήσω καθώς, πατώντας στα ρηχά, αισθανόμουν τα δάκτυλά μου να μουδιάζουν. Αλλά συνηθίζεις μετά από λίγο. Και πράγματι μπήκα εύκολα.
Πριν φύγουμε εξερευνήσαμε και το κατωφερές. Ακολουθήσαμε το νερό, περάσαμε ανάμεσα από βράχια, συστάδες δέντρων και θάμνων, μέσα από μικρές λιμνούλες και άγρια νεροφαγώματα και βγήκαμε στη κορυφή ενός ακόμα ομορφότερου καταρράκτη, που θα ξαφνιάστηκε κι αυτός όταν μας είδε καθώς ήταν έκδηλη η προσπάθειά του να μείνει κρυμμένος από την κοινή θέα. Ήταν ψηλός, πλούσιος, στιβαρός. Μπορούσαμε να δούμε κάτω στα πόδια του τη λίμνη του. Μια …πισίνα! Πολύ καλύτερη απ' αυτή που μόλις είχαμε βγει. Πώς να πάμε εκεί κάτω;
Δεν ήταν για όλους μας μια τέτοια περιπέτεια. Φύγαμε με βαριά καρδιά. Καβαλήσαμε τα οχήματα και τραβήξαμε για την παραλία. Επιστρέψαμε στον "πολιτισμό". Στην άσφαλτο, στην κίνηση, στη φασαρία. Κουρασμένοι αλλά γεμάτοι οξυγόνο και εικόνες καθίσαμε σε κάποια ταβέρνα σε μια απ' τις παραλίες της Πλάκας.
Τ' απογευματάκι επισκεφτήκαμε την κατασκήνωση με την ελπίδα να πετύχουμε κάποιο γνωστό. Πράγμα που έγινε και χαρήκαμε. Κάναμε κάποιες συνεννοήσεις για την επομένη.
Η επομένη ήταν ημέρα Τετάρτη. Το πρόγραμμα έλεγε Λιτόχωρο, φαράγγι του Ενιπέα, Π.Μονή Αγ.Διονυσίου, Πριόνια. Δεν μπορώ να πω ότι το ακολουθήσαμε. Στο Λιτόχωρο για παράδειγμα είχε τέτοια κίνηση που δεν μπορούσαμε ούτε να σταματήσουμε. Συνεννοηθήκαμε λοιπόν να το δούμε, αν γινόταν, στο γυρισμό. Και συνεχίσαμε βγαίνοντας στο δρόμο πίσω και κάτω απ' το Δημοτικό πάρκιγκ. Χάσαμε την έξοδο για Ενιπέα και πήραμε αυτήν για Παλιά Μονή και Πριόνια. Κάπου μας σταμάτησαν σ' ένα υποτυπώδες φυλάκιο για να δηλώσουμε από που ερχόμαστε(;) Δεν μου είχε ξανασυμβεί.
Προς το τέλος της διαδρομής και πολύ μετά το πρώτο καταφύγιο, υπάρχει μια διασταύρωση στ' αριστερά. Αυτός είναι ο δρόμος για το μοναστήρι που, απ' ότι είδαμε, ανακαινίζεται. Είναι κατηφορικός και χωμάτινος. Στα ρείθρα του γίνονται εργασίες κι ίσως σε "λίγο" να ρίξουν και άσφαλτο. Στο τέλος του, μετά από αρκετές φουρκέτες, υπάρχει ένα πλάτωμα διαμορφωμένο σε πρόχειρο παρκινγκ. Ανάμεσα στ' αυτοκίνητα που ξεκουράζονται στις σκιές, κάποιες κρυμμένες αναβαθμίδες σε βοηθούν, πεζός πια, να συνεχίσεις την κάθοδο. Το μονοπάτι στη βάση αυτής της υποτυπώδους σκάλας οδηγεί απ' τ' αριστερά στο σπήλαιο με μια διαδρομή 20' ενώ απ' τα δεξιά σε 10' στους καταρράκτες. Ο καπετάνιος έδωσε την διαταγή: "Όλο δεξιά".
Ακολουθήσαμε λοιπόν το δεξί τμήμα σ' ένα κλασικό μονοπάτι δάσους, πότε μέσα από ψηλά δέντρα, πότε δίπλα σ' απότομες αλλά σκιερές πλαγιές. Διασχίσαμε ένα ξεροπόταμο και στη διχάλα πήραμε την κάτω διαδρομή για να 'μαστε πιο κοντά στο ποτάμι που ακούγαμε. Κάπου στο τέλος μέσα από ένα άνοιγμα στις φυλλωσιές μια υπέροχη λιμνούλα αγκάλιαζε απ' την μέση ένα βράχο όμορφο, γεμάτο φυτά στην κορυφή του, που 'μοιαζε με τροπικό νησί στο μέσον της θάλασσας. Πέντε βήματα πιο κει, στην επόμενη καμπή και να ο αληθινός πρωταγωνιστής. Αυτός είναι καταρράκτης!! Το μέρος απορροφά όλες σου τις αισθήσεις.
Αμάθητος όπως είσαι, μεταφέρεσαι ξαφνικά στα βάθη της ζούγκλας. Βράχοι και δέντρα σχηματίζουν μια ημικυκλική θεόρατη σκηνή κι εσύ σιωπηλός προσπαθείς να ταξινομήσεις όλες τις προσλαμβάνουσες που σε κατακλύζουν. Στο κέντρο αυτή της εικόνας, το νερό πέφτει από ψηλά, αρχοντικά, περήφανα, χωρίς δυνατές κραυγές και θεατρινισμούς. Η λίμνη στα πόδια μας έχει το πιο καθαρό νερό που έχω δει. Που έχω πιεί. Και το πιο κρύο. Λίγο πιο μέσα να πατήσω κι αισθάνομαι τα δάκτυλά μου να πιρουνιάζουν. Όχι. Δεν μπορώ να κολυμπήσω εδώ. Κάποιοι άλλοι το κάνουν. Τους ζηλεύω.
Μείναμε όσο μπορούσαμε περισσότερο. Ήπιαμε, θαυμάσαμε, δοξάσαμε, φωτογραφίσαμε. Ποτιστήκαμε ολόκληροι. Σε λίγο ήρθαν κι άλλοι. Κι άλλοι. Και η ώρα περνούσε. Και παρ' όλο που το παραμυθένιο με είχε καταπιεί, έπρεπε να φύγουμε. Στην επιστροφή ανεβαίνω με κόπο τα χωμάτινα σκαλιά απ' το μονοπάτι προς το αυτοκίνητο. Ξεκινάμε για τα Πριόνια.
Πίσω μέχρι να βρούμε την άσφαλτο και μετά δεξιά. Το τελευταίο χλμ που οδηγεί στο καταφύγιο είναι ακόμη χωματόδρομος. Και οι επισκέπτες πολλοί. Τ' αμάξια είναι παρκαρισμένα κατά μήκος του δρόμου σε αρκετή απόσταση.
Το καταφύγιο/ταβέρνα μου φαίνεται μεγαλύτερο απ' ότι το θυμόμουν. Το μενού έχει εμπλουτιστεί. Εμείς επιμένουμε στα παραδοσιακά του χώρου. Φασολάδα, ρέγκα στα κάρβουνα, γίδα βραστή. Μα πριν, όλοι (οι άλλοι) θέλουν να δουν άλλο ένα καταρράκτη, λίγες δεκάδες μέτρα πιο πάνω. Τους περιμένω στη βρυσούλα.
Όταν όλα έχουν τελειώσει κατεβαίνουμε στο Λιμάνι ( Γρίτσα) για μπάνιο. Θαλάσσιο αυτή τη φορά. Το μέρος όμως δεν ενθουσιάζει τα παιδιά της παρέας κι έτσι επιστρέφουμε σε πιο γνώριμα μέρη, στις παραλίες της Πλάκας όπου φάγαμε χτες.
Κάτι είχα κανονίσει και για τ' απόγευμα αλλά απρόβλεπτα γεγονότα ματαιώνουν τα σχέδιά μου. Το πρωί φεύγουμε κάπως βιαστικά.
Πίσω στη βάση μας πια, βλέπω πως το κοντέρ έχει γράψει 661 χλμ.
Ξεκινήσαμε λοιπόν αυτή την Δευτέρα, και μάλιστα κάπως αργά. Η παρέα ήταν ήδη στη Λεπτοκαρυά. Είχε κανονίσει τις λεπτομέρειες και το δωμάτιο μας μας περίμενε.
Τακτοποιηθήκαμε, τριγυρίσαμε λίγο κι αργότερα φάγαμε για βράδυ, όλοι μαζί, σ' ένα δοκιμασμένο απ' τα παλιά ταβερνάκι.
Την Τρίτη το πρόγραμμα έλεγε (πρωτίστως): ΔΙΟΝ.
Βγήκαμε στην Εθνική (λάθος μου) και ανεβαίνοντας προς Κατερίνη στρίψαμε δεξιά στον κόμβο που θέλαμε. Ακολουθώντας τις πινακίδες μπήκαμε στο σύγχρονο Δίον, το διασχίσαμε και οδηγηθήκαμε στο Αρχαιολογικό Πάρκο. Πληρώσαμε και για το μουσείο και το "διπλό" εισιτήριο (6 ευρώ/άτομο) νομίζω ότι άξιζε τα λεφτά του.
Με την είσοδο στον Αρχαιολογικό χώρο βρίσκεσαι σ' ένα άνετο μονοπάτι που ακολουθεί σε απόσταση την περίφραξη ενώ δεξιά χαμένη μέσα στα καλάμια βρίσκεται μια λιμνούλα.
Πιο κάτω υπάρχει άλλη μια μικρότερη και γενικά ο τόπος έχει νερό σε βαθμό που αρκετά αρχαία είναι βυθισμένα. Το μονοπάτι οδηγεί σε ένα τρίστρατο. Εμείς ακολουθήσαμε την ευθεία και πήγαμε κατά σειρά στο ιερό της Δήμητρας, της Ίσιδος, και μετά κάνοντας δεξιά και κύκλο, περάσαμε από το Ρωμαϊκό, και μετά μπροστά από το Ελληνικό θέατρο, στο χώρο όπου κατασκήνωσε πριν να ξεκινήσει για την μεγάλη του εκστρατεία στην Ασία ο Μεγ. Αλέξανδρος. Λέγεται ότι είχε στήσει μια τεράστια σκηνή και ο ιστορικός (Διόδωρος Σικελιώτης 17,16) σημειώνει: "θυσίας μεγαλοπρεπείς τοις θεοίς συνετέλεσεν εν Διω της Μακεδονίας Αλέξανδρος ο βασιλεύς…"
Περνώντας κι από το ιερό του Ασκληπιού βρεθήκαμε πάλι στο τρίστρατο και μπροστά μας ανοιγόταν τώρα η πάλαι ποτέ ένδοξη πόλη. Δεν άντεχα όμως να την περιδιαβώ. Ανέβηκα προς την έξοδο και περίμενα τους άλλους για να πάμε στο Μουσείο.
Το οποίο, μετά το τόσο περπάτημα, μου φάνηκε σαν όαση. Έχει μια απόσταση από το Αρχαιολογικό Πάρκο και την κάναμε με τα αυτοκίνητα. Ευτυχώς που πήγαμε πρώτα στο Πάρκο. Πιθανότατα να μην έμπαινα στη διαδικασία της περιήγησης αν είχαμε δει πρώτα το Μουσείο. Ένα Μουσείο …κόσμημα. Είχε (όπως και στην είσοδο του Πάρκου) μηχάνημα με οθόνη αφής που μπορούσες να δεις κατόψεις, σχέδια, αεροφωτογραφίες, εικόνες των αντικειμένων, ιστορικά στοιχεία και τόσα άλλα. Είχε τρεις ορόφους με ομαδοποιημένα τα ευρήματα, επεξηγηματικές ταμπελίτσες, αναπαραστάσεις, μακέτες. Υπήρχε πωλητήριο αντιγράφων, αίθουσα προβολής σε τρεις γλώσσες, πρόνοια για ΑΜΕΑ. Μου άρεσε πολύ. Με εντυπωσίασε.
Αλλά "καιρός παντί πράγματι" και ήρθε κι ο καιρός να γυρίσουμε στην σύγχρονη εποχή.
Επόμενη στάση το ρέμα του Ορλιά.
Βγαίνοντας από το χωριό, απλώς ακολουθείς τις σημάνσεις.
Ο δρόμος "τελειώνει" σε μια στροφή όπου έχει δημιουργηθεί πλάτωμα. Είχε κάποια αμάξια εκεί, εκατέρωθεν. Λίγο πριν το τέλος, υπάρχει στα δεξιά ένας μικρός περιφραγμένος χώρος για πικ-νικ κι απ' όπου μπορείς να δεις από ψηλά έναν από τους αλλεπάλληλους καταρράκτες που σχηματίζει το ποτάμι και τ' απότομα βράχια που σκάφτηκαν τόσο βαθιά απ' αυτά τα καθάρια κι άγρια νερά. Υπάρχει κι ένα δρομάκι για τους πιο τολμηρούς που κατεβαίνει στα ριζά. Εμείς αφήσαμε τ' αυτοκίνητα εδώ. Κάναμε με τα πόδια τα λίγα ανηφορικά μέτρα μέχρι το τέλος του ασφαλτοστρωμένου δρόμου κι ακολουθώντας την ομαλή χωμάτινη διαδρομή, το θόρυβο του νερού και τις φωνές των λουόμενων, φτάσαμε στο ποτάμι.
Αριστερά χανόταν κατηφορίζοντας μέσα σε βράχια και φυλλωσιές δημιουργώντας πολλά αυλάκια και λιμνούλες μικρές και μεγαλύτερες, με άγριο βυθό.
Δεξιά έβλεπες στο βάθος επιβλητικό μα και φιλικό τον καταρράκτη που σχημάτιζε μια βαθιά λίμνη, με πεντακάθαρα νερά, διαυγή κι όμως πρασινωπά, παραμυθένια. Μια ομάδα ανθρώπων ήταν ήδη εκεί έχοντας καταλάβει την δεξιά πλευρά της όπου υπήρχε σκιά και …αμμουδιά. Αν και το νερό έμοιαζε παγωμένο μπήκαμε (οι περισσότεροι) ο ένας μετά τον άλλο. Αρχικά είπα ότι δεν θα τ' αποτολμήσω καθώς, πατώντας στα ρηχά, αισθανόμουν τα δάκτυλά μου να μουδιάζουν. Αλλά συνηθίζεις μετά από λίγο. Και πράγματι μπήκα εύκολα.
Πριν φύγουμε εξερευνήσαμε και το κατωφερές. Ακολουθήσαμε το νερό, περάσαμε ανάμεσα από βράχια, συστάδες δέντρων και θάμνων, μέσα από μικρές λιμνούλες και άγρια νεροφαγώματα και βγήκαμε στη κορυφή ενός ακόμα ομορφότερου καταρράκτη, που θα ξαφνιάστηκε κι αυτός όταν μας είδε καθώς ήταν έκδηλη η προσπάθειά του να μείνει κρυμμένος από την κοινή θέα. Ήταν ψηλός, πλούσιος, στιβαρός. Μπορούσαμε να δούμε κάτω στα πόδια του τη λίμνη του. Μια …πισίνα! Πολύ καλύτερη απ' αυτή που μόλις είχαμε βγει. Πώς να πάμε εκεί κάτω;
Δεν ήταν για όλους μας μια τέτοια περιπέτεια. Φύγαμε με βαριά καρδιά. Καβαλήσαμε τα οχήματα και τραβήξαμε για την παραλία. Επιστρέψαμε στον "πολιτισμό". Στην άσφαλτο, στην κίνηση, στη φασαρία. Κουρασμένοι αλλά γεμάτοι οξυγόνο και εικόνες καθίσαμε σε κάποια ταβέρνα σε μια απ' τις παραλίες της Πλάκας.
Τ' απογευματάκι επισκεφτήκαμε την κατασκήνωση με την ελπίδα να πετύχουμε κάποιο γνωστό. Πράγμα που έγινε και χαρήκαμε. Κάναμε κάποιες συνεννοήσεις για την επομένη.
Η επομένη ήταν ημέρα Τετάρτη. Το πρόγραμμα έλεγε Λιτόχωρο, φαράγγι του Ενιπέα, Π.Μονή Αγ.Διονυσίου, Πριόνια. Δεν μπορώ να πω ότι το ακολουθήσαμε. Στο Λιτόχωρο για παράδειγμα είχε τέτοια κίνηση που δεν μπορούσαμε ούτε να σταματήσουμε. Συνεννοηθήκαμε λοιπόν να το δούμε, αν γινόταν, στο γυρισμό. Και συνεχίσαμε βγαίνοντας στο δρόμο πίσω και κάτω απ' το Δημοτικό πάρκιγκ. Χάσαμε την έξοδο για Ενιπέα και πήραμε αυτήν για Παλιά Μονή και Πριόνια. Κάπου μας σταμάτησαν σ' ένα υποτυπώδες φυλάκιο για να δηλώσουμε από που ερχόμαστε(;) Δεν μου είχε ξανασυμβεί.
Προς το τέλος της διαδρομής και πολύ μετά το πρώτο καταφύγιο, υπάρχει μια διασταύρωση στ' αριστερά. Αυτός είναι ο δρόμος για το μοναστήρι που, απ' ότι είδαμε, ανακαινίζεται. Είναι κατηφορικός και χωμάτινος. Στα ρείθρα του γίνονται εργασίες κι ίσως σε "λίγο" να ρίξουν και άσφαλτο. Στο τέλος του, μετά από αρκετές φουρκέτες, υπάρχει ένα πλάτωμα διαμορφωμένο σε πρόχειρο παρκινγκ. Ανάμεσα στ' αυτοκίνητα που ξεκουράζονται στις σκιές, κάποιες κρυμμένες αναβαθμίδες σε βοηθούν, πεζός πια, να συνεχίσεις την κάθοδο. Το μονοπάτι στη βάση αυτής της υποτυπώδους σκάλας οδηγεί απ' τ' αριστερά στο σπήλαιο με μια διαδρομή 20' ενώ απ' τα δεξιά σε 10' στους καταρράκτες. Ο καπετάνιος έδωσε την διαταγή: "Όλο δεξιά".
Ακολουθήσαμε λοιπόν το δεξί τμήμα σ' ένα κλασικό μονοπάτι δάσους, πότε μέσα από ψηλά δέντρα, πότε δίπλα σ' απότομες αλλά σκιερές πλαγιές. Διασχίσαμε ένα ξεροπόταμο και στη διχάλα πήραμε την κάτω διαδρομή για να 'μαστε πιο κοντά στο ποτάμι που ακούγαμε. Κάπου στο τέλος μέσα από ένα άνοιγμα στις φυλλωσιές μια υπέροχη λιμνούλα αγκάλιαζε απ' την μέση ένα βράχο όμορφο, γεμάτο φυτά στην κορυφή του, που 'μοιαζε με τροπικό νησί στο μέσον της θάλασσας. Πέντε βήματα πιο κει, στην επόμενη καμπή και να ο αληθινός πρωταγωνιστής. Αυτός είναι καταρράκτης!! Το μέρος απορροφά όλες σου τις αισθήσεις.
Αμάθητος όπως είσαι, μεταφέρεσαι ξαφνικά στα βάθη της ζούγκλας. Βράχοι και δέντρα σχηματίζουν μια ημικυκλική θεόρατη σκηνή κι εσύ σιωπηλός προσπαθείς να ταξινομήσεις όλες τις προσλαμβάνουσες που σε κατακλύζουν. Στο κέντρο αυτή της εικόνας, το νερό πέφτει από ψηλά, αρχοντικά, περήφανα, χωρίς δυνατές κραυγές και θεατρινισμούς. Η λίμνη στα πόδια μας έχει το πιο καθαρό νερό που έχω δει. Που έχω πιεί. Και το πιο κρύο. Λίγο πιο μέσα να πατήσω κι αισθάνομαι τα δάκτυλά μου να πιρουνιάζουν. Όχι. Δεν μπορώ να κολυμπήσω εδώ. Κάποιοι άλλοι το κάνουν. Τους ζηλεύω.
Μείναμε όσο μπορούσαμε περισσότερο. Ήπιαμε, θαυμάσαμε, δοξάσαμε, φωτογραφίσαμε. Ποτιστήκαμε ολόκληροι. Σε λίγο ήρθαν κι άλλοι. Κι άλλοι. Και η ώρα περνούσε. Και παρ' όλο που το παραμυθένιο με είχε καταπιεί, έπρεπε να φύγουμε. Στην επιστροφή ανεβαίνω με κόπο τα χωμάτινα σκαλιά απ' το μονοπάτι προς το αυτοκίνητο. Ξεκινάμε για τα Πριόνια.
Πίσω μέχρι να βρούμε την άσφαλτο και μετά δεξιά. Το τελευταίο χλμ που οδηγεί στο καταφύγιο είναι ακόμη χωματόδρομος. Και οι επισκέπτες πολλοί. Τ' αμάξια είναι παρκαρισμένα κατά μήκος του δρόμου σε αρκετή απόσταση.
Το καταφύγιο/ταβέρνα μου φαίνεται μεγαλύτερο απ' ότι το θυμόμουν. Το μενού έχει εμπλουτιστεί. Εμείς επιμένουμε στα παραδοσιακά του χώρου. Φασολάδα, ρέγκα στα κάρβουνα, γίδα βραστή. Μα πριν, όλοι (οι άλλοι) θέλουν να δουν άλλο ένα καταρράκτη, λίγες δεκάδες μέτρα πιο πάνω. Τους περιμένω στη βρυσούλα.
Όταν όλα έχουν τελειώσει κατεβαίνουμε στο Λιμάνι ( Γρίτσα) για μπάνιο. Θαλάσσιο αυτή τη φορά. Το μέρος όμως δεν ενθουσιάζει τα παιδιά της παρέας κι έτσι επιστρέφουμε σε πιο γνώριμα μέρη, στις παραλίες της Πλάκας όπου φάγαμε χτες.
Κάτι είχα κανονίσει και για τ' απόγευμα αλλά απρόβλεπτα γεγονότα ματαιώνουν τα σχέδιά μου. Το πρωί φεύγουμε κάπως βιαστικά.
Πίσω στη βάση μας πια, βλέπω πως το κοντέρ έχει γράψει 661 χλμ.
Σάββατο, 11 Ιουλίου 2009
Ανισο-λαθο-αυτο-ανα-παραγωγή
Τρεις είναι οι ιδιότητες-συνθήκες που πρέπει να ισχύουν για να υπάρξει εξέλιξη: η αναπαραγωγή, η μεταλλαγή και η επιλογή.
Αυτά τα τρία «-γή» λοιπόν είναι αρκετά για να εξηγήσουν σε βάθος χρόνου τη ροή της γενετικής πληροφορίας. Να εξηγήσουν δηλαδή τι συνέβη τα τελευταία 3,8 δισεκατομμύρια χρόνια που υπάρχει ζωή στη Γη. Όμως μιλάμε για «ανισο-λαθο-αυτο-ανα-παραγωγή».
Τι θα πει αυτό; Θα πει πως δεν υπάρχει σκοπός στην εξέλιξη, πως ό,τι έγινε, έγινε από την ύπαρξη τυχαίων ανισοτήτων που προέκυψαν κατά λάθος, οι οποίες είχαν δυνατότητα αυτοαναπαραγωγής και επελέγησαν ως πλεονεκτικές στο δεδομένο περιβάλλον, τη δεδομένη χρονική στιγμή.
Αυτά είπε (μεταξύ άλλων) ό ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης κ. Ελευθερίος Ζούρος (εξελικτικός βιολόγος).
Και απέδειξε σαφώς και επιστημονικώς και άνευ ουδεμίας πλέον αμφιβολίας ότι …είμαι ένα λάθος.
Και να δεις που πάντα το υποψιαζόμουν!
Σημ.:
Η διάλεξη («Η ερμηνευτική δύναμη του δαρβινισμού 150 χρ. μετά τη γέννησή του») δόθηκε κατά την έναρξη των εργασιών του διεθνούς συνεδρίου για τις αρθρώσεις, το οποίο έλαβε χώρα στη Λάρισα από τις 18 ως τις 20 Ιουνίου.
Σχετικό άρθρο δημοσιεύτηκε στο "BHMA" (27/6/2009) κι εγώ μόλις σήμερα διάβασα αναδημοσίευσή του στο διαδίκτυο.
Αυτά τα τρία «-γή» λοιπόν είναι αρκετά για να εξηγήσουν σε βάθος χρόνου τη ροή της γενετικής πληροφορίας. Να εξηγήσουν δηλαδή τι συνέβη τα τελευταία 3,8 δισεκατομμύρια χρόνια που υπάρχει ζωή στη Γη. Όμως μιλάμε για «ανισο-λαθο-αυτο-ανα-παραγωγή».
Τι θα πει αυτό; Θα πει πως δεν υπάρχει σκοπός στην εξέλιξη, πως ό,τι έγινε, έγινε από την ύπαρξη τυχαίων ανισοτήτων που προέκυψαν κατά λάθος, οι οποίες είχαν δυνατότητα αυτοαναπαραγωγής και επελέγησαν ως πλεονεκτικές στο δεδομένο περιβάλλον, τη δεδομένη χρονική στιγμή.
Αυτά είπε (μεταξύ άλλων) ό ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης κ. Ελευθερίος Ζούρος (εξελικτικός βιολόγος).
Και απέδειξε σαφώς και επιστημονικώς και άνευ ουδεμίας πλέον αμφιβολίας ότι …είμαι ένα λάθος.
Και να δεις που πάντα το υποψιαζόμουν!
Σημ.:
Η διάλεξη («Η ερμηνευτική δύναμη του δαρβινισμού 150 χρ. μετά τη γέννησή του») δόθηκε κατά την έναρξη των εργασιών του διεθνούς συνεδρίου για τις αρθρώσεις, το οποίο έλαβε χώρα στη Λάρισα από τις 18 ως τις 20 Ιουνίου.
Σχετικό άρθρο δημοσιεύτηκε στο "BHMA" (27/6/2009) κι εγώ μόλις σήμερα διάβασα αναδημοσίευσή του στο διαδίκτυο.
Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2009
Πάνδημος Σύναξη
Ένα …ψάρι μπορεί να μετατρέψει ένα ΓεΤι. σε Αετό;
Ε, αυτός ο ΙΧΘΥΣ αυτό ακριβώς ισχυρίζεται!!
Αδύνατο;
Έτσι θα 'λεγα κι εγώ αλλά …το 'χω δει να συμβαίνει.
Χτες ακόμα, στη μικρή σύναξη προς τιμήν του, μπορούσα να θαυμάσω την ικανότητά του. Tις επιτυχίες του. Πρώην παχύδερμα, άξεστα γουρούνια, ασήμαντα σπουργιτάκια, αλαζονικά παγώνια, ατίθασα άλογα, φοβητσιάρες στρουθοκαμήλους, υπερήφανες καμηλοπαρδάλεις, δολοφονικά φίδια, αιμοβόρα αρπακτικά κάθε είδους. Όλα πρώην "κτήνη". Ζώα φάρμας ή μη.
Τώρα Αετοί. Κάποιοι ίσως όχι πλήρως ανεπτυγμένοι ακόμα. Αλλά …Αετοί.
Κι έτσι αναθαρρώ κι εγώ.
Αυτός μπορεί.
Ε, αυτός ο ΙΧΘΥΣ αυτό ακριβώς ισχυρίζεται!!
Αδύνατο;
Έτσι θα 'λεγα κι εγώ αλλά …το 'χω δει να συμβαίνει.
Χτες ακόμα, στη μικρή σύναξη προς τιμήν του, μπορούσα να θαυμάσω την ικανότητά του. Tις επιτυχίες του. Πρώην παχύδερμα, άξεστα γουρούνια, ασήμαντα σπουργιτάκια, αλαζονικά παγώνια, ατίθασα άλογα, φοβητσιάρες στρουθοκαμήλους, υπερήφανες καμηλοπαρδάλεις, δολοφονικά φίδια, αιμοβόρα αρπακτικά κάθε είδους. Όλα πρώην "κτήνη". Ζώα φάρμας ή μη.
Τώρα Αετοί. Κάποιοι ίσως όχι πλήρως ανεπτυγμένοι ακόμα. Αλλά …Αετοί.
Κι έτσι αναθαρρώ κι εγώ.
Αυτός μπορεί.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Αναρτήσεις
